Nikko City, Tochigi Prefecture

Nikko sa apat na panahon

May mga karatula sa mga kurba ng Irohazaka na may nakasulat na “I,” “Ro,” at “Ha.” Mahilig akong mangolekta ng mga karatula sa mga pambansang kalsada, kaya bago pa ako umalis, binuksan ko na ang mapa at sinundan sa isip ang mga kurba habang iniisip ang mga nakasulat doon. Maingat akong umakyat habang nakatingin sa daan; pagdating sa tanawan, tumingin ako sa rutang dadaanan ko pauwi. Nang maisip kong ako naman ang magmamaneho sa mga kurbang iyon, biglang kumabog sa tuwa ang dibdib ko.

Likuran ng dalagang nakatingala sa mga puting bulaklak ng Kongo-zakura sa Rinnoji Temple, na inalalayan ng maraming tukod

TagsibolHuling bahagi ng Abril hanggang unang bahagi ng Mayo

Kongo-zakura ng Rinnoji Temple

Sabi nila, tinatayang 500 taon na ang Kongo-zakura sa Rinnoji Temple. Makapal at may lumot ang puno at mga sanga nito; sinusuportahan ang mga iyon ng napakaraming tukod. Ilang daang taon na nitong sinasalubong ang tagsibol, at namumulaklak pa rin hanggang ngayon. Habang nakatingala ako sa mga sanga nitong inalalayan, napaisip akong sana rito pa rin ito mamulaklak sa susunod na taon.

Kapag bumuka ang mga kulay-rosas nitong usbong, nagiging malalaki at mapuputing bulaklak ang mga ito. Habang nakatingala ako sa mga bulaklak, napansin kong nakabuka na rin pala ang bibig ko. Muntik nang pumasok ang talulot, kaya dali-dali kong isinara ang bibig, pero hindi ko maalis ang tingin ko sa mga bulaklak.

Mga tala tungkol sa lugar

Tinatayang 500 taon na ang punong sakura na ito, at itinalaga itong pambansang likas na monumento. Mga 10m ang taas nito. Habang nakatingala ako sa mga bulaklak at iniisip ang napakahabang panahong pinagdaanan nito, tuwang-tuwa ako dahil nakita ko ito rito ngayong tagsibol.
Mula sa mga kulay-rosas na usbong, bumubuka ang malalaking puting bulaklak. Pinakamaganda itong panoorin mula huling bahagi ng Abril hanggang unang bahagi ng Mayo. Nang tingnan ko nang salitan ang mga usbong at ang mga bulaklak na bumuka na, lalo akong napahanga sa laki ng ipinagbago ng itsura nila.
Hinango ang pangalang “Kongo” sa pangalang iginawad pagkamatay ng isang monzeki. Nang ilipat ang puno noong Meiji 14 (1881), sinasabing tinatayang 400 taon na raw ito. Kapag nalaman ko pati ang pinagmulan ng pangalan, gusto ko tuloy muling tumingala sa mga bulaklak habang binibigkas sa isip ko ang pangalang Kongo-zakura.

Tag-arawTag-init

Kegon Falls

Pagharap ko sa Kegon Falls, bumubuhos nang buong lakas ang tubig mula sa taas na 97m. Sinundan ko ng tingin ang agos mula sa itaas hanggang sa ibaba nang biglang tumama sa mukha ko ang malamig na ambong dala ng hangin. Napasigaw ako ng “Hala!” Kahit tag-init, nanlalamig ako roon; tuwang-tuwa ako sa pakiramdam na nakalapit na talaga ako sa talon.

Medyo malayo sa akin, kinukunan ng video ng kaibigan kong babae ang sandaling iyon. Nang panoorin ko uli, pati ako napatawa sa itsura kong gulat na gulat. Bumalik sa alaala ko pati ang lamig ng ambon sa mukha, kaya gusto ko tuloy humarap uli sa talon na iyon.

Mga tala tungkol sa lugar

Umaabot sa 97m ang bagsak ng talon, at mga 7m naman ang lapad nito. Isa ito sa tatlong bantog na talon ng Japan, kasama ng Nachi Falls at Fukuroda Falls. Nang tumayo ako sa harap nito, hindi ko maalis ang tingin ko sa rumaragasang tubig; nakatanga lang akong nakatingala.
Sa tag-init, mas malakas ang agos ng talon na napapalibutan ng mga puno, kaya lalong kahanga-hanga ang bagsak nito. Nasa video pa rin ng kaibigan ko ang pagsigaw ko nang tamaan ako ng malamig na ambon. Tuwing pinapanood ko iyon, naaalala ko ang lamig na iyon at napapatawa na naman ako.
Nabuo ang Lake Chuzenji nang harangan ng lava mula sa pagsabog ng Mount Nantai ang ilog. Napakalaki pala ng pagbabagong naganap bago mabuo ang lawa. Nang marinig ko ang kuwentong iyon, lalo kong gustong makita mismo ang lawa at nasabik ako sa susunod kong paghinto.

Sa tanawan ng Akechidaira, buong pagmamalaking itinuturo ng dalaga ang magkakapatong na kurba ng First Irohazaka sa dalisdis na nababalutan ng mga dahon ng taglagas; medyo malayo, nakikinig ang kaibigan niya habang may hawak na de-latang kape

Taglagas

Mga dahon ng taglagas sa Irohazaka

Mula sa tanawan sa Akechidaira, tumingin ako sa ibaba, sa bahaging pababa ng First Irohazaka. Sunod-sunod ang mga kurba sa dalisdis na nababalutan ng mga dahon ng taglagas, kaya kitang-kita ko ang rutang dadaanan ko pauwi. Nang maisip kong ako naman ang magmamaneho roon, sinundan ko ng tingin ang daang pumipilipit sa pagitan ng mga dahon; natuwa pa akong hanapin kung saan ang susunod na liko.

Habang paakyat, inaabangan ko ang mga karatulang may “I,” “Ro,” at “Ha.” Pagdating sa tanawan, itinuro ko ang daan at sinabi sa kaibigan kong babae na sa susunod ay bababa naman kami sa lahat ng kurbang iyon. Humigop lang siya ng de-latang kape at sinagot ako ng “Sige na nga.” Pero nasa daan na pauwi ang isip ko. Sabik na sabik ako sa tanawin at sa mga kurba kaya hindi ko mapigilang magkuwento.

Mga tala tungkol sa lugar

May First Irohazaka para sa pababa at Second Irohazaka para sa paakyat. Naisip kong pagkatapos ng paakyat, ako naman ang dadaan doon, at hindi ko namalayang sinusundan ko na pala ng daliri ang mga kurba.
May 48 matatalim na kurba rito, at isinunod ang mga pangalan ng mga ito sa 48 titik ng “iroha.” May karatulang “I,” “Ro,” o “Ha” sa bawat kurba. Habang nagmamaneho, nakatuon pa rin ako sa daan. Pero sa tuwing naaalala ko ang pinagmulan ng pangalan ng kalsada, gusto kong buksan ulit ang mapa paglaon at sundan ang mga kurbang dinaanan ko. Mahilig talaga ako sa mga karatula.
Mga 440m ang pagkakaiba ng taas sa itaas at ibabang bahagi. Kilala ito bilang pinakamagandang tanawin ng mga dahon ng taglagas sa Nikko. Nang makita ko mula sa tanawan ang malawak na dalisdis at magkakapatong na kurba, mas malawak pala ito kaysa inaasahan ko; hindi ko maalis ang tingin ko sa daang dadaanan ko pauwi sa gitna ng mga dahon.
Mula sa tanawan ng Akechidaira, na nasa Second Irohazaka, matatanaw ang First Irohazaka. Habang itinuturo ko sa kaibigan ko ang rutang dadaanan namin pauwi at nagkukuwento tungkol dito, lalo pang sumigla ang boses ko sa pananabik na madaanan agad ang mga kurba.

Taglamig

Blue Ice sa Kegon Falls

Sa taglamig, nagyeyelo ang maliliit na talon sa paligid ng Kegon Falls. Hindi ko akalaing magiging ganito ang lugar kung saan ako nabasa ng malamig na ambon noong tag-init. Sa sobrang gulat, hindi ako makapagsalita; nakatitig lang ako habang nakadampi sa pisngi ko ang kamay kong may guwantes. Giniginaw ako, pero hindi ko maalis ang tingin ko sa talon na napalilibutan ng yelo. Nanghihinayang tuloy akong umalis.

Kasaysayan

Nikko Toshogu Shrine

Nakita ko na sa mga litrato ang Toshogu at akala ko marangya na iyon. Pero nang makita ko ito nang personal, namangha ako sa dami ng palamuti. Kahit titigan ko nang titigan, may mga bahaging hindi ko pa nakikita; pati ang pag-iisip kung saan ako susunod na titingin ay masaya.

Itinatag ang Nikko Toshogu noong Genna 3 (1617) bilang dambana para kay Tokugawa Ieyasu. Sinasabing nililok ang Sleeping Cat na napapalibutan ng mga bulaklak ng peoniya at nasisikatan ng araw, hango sa pangalan ng Nikko. Habang iniisip ko ang kuwentong iyon at tinitingnan ang pusa, halos pabulong na rin akong nagsalita para hindi siya magising.
Muling itinayo ang mga marangyang gusali ng dambana noong Kan'ei 13 (1636). Habang sinusundan ko ng tingin ang mga palamuti, sabik akong sumulyap pa sa iba pang detalye. Mas lalo akong naakit na manatili rito nang matagal kaysa noong sa litrato ko pa lang ito nakita.
Noong 1999, isinama ito sa UNESCO World Heritage List. Nang tumayo ako sa harap ng marangyang mga gusali ng dambana, napaisip akong nakarating nga pala ako sa lugar na nakita ko lang noon sa mga litrato. Gusto kong suriin pati maliliit na palamuti, kaya natagalan ako sa pagtitig sa mga ito.

Lugar na may kapangyarihang espirituwal

Nikko Futarasan Shrine

Narinig kong sikat ang Futarasan Shrine dahil pinagpapala raw nito ang mga naghahanap ng magandang ugnayan at kapareha. Gusto ko ring magdasal na sana ay makatagpo uli ako ng daang magugustuhan. Kapag naiisip ko ang susunod na lugar na gusto kong puntahan, nasasabik din ako habang nagdarasal. Nasasabik na akong buksan ang mapa pagkauwi ko.

Mahigit 1,200 taon na ang nakalipas nang pasimulan ni Shodo Shonin ang pagsamba sa bundok ng Nikko, na nagmarka sa simula ng pananampalataya rito. Mahaba na ang kasaysayan ng dambanang ito. Itinuturing na banal na sagisag ng diyos at sinasamba rito ang Futarasan (Mount Nantai). Nang malaman ko ang kasaysayan ng pagsamba sa bundok, napatuwid ako bago pa man pumasok para manalangin.
Si Ōnamuchi-no-Mikoto ang pangunahing diyos dito, na nagbibigay ng suwerte at nagpapadali sa pagtatagpo ng mga tao. Sikat ang dambana dahil sa mga biyayang may kinalaman sa pag-iibigan. Humiling din ako na sana makakita pa ako ng daang magugustuhan; lalo akong nasabik planuhin ang susunod kong biyahe.
Matagal na itong iginagalang bilang pangunahing dambana ng Shimotsuke Province. May alamat tungkol sa Shinkyo Bridge: nang hindi makatawid sa ilog si Shodo Shonin, nagpakawala si Jinja-ō ng dalawang ahas; tumubo ang yamasuge sa likod ng mga ito at naging tulay. Hindi ko mapigilang isipin kung paano naging tulay ang mga ahas, kaya napahaba ang pagtitig ko sa Shinkyo Bridge.

Pagkaing kilala sa lugar

Nikko Yuba

Sa Nikko, may sariling baybay ang tawag na “yuba.” Mas makapal ito kaysa sa yuba ng Kyoto, at nang matikman ko ang sashimi ng sariwang yuba, nagulat ako dahil mas nakakabusog pala ito kaysa inaasahan ko. Sarap na sarap ako at dahan-dahang nilasap ang bawat subo, pero pag-ubos ko, gusto ko pa agad.

Magkaiba ang pagkakasulat ng yuba sa Kyoto at Nikko. Sa Kyoto, isang sapin lang ang sinasagap mula sa ibabaw ng gatas ng soya; sa Nikko, dalawang sapin ang kinukuha kaya mas makapal ito. Nang matikman ko ang sariwang yuba bilang sashimi, namangha ako sa kapal at siksik nitong tekstura at hindi na ako makapaghintay sa kasunod na subo.
Maraming paraan para kainin ito: yuba na nilaga sa timpla, sashimi ng sariwang yuba, at pritong rolyo ng yuba. Sariwang yuba ang tinikman ko bilang sashimi, at namangha ako sa kapal at siksik nitong tekstura. Pagkatapos kong maubos, gusto kong bumalik para kumain uli.
Mahalagang pagkain ang yuba para sa mga yamabushi na nagsasanay sa kabundukan ng Nikko, dahil sagana ito sa sustansiya at madaling matunaw at masipsip ng katawan. Sinasabing dinala ito ng mga Zen monghe mula China patungong Kyoto, at pinalaganap sa iba’t ibang lugar ng mga yamabushi at mongheng naglalakbay. Busog na busog ako matapos kumain sa biyahe at gusto ko pang maglakad-lakad sa Nikko.

Mga opisyal na sangguniang ginamit

Tingnan pa ang ibang lugar

Basahin ang kuwento tungkol sa Nikko Hakone sa apat na panahon Aso sa apat na panahon Gallery ng mga road trip