Sa Hagdan-hagdang Palayan ng Hoshitōge Isang subo ng kanin habang pinagmamasdan ang liwanag ng umaga

Hawak ko pa rin malapit sa bibig ang onigiri habang pinagmamasdan ang palayan. Kalagitnaan iyon ng Mayo, matapos matunaw ang niyebe sa Hoshitōge. Balak kong mag-almusal sa tabi ng kotse, pero napansin ko ang repleksiyon ng langit sa tubig kaya napatigil muna ako bago ang unang kagat.

Nakatayo ako sa paradahang may graba, nakasuot ng pang-itaas na kulay mint at coat na mapusyaw na cream. Sa harap ko, mga palayang may tubig; sa likod ng mga iyon, mga puno at hanay ng bundok. Hindi ko tanaw ang buong hagdan-hagdang palayan, pero sapat na ang isang taniman sa harap ko para bumagal ang takbo ng umaga.

Nasasalamin sa tubig ng palayan ang langit at mga puno. Sa tagsibol, mula pagtunaw ng niyebe hanggang sa pagtatanim ng palay, nagiging salamin ang tubig rito. Iba ang itsura nito kapag may tumutubong palay. Nakatingin ako sa tubig sa lupa, pero parang napapatingin ako sa langit.

Kumagat ako sa onigiri na dala ko. Inihanda ko ito para malasahan ko mismo ang kaning Koshihikari mula sa Uonuma, walang palaman. Matapos ngumata, patuloy pa rin akong nakatingin sa palayan. Naiugnay ko ang palayang nasa harap ko sa kaning hawak ko, kaya gusto kong kainin ito nang mas dahan-dahan kaysa dati.

Alam ko nang may humigit-kumulang 200 palayan sa Hoshitōge, pero mas nakatawag-pansin sa akin ngayon ang isang punong nasasalamin sa tubig kaysa sa dami ng mga palayan. Mahilig din akong kunan ng larawan ang buong tanawin, pero masaya ring tumutok lang sa isang maliit na detalye. Hindi ko iyon mapapansin kung hindi ako bumaba ng kotse.

Pagkatapos kong kumain, itinabi ko ang pambalot. Bago umalis, muli kong sinulyapan ang tubig at mas luminaw sa akin ang liwanag ng langit kaysa kanina. Kapag naalala ko ang onigiri na kinain ko ngayong araw, babalik din sa isip ko ang tanawin ng umagang iyon.