Galeriya ng Apat na Panahon sa Hakone: Kasaysayan ng Dambana ng Hakone at ng Checkpoint ng Hakone, at ang Alamat ng mga Itim na Itlog

Sa hanay ng mga punong sakura sa tabing-Ilog Hayakawa sa Miyagino, na naiilawan sa gabi, seryosong nakatitig ang dalaga sa iisang talulot. Medyo malayo, buong pagmamalaking ipinakikita naman ng kaibigan ang palad niyang punô ng mga talulot. Sa katabing Ilog Hayakawa, sunod-sunod ang mga baitang ng dam.

TagsibolUnang bahagi hanggang kalagitnaan ng Abril

Mga sakura sa tabing-Ilog Hayakawa sa Miyagino

Noong gabing iyon sa tabing-ilog sa Miyagino, hanggang sa ilalim ng mga puno ng sakura ay rinig na rinig ang lagaslas ng tubig ng Ilog Hayakawa habang bumabagsak ito sa sunod-sunod na baitang ng dam. Umaabot sa ibabaw ng ulo ko ang mga sanga, tinatamaan ng ilaw. Hindi ko namalayang nakatigil na pala ako hanggang tawagin ako ng kaibigan kong babae na kasabay ko sa biyahe. Doon ko rin napansing nanlalamig pala ang mga braso ko habang hoodie lang ang suot ko.

Pagkatapos niyon, nagpaligsahan kaming mag-ipon ng mga talulot, at talo ako nang tuluyan. Iisang talulot lang ang natira sa palad ko. Pero hanggang ngayon, malinaw ko pa ring natatandaan ang hugis niyon.

Sa loob ng Hakone Tozan Railway sa isang maulang araw, nakatanaw ang dalaga sa mga hydrangeang namumulaklak sa labas mismo ng bintana.

Tag-arawKalagitnaan ng Hunyo hanggang kalagitnaan ng Hulyo

Mga hydrangea sa Hakone Tozan Railway

Kapag hindi ako nagmamaneho, nakadikit ako sa bintana. Sa tren paakyat sa bundok sa isang maulang umaga, isa-isa kong sinusundan ng tingin ang mga hydrangeang namumulaklak halos katabi na ng salamin.

Kapag may patak ng ulan sa salamin, nagiging malabo ang mga bulaklak sa paningin ko; kapag dumaloy pababa ang mga patak, luminaw ulit ang mga ito. Habang pinapanood ko ang paulit-ulit na pagbabagong iyon, hindi ko namalayang nasa Gōra na pala ako.

TaglagasSetyembre hanggang katapusan ng Nobyembre

Damuhang susuki sa Sengokuhara

Sa gitna ng susuki sa Sengokuhara na nasisinagan ng araw sa umaga, lumingon at kumaway sa akin ang kaibigang kasabay ko sa mga biyahe, habang nauuna siyang maglakad. Nasa paanan ang pulang kotse ko at dilaw na kotse niya, na magkatabi naming ipinarada kanina. Naalala ko ang paakyat na kalsadang dinaanan namin sakay ng dalawang kotse, at nakaramdam ako ng kaunting pagmamalaki.

Iniunat ko ang dalawang braso at dinampi ang mga kamay sa dulo ng mga uhay habang hinahabol siya. Akala ko hinahabol ko siya, pero ilang beses akong napahinto dahil sa mga uhay na kumikislap sa liwanag. Sa bawat paghinto ko, lalo na naman siyang lumalayo.

Sa baybayin ng Lawa ng Ashi sa umaga ng taglamig, namamangha ang dalaga habang hawak ang basong papel, nakatitig sa Bundok Fuji na nababalutan ng niyebe at pulang torii na nakatayo sa lawa. Medyo malayo, nauna nang kumuha ng litrato ang kaibigan gamit ang smartphone.

TaglamigDisyembre hanggang Pebrero

Torii ng Kapayapaan sa Motohakone at Bundok Fuji

Isang umaga ng taglamig sa Lawa ng Ashi, kitang-kita ang Bundok Fuji na nababalutan ng niyebe sa kabila ng torii na nakatayo sa lawa. Nakakagulat na sa iisang tanawin ay magkatabi ang Bundok Fuji na nasa malayo at ang torii sa harapan ko.

Habang nakatanaw, hawak ko sa dalawang kamay ang mainit na basong papel. Pagtingin ko sa kaibigan kong medyo malayo, tapos na pala siyang kumuha ng litrato. Doon ko lang naalalang namamangha ako kaya nakalimutan kong kumuha rin.

Kasaysayan

Daan ng mga manlalakbay na tumawid sa bundok

Tuwing inaakyat ko ang dalisdis ng Hakone sa National Route 1, naiisip ko: Dati, naglalakad pala ang mga tao rito para tumawid sa bundok. Sumasailalim muna sa inspeksiyon sa checkpoint ang mga manlalakbay noong panahon ng Edo bago tumawid sa bundok na ito. Iba talaga ang hirap ng paglalakbay nila noon kumpara sa pag-akyat ko sa kalsada sakay ng kotse; natutuwa na ako sa sarili kapag maayos kong nalalagpasan ang sunod-sunod na kurbada.

Nagsimula ang Dambana ng Hakone nang ipatayo ni Mangan Shōnin ang bulwagan nito noong unang taon ng Tenpyō Hōji (757), sa panahon ng Nara. Tinawag itong Hakone Daigongen noon; nang paghiwalayin ang Shinto at Budismo noong panahon ng Meiji, pinalitan ang pangalan nito ng Dambana ng Hakone.
Malalim ang pananampalataya ni Minamoto no Yoritomo sa dambanang ito noong panahon ng Kamakura; noong panahon ng Edo naman, nagpagawa rito ng gusali si Tokugawa Ieyasu. Lumalabas sa kasaysayan ng dambanang ito ang mga pangalang nakilala ko sa mga aklat-aralin.
Itinatag ang Checkpoint ng Hakone noong Genna 5 (1619). Ganap itong muling itinayo noong Heisei 19 (2007), gamit ang mga pamamaraan at materyales ng mga karpintero at mason noong panahon ng Edo.

Lugar na may kapangyarihang espirituwal

Dambana ng Hakone

Kilala ang Dambana ng Hakone sa mga pagpapalang kaugnay ng kaligtasan sa kalsada at pag-ibig. Para sa akin, pinakamahalaga ang hiling na maging ligtas sa biyahe. Tungkol naman sa pag-ibig, habang nagdarasal, hindi ko alam kung ano ba ang dapat kong hilingin kaya medyo nag-alangan ako.

Kilala ito sa mga pagpapala para sa suwerte, pag-iwas sa kamalasan, pagtupad sa mga kahilingan, kaligtasan sa paglalakbay, at pag-ibig. Sinasamba rin ito bilang “Diyos na Nagbubukas ng Suwerte.”
Itinayo noong 1952 (Shōwa 27) ang Torii ng Kapayapaan na nakatayo sa lawa. Ang plakang may nakaukit na “Kapayapaan,” na ikinabit noong 1964 (Shōwa 39), ay sulat-kamay ni dating Punong Ministro Shigeru Yoshida.
Sa bakuran ng dambana, may punong Anzan-sugi na mahigit 1,000 taon na ang tanda. Dinadalanginan ito para humiling na magkaanak at maging ligtas ang panganganak. Naroon din ang Yatate no Sugi, na may kaugnayan sa Kachi-mamori, isang anting-anting para sa tagumpay. May kuwento tungkol sa dragon na sinasamba sa Kuzuryū Shrine (Shingū) sa bakuran: pinatahimik daw ito ni Mangan Shōnin at naging tagapagbantay ng Lawa ng Ashi. Dahil narinig ko ang kuwentong iyon, sumilip ako sa tubig ng lawa lampas sa batong rehas noong taglamig, umaasang makita ang dragon.

Pagkaing kilala sa lugar

Mga itim na itlog ng Owakudani

Pag-uwi mula sa Sengokuhara noong taglagas, dumaan ako sa Owakudani at kumain ng dalawang itim na itlog. Tinawanan ako ng kaibigan ko dahil ang takaw ko raw, pero nang marinig ko ang alamat na hahaba nang 7 taon ang buhay, parang mas mahirap tumigil sa isa lang.

Espesyalidad sa Owakudani ang mga itim na itlog. Sinasabing “kapag kumain ka ng isa, hahaba nang 7 taon ang buhay mo.” Nagmula raw ang paniniwalang ito sa Enmei Jizōson ng Owakudani.

Mga opisyal na sangguniang ginamit

Tingnan pa ang ibang lugar

Basahin ang kuwento tungkol sa Hakone Nikko sa apat na panahon Aso sa apat na panahon Gallery ng mga road trip