Prepektura ng Kumamoto, Lungsod ng Aso at Bayan ng Takamori

Aso sa apat na panahon

Mula sa Milk Road na dumaraan sa ibabaw ng panlabas na gilid ng kaldera, sabay-sabay kong nasilayan ang mga bayan at palayan sa loob nito. Napasabi ako, “Ang lawak pala ng Aso.” Dito ko tinipon ang mga kuwento tungkol sa tanawin ng damuhan sa bawat panahon, sa tarangkahang rōmon ng Aso Shrine na muling binuo matapos ang lindol sa Kumamoto, at sa alamat ng Ugeto-iwa na may malaking lagusang tumatagos sa bundok na bato.

Nakaupo ang babae sa bukas na pinto ng pulang convertible, nakatingin sa apoy at usok na dahan-dahang tumatawid sa dalisdis ng malayong damuhan.

TagsibolBandang Pebrero hanggang Abril

Pagsusunog ng tuyong damo sa Aso

Sa malayong dalisdis, dahan-dahang sumusulong nang pahalang ang guhit ng apoy. Bubuksan ko na sana ang pinto ng kotse para bumaba, pero niyakap ko na lang ang mga tuhod ko habang nakaupo at hindi na makakilos.

Hindi ko sila nakikita, pero siguro may mga taong naglalakad sa ilalim ng usok para tiyaking naapula na ang apoy. Nang maisip ko iyon, parang kulang ang sabihing maganda lang ang tanawin.

Tag-arawHulyo hanggang Agosto

Kusasenri-ga-hama

Sa Kusasenri-ga-hama, unang beses kong sumakay sa kabayong inaakay. Mas mataas pala ang likod ng kabayo kaysa sa inaakala ko habang nakatingin ako mula sa ibaba. Kahit hawak ng gabay ang renda, mahigpit pa rin ang kapit ng dalawang kamay ko sa saddle.

Tinukso ako ng kaibigang naglalakad sa tabi ko dahil sa seryoso kong mukha. Nang matawa ako, saka ko lang naitaas ang ulo ko. Doon ko unang napansin ang usok na ibinubuga ng Bundok Nakadake sa kabila ng lawa.

Bago sumikat ang araw sa Daikanbō, nakabalot sa kumot at humihikab ang babae sa harap ng Aso Gogaku (Limang Taluktok ng Aso) na nakaangat sa ibabaw ng dagat ng ulap. Mula sa medyo malayo, inihahagis sa kanya ng kaibigan niya ang isang lata ng kape. Sa likuran, isang pulang kotse at isang dilaw na kotse.

TaglagasTaglagas hanggang taglamig

Dagat ng ulap sa Daikanbō

Umaga sa Daikanbō. Puno ng ulap ang kaldera, at sa ibabaw nito, mga balangkas lang ng Aso Gogaku (Limang Taluktok ng Aso) ang lumulutang. Sa paradahan sa likuran, naroon ang dalawang kotseng ginamit namin sa pagpunta rito: isang pula at isang dilaw.

Habang nakabalot sa kumot at hinahanap ko sa kabundukan kung nasaan ang ulo ng nakahigang Buddha, napahikab ako nang malaki. Inihagis sa akin ng kaibigang kasama ko sa biyahe ang isang lata ng kape. Kahit kalagitnaan ng hikab, nasalo ko naman iyon nang maayos.

Sa Kusasenri na nababalutan ng niyebe at yelo tuwing taglamig, nakasquat ang babae at kinukuhanan ng litrato sa cellphone ang manipis na sangang nababalutan ng yelo.

TaglamigHanggang bandang kalagitnaan ng Pebrero

Mga punong nababalutan ng yelo sa Kusasenri

Sa taglamig, nagyeyelo pati lawa sa Kusasenri. Dumating ako para kuhanan ng larawan ang malayong bundok, pero nang may makita akong manipis na sangang nababalutan ng yelo, agad akong nag-squat para kunan iyon.

Sa tuwing inaayos ko ang focus ng camera, napipigil ko pati paghinga ko. Baka matunaw ang yelo kapag tumama rito ang puting singaw ng hininga ko, kaya huminga ako nang nakatagilid ang mukha. Sobra yata ang pag-iingat ko.

Kasaysayan

Aso Shrine

Ilang taon ding inabot ang muling pagbubuo sa tarangkahang rōmon ng Aso Shrine matapos itong gumuho sa lindol sa Kumamoto. Pagtingala ko, mas malaki pala ito kaysa inaasahan ko. Nang maisip kong minsan na itong bumagsak at naitayo muli, hindi agad ako nakahakbang papunta sa tarangkahan.

Ayon sa mga tala ng dambana, itinatag ito noong ikasiyam na taon ng paghahari ni Emperador Kōrei (282 BCE). Mahigit 2,000 taon na ang kasaysayan nito.
Pinakamalaki sa Kyushu ang tarangkahang rōmon. Matagal na itong kinikilala at minamahal bilang sagisag ng Aso Shrine, at nakatayo sa gitna ng daan patungo sa dambana na umaabot mula hilaga hanggang timog.
Bumagsak sa lindol sa Kumamoto noong 2016 ang tarangkahang rōmon. Muli itong binuo mula taong piskal 2019 hanggang taong piskal 2023.

Lugar na may kapangyarihang espirituwal

Kamishikimi Kumanoimasu Shrine

Sa daan patungo sa Kamishikimi Kumanoimasu Shrine, sunod-sunod ang mga parol na bato. Sa dulo nito, may malaking butas sa Ugeto-iwa na tumatagos hanggang kabilang panig ng batong bundok. Napatingala ako roon nang nakanganga.

Halos 100 na parol na bato ang nakahanay sa daan patungo sa dambana. Ang mga dahon ng nagi, ang sagradong puno ng dambana, ay hindi madaling mapunit nang pahalang. Kaya raw isinusuot ang mga ito o ipinapabaon sa anak na babae kapag ikakasal, upang hindi maputol ang ugnayan.
Sa likod ng pangunahing dambana ay ang Ugeto-iwa, na may malaking lagusan ng hangin na lampas 10 metro ang taas at lapad. Ayon sa alamat, sinipa at binutas ito ni Kihachi Hōshi, na alagad ni Takeiwatatsu-no-Mikoto. Napaisip tuloy ako kung gaano kalaki ang paa niya.
Dahil tumatagos sa batong bundok ang malaking lagusan, itinuturing itong sagisag ng pagkakamit kahit ng mahihirap na mithiin. Sinasabing may biyaya rito para sa pagpasa at tagumpay.

Mga opisyal na sangguniang ginamit

Tingnan pa ang ibang lugar

Basahin ang kuwento tungkol sa Aso Hakone sa apat na panahon Nikko sa apat na panahon Gallery ng mga road trip