Apat na panahon sa Nikkō | Kongō-zakura, Kegon-no-taki at paglalakbay sa Iroha-zaka

Mga bulaklak ng seresa sa tagsibol, ambon ng talon sa tag-araw, daang paliko-liko sa gitna ng mga dahon sa taglagas, at talong napalibutan ng yelo sa taglamig. Piliin ang panahong gusto mong simulan sa apat na paglalakbay ko sa Nikkō.

Likod ng pangunahing tauhang nakatayo nang magkahawak ang mga kamay sa likod habang nakatingala sa mapuputing bulaklak ng Kongō-zakura sa Rinnōji

TagsibolHuling bahagi ng Abril hanggang unang bahagi ng Mayo

Sa ilalim ng Kongō-zakura, napahaba ang pagtitig ko

Noong huling bahagi ng Abril, ipinarada ko ang kotse sa unang paradahan ng Rinnōji at nagtungo ako para makita ang Kongō-zakura. Nang tumingala ako rito, ang malaking katawan ng puno ang una kong napansin bago ang mga bulaklak. Maraming tukod sa paligid ng mga sanga, at sa ibabaw ng mga iyon nakabuka ang mga puting bulaklak. Akala ko sa malayo ko lang pagmamasdan ang mga bulaklak, pero habang lumalapit ako, lalo akong napatingin sa buong puno.

Pinagkrus ko ang mga kamay sa likod habang sinusundan ng tingin ang mga sanga hanggang sa mga dulo. Gusto kong maisama sa litrato ang gusali, pero mas gusto kong manatili muna roon at tumingala kaysa ilabas ang telepono. Sa pagitan ng mga bulaklak, sumisilip ang langit; kahit bahagya ko lang igalaw ang ulo, nagbabago ang tanawin.

Habang inihahambing ko ang mababa at matataas na sanga, gusto kong masigurong napagmasdan ko ang bawat bahagi bago umalis. Balak kong balikan ang bulaklak na nakita ko kanina, pero sa ibang sanga na naman napunta ang tingin ko. May balak pa akong maglibot, pero mukhang magtatagal ako rito.

Nang pagmasdan kong mabuti ang dulo ng mga sanga, nakita kong kulay-rosas ang mga usbong na hindi pa bumubuka at puti naman ang mga bulaklak na bukas na. Unti-unting nagbabago ang kulay sa iisang sanga. Tuwang-tuwa akong makita ang mismong pagbuka ng mga bulaklak mula sa mga usbong, kaya muntik na akong maglupasay sa harap ng mababang sanga para pagmasdan iyon nang matagal.

Nagmula raw ang Kongō-zakura sa biglaang pagbabago ng isang punong yamazakura. Inilipat ito sa lugar na ito noong Meiji 14. Humigit-kumulang 10m ang taas nito at mga 5.7m ang kapal ng katawan ng puno. Nang pagmasdan ko iyon matapos marinig ang mga sukat, mas nakita ko kung paanong marahang sinusuportahan ng maraming tukod ang dambuhalang punong ito. Halos 500 taon na itong nabubuhay, at hanggang ngayon ay patuloy pa rin itong inaalagaan.

Ang pangalang Kongō ay hinango sa postumong pangalan ng monzeki—pangalan itong iginagawad matapos mamatay ang isang tao. May kuwento ring matapos ilipat ang puno, tumubo ang bagong katawan ng puno mula sa paanan nito nang umawit ng mga sutra ang monzeki. Napasilip ako sa paanan nito at hinanap kung alin sa mga katawan ng puno ang tinutukoy sa kuwento.

Naalala ko ang mga litrato na gusto kong ipakita sa kaibigan kong babae na mahilig ding magmaneho, kaya sa wakas inilabas ko rin ang cellphone ko. Kumuha ako ng malapitang kuha ng mga bulaklak, saka ng isa pa na kasama ang mga tukod at katawan ng puno. Gusto ko silang ipakita pareho kaya hindi ako makapili, pero naisip kong puwede ko namang mamili pag-uwi.

Pagkatapos kong kumuha ng litrato, naalala ko ang kuwento kanina at muli kong binilang ang mga katawan ng punong tumutubo mula sa paanan nito. May makakapal, may maninipis, at may nakasandal sa mga tukod. Bago pa ako matapos magbilang, nadagdagan na naman ang mga gusto kong ikuwento sa kaibigan ko.

Bago pumili ng mga litrato, dumaan din ako para magdasal sa bulwagan ng templo. Nang humarap ako muli matapos magdasal, katabi ng bubong ng bulwagan ang mga bulaklak ng seresa na kanina ko pa tinitingala. Akala ko sa puno lang ako pupunta, pero gusto kong iuwi sa alaala ang buong tanawin ng templong ito.

Nang lumayo ako nang kaunti sa Kongō-zakura at lumingon, sabay kong nakita ang mga bulaklak at gusali. Diretso akong lumapit sa puno pagdating ko, pero gusto ko rin ang tanawin habang paalis. Ikukuwento ko sa kaibigan ko kung bakit hindi ako makapili ng litrato at kung paanong puro tingala lang ang ginawa ko.

Sa harap ng Kegon-no-taki sa tag-araw, nagulat ang isang babae sa ambon at itinaas ang kamay sa pisngi; sa may kalayuan, hawak ng kaibigan niyang babae na nakasuot ng dilaw na bestida ang telepono para kumuha ng litrato

Tag-arawSa tag-araw, sa talong napalilibutan ng luntiang mga dahon

Napadami ang kuha sa akin ng kaibigan ko dahil sa ambon ng talon

Ipinarada ko ang kotse sa unang paradahan ng Kegon-no-taki at naglakad kami ng kaibigan kong babae papunta sa sakayan ng elevator. Mga 2 o 3 minuto ang lakad mula sa paradahan. Bumababa ang elevator nang 100m sa loob mismo ng bato at dinadala kami sa pasilyong nasa ilalim ng lupa sa loob ng mga 1 minuto. Nang marinig kong mula pa noong 1930 ang elevator na ito, medyo kinabahan ako nang magsara ang mga pinto.

Pagdaan namin sa pasilyo at paglabas sa tanawan ng talon, pinakinggan ko muna ang lagaslas ng tubig. Nasa may kalayuan ang kaibigan ko, hawak ang telepono at handang kumuha ng litrato. Lumapit ako sa tabi ng harang at sinundan ng tingin ang agos mula sa itaas hanggang sa ibaba.

Habang nakatingala ako, tumalsik sa akin ang ambon kaya napapikit ako. Malamig iyon, nagulat ako, at napunta pa sa pisngi ko ang kamay ko. Pang-tag-araw ang suot ko, pero ang lamig pala ng tubig na tumatama sa mukha.

Pagmulat ko, nakangiti ang kaibigan ko habang hawak pa rin ang telepono. 'Nakunan mo ba?' tanong ko. 'Oo, nakuha ko,' sagot niya agad. Pumunta ako para pagmasdan ang tanawin, pero naging bahagi pala ng mga litrato ngayong araw pati ang sandaling nagulat ako.

Nang silipin ko ang screen ng kaibigan ko, natawa rin ako sa itsura ko. 'Isama mo nang maayos ang talon, ha,' sabi ko. 'Nasa likod mo na ang talon, kita nang maayos,' sagot niya. Napag-isipan na pala niya iyon kahit hindi ko pa hinihingi.

Mas malapit pala sa talon ang tanawan kaysa sa inaakala ko. Umuugong hanggang sikmura ang tunog ng bumabagsak na tubig; kailangan ko pang lakasan ang boses para makausap ang kaibigan kong katabi ko. Ibang-iba ang lakas ng dating nito kumpara sa tanaw mula sa itaas.

Mula sa tanawan, kitang-kita nang malapitan ang Kegon-no-taki, ang pool sa paanan nito, ang Jūni-taki, at ang batuhan. Sa batuhan sa kanan, may mga batong tila magkakatabing haligi, bawat isa'y may maraming panig. Kitang-kita ang mga iyon kahit napalilibutan ng luntiang mga dahon. Talon lang ang pinagmamasdan ko, pero pati pala hugis ng bato ay isang tanawin.

Ang Kegon-no-taki raw ang nasa pinakaitaas na bahagi ng agos mula sa Chūzenji-ko patungong Daiya-gawa. Ang tubig na bumabagsak sa harap ko ay tutuloy pala patungo sa bayan ng Nikkō. Nang maisip ko iyon at sumilip sa paanan ng talon, para bang simula rin iyon ng mahabang paglalakbay ng ambon na tumama sa mukha ko kanina.

Muli akong humarap sa talon at sinundan naman ng tingin ang agos hanggang sa ibaba. Salit-salit kong pinagmamasdan ang tanawing malapit sa tubig at ang mga punong nakapaligid; lalo tuloy akong nanghinayang umalis. Gusto kong maiuwi sa alaala ang lakas ng talon, hindi lang ang litratong gulat na gulat ang mukha ko.

Habang paakyat kami sa elevator, napansin kong mamasa-masa pala ang mga dulo ng buhok ko. Saglit lang naman akong nabasa ng ambon. Ngumisi ang kaibigan ko at nang-asar, 'May bago ka na namang magandang alaala, ano?' Kaya seryoso ko ring hiniling, 'Ipadala mo sa akin ang litrato, ha.'

Habang binabalikan ko ang mga litrato ng kaibigan ko pauwi, naalala ko pati ang pakiramdam ng ambong tumama sa mukha ko. Akala ko kalmado lang akong nakatingin sa talon, pero halatang hindi pala. Sa tuwing maaalala ko ang Nikkō tuwing tag-araw, malamang ito agad ang unang litrato kong maiisip.

Itinuturo ng pangunahing tauhan mula sa Akechidaira ang Iroha-zaka na dumaraan sa gilid ng bundok na hitik sa mga dahon ng taglagas; nasa may kalayuan ang kaibigan niyang babae na may hawak na de-latang kape

TaglagasTaglagas sa Iroha-zaka, sa gitna ng mga dahon

Itinuro ko sa kaibigan ko ang kurbadang susunod naming dadaanan

Nag-uugnay ang Iroha-zaka sa bayan ng Nikkō, Chūzenji-ko at Oku-Nikkō. Sa paakyat na Dai-ni Iroha-zaka, may karatula sa bawat kurbada, at isa-isang sumusunod ang mga titik na 'i,' 'ro,' at 'ha.' Mahilig akong mangolekta ng mga karatula ng pambansang lansangan, kaya habang nakatingin ako sa daan at hawak ang manibela, sinusundan ko sa gilid ng paningin ang pagkakasunod ng mga titik. Pinakamaganda ang mga dahon mula kalagitnaan ng Oktubre hanggang unang bahagi ng Nobyembre, at sakto ngayong araw, nagsisimula nang magkulay ang bundok.

Umakyat ako sa Iroha-zaka at bumaba ng kotse sa Akechidaira. Habang nagmamaneho, nakatingin ako sa daan sa unahan at muling humahawak nang mahigpit sa manibela sa bawat kurbada. Natuwa ako sa pag-iisip na pagmamasdan ko naman ang daan mula sa labas, kahit nakababa na ako ng kotse.

Sa dalisdis sa harap ko, kitang-kita ang ilang patong ng daang bumabagtas sa pagitan ng mga dahon. Kanina, bundok lang na nakikita ko mula sa loob ng kotse; ngayon, tanaw ko na ang malawak na kabuuan nito. Nasa may kalayuan ang kaibigan kong babae, may hawak na de-latang kape habang nakikinig sa kuwento ko.

Itinuro ko ang daan at sinabing baka roon kami dumaan sa susunod; bigla tuloy dumami ang ikinuwento ko. Lilikong muli roon, tapos may daan pa sa kabila. Akala ko pinagmamasdan ko lang ang tanawin, pero hindi ko namalayang napunta na sa usapan ang biyahe pauwi.

Natawa ang kaibigan ko at sinabing, 'Akala mo nasa daan ka na?' Medyo nahiya ako. Nakatayo pa lang ako roon, pero nasa kabila na pala ng kurbada ang isip ko. Pagkasabi niya niyon, dahan-dahan ko namang pinagmasdan ang mga punong nakapaligid sa daan.

Naisipan kong isama sa litrato ang daang itinuro ko kanina. Kapag nakita ko ito pag-uwi, maaalala kong doon ako dumaan pagkatapos. Sana manatili sa litrato ang saya ko ngayong araw—hindi lang sa mga dahon, kundi pati sa pananabik na sundan ang daan.

Pagbalik ko sa kotse, nauna na naman ang kaibigan ko at sinundan ko siya sakay ng pulang kotse ko. Nang ibaling ko muli ang tingin sa daan at humawak sa manibela, naging bahagi na rin ng saya sa pagmamaneho ang oras na ginugol ko sa pagmamasid. Nasasabik pa rin akong malaman kung anong tanawin ang naghihintay sa kabilang panig ng susunod na kurbada habang pauwi kami.

Nang magsimula akong bumaba, nag-iiba ang direksiyon ng liwanag sa pagitan ng mga puno sa bawat kurbada. Nakatingin ako sa unahan habang hawak ang manibela, at masarap sa pakiramdam na dumaan nang salit-salit sa liwanag at lilim. Paminsan-minsan, nawawala sa paningin ko ang kotse ng kaibigan ko sa kabila ng kurbada, tapos lilitaw ulit.

Sa pauwi kong biyahe sa Dai-ichi Iroha-zaka, ipinarada ko ang kotse sa paradahan ng tanawan sa Kengamine. Tanaw mula rito ang Hōtō-no-taki at Hannya-no-taki. Kanina, puro daan ang tinitingnan ko; dito naman, napako ang tingin ko sa dalawang talong bumabagsak sa gitna ng bundok na nababalutan ng mga dahon. Tahimik ding pinagmamasdan ng kaibigan ko ang mga talon habang hawak ang de-latang kape.

Nang magmaneho akong muli mula sa Kengamine, unti-unting nauubos ang mga titik sa mga karatula. Pagliko ko sa huling kurbada at paglitaw ng bayan ng Nikkō sa harap ko, medyo nalungkot akong magtatapos na ang biyahe. Nasiyahan ako sa daan habang paakyat at nakatagpo ng mga talon habang pababa. Ang dami palang puwedeng ikatuwa sa iisang daan ng Iroha-zaka.

Makikita mula sa tagiliran ang pangunahing tauhang nakasuot ng niniting na sumbrero at amerikana, habang nakadampi sa pisngi ang kamay niyang may guwantes at pinagmamasdan ang Kegon-no-taki na napalilibutan ng niyebe at yelo

TaglamigYelong bughaw sa Kegon-no-taki tuwing taglamig

Pinagmasdan ko ang talon sa taglamig habang nakadikit ang guwantes sa pisngi ko

Isang maaraw na araw iyon noong Enero, sa panahon ng niyebe, kaya ang pulang sedan ko na may four-wheel drive ang minaneho ko papuntang Kegon-no-taki. Nakatingin ako sa daan habang hawak ang manibela, at ipinarada ko ang kotse sa unang paradahan. Mula roon, naglakad ako nang 2 o 3 minuto papunta sa elevator at bumaba ng 100m sa loob mismo ng bato. Nakasakay na ako sa elevator na iyon noong tag-araw, pero parang humaba ang 1 minutong paghihintay bago bumukas ang pinto ngayong taglamig. Pagdaan ko sa pasilyong nasa ilalim ng lupa at paglabas sa tanawan ng talon, biglang tumama sa pisngi ko ang malamig na hangin.

Nang makita ko sa harap ko ang Kegon-no-taki sa taglamig, biglang natigil ang mga paa ko. May yelo sa paligid ng talon, at ibang-iba ang hitsura nito kumpara noong tag-araw. May suot akong sombrero at scarf, pero mas nagulat ako sa tanawin kaysa nabahala sa lamig.

Idinikit ko sa pisngi ang kamay kong may guwantes at pinagmasdan ang talon mula itaas hanggang ibaba. Magkatabi lang ang umaagos na tubig at ang hindi gumagalaw na yelo. Habang nakikinig ako sa bagsak ng tubig at nakatingin sa yelo, unti-unti kong naramdaman na nakabalik nga ako sa lugar na ito.

Naiipon ang niyebe sa harang ng tanawan, at kumakalat sa hangin ang puting singaw ng hininga ko bago maglaho. Pareho pa rin ang tunog ng talon gaya noong tag-araw, pero ibang-iba ang tanawin. Para bang magkaibang panahon ang nakikita ng mga mata ko at naririnig ng mga tainga ko; ang kakaiba ng pakiramdam.

Ang nagyeyelo sa paligid ng talon ay ang maliliit at maninipis na talon na tinatawag na Jūni-taki. Nagyeyelo ang mga iyon bandang Enero hanggang Pebrero, at yelong bughaw ang tawag sa namumuong yelo. Patuloy pa ring umaagos ang pangunahing talon, pero parang tumigil ang oras sa paligid nito. Parang may bahid na bughaw sa loob ng yelo; napasingkit ako para mas makita iyon.

Noong tag-araw, nagulat ako sa ambon at kinunan ako ng litrato ng kaibigan kong babae na kasama ko sa biyahe. Hindi ko naisip noon kung ano kaya ang itsura ng lugar na ito kapag taglamig. Natuwa akong isipin kung ano kaya ang isasagot niya kapag ipinadala ko sa kaniya ang tanawin ngayong araw.

Sa batuhan sa kanan, natatakpan ngayon ng niyebe at yelo ang hanay ng mga batong tila magkakatabing haligi, bawat isa'y may maraming panig. Nakalaylay ang yelo ayon sa hugis ng mga batong iyon, kaya ibang-iba ang mga guhit nito kumpara noong tag-araw. Iisang bato lang pala, pero napakalaki ng ipinagbago ng anyo nito sa bawat panahon.

Unti-unti kong binago ang puwesto ko sa tanawan. Kahit kalahating hakbang lang ang layo, nag-iiba ang ayos ng agos na nakikita ko sa likod ng yelo. Nang makita ko ang bahaging sumisilip ang pangunahing agos sa siwang ng yelo, napabulong ako, 'Ang ganda rito,' na para bang kinakausap ko ang kaibigan kong wala roon.

Sinikap kong kuhanan ang talon nang kapareho ang laki nito sa litrato ko noong tag-araw. Naging kuha iyon na gusto kong paghambingin sa nauna. Kasama ko noon ang kaibigan ko; ngayong araw, may maipapakita naman ako sa kaniya paglaon. Mas gusto kong ipakita muna ang litrato kaysa mag-isip ng sasabihin kapag ipinadala ko iyon.

Pagbalik ko sa itaas sakay ng elevator, nanlalamig na nang husto ang mga dulo ng daliri ko. Gusto kong kumain ng mainit-init ngayon. Sa Oku-Nikkō, ipinakikilala ang Nihon Ryōri Nantai bilang kainan ng yuba na gumagamit ng lokal na soya at tubig mula sa Nikkō. Sana mapainit ako ng banayad na lasa ng yuba habang pinagkukumpara ko ang mga litrato ko noong tag-araw at taglamig.

Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.

Mga larawan ng lugar na ito4 larawan

Tochigi, Nikkō · Tagsibol
Tochigi, Nikkō · Tag-araw
Tochigi, Nikkō · Taglagas
Tochigi, Nikkō · Taglamig

Buksan ang mga larawan

Pagkaing kilala sa lugar

Yuba ng Nikkō

Sa Nikkō, 湯波 ang isinusulat para sa yuba. Mas makapal ito dahil dalawang patong ang hinihila pataas; maaari itong kainin bilang nilagang ulam o sashimi ng sariwang yuba. Pagkatapos pagmasdan ang mga bulaklak ng seresa at ang talon, gusto ko ring maglaan ng oras para matikman ang yuba.

Mga tampok

Tumingala sa Kongō-zakura sa Rinnōji tuwing tagsibol

Ang Kongō-zakura ay isang punong seresa na itinalagang pambansang likas na monumento; namumukadkad dito ang malalaki at mapuputing bulaklak mula sa mga kulay-rosas na usbong. Tinatayang 500 taon na ang puno. Nang tumayo ako sa harap nito, gusto kong pagmasdan nang matagal hindi lang ang mga bulaklak, kundi pati ang makapal na katawan ng puno.

Talon sa tag-araw, yelong bughaw sa taglamig

Humigit-kumulang 7m ang lapad at 97m ang bagsak ng Kegon-no-taki. Sa tag-araw, mapapanood ang malakas na agos sa gitna ng luntiang paligid; sa taglamig, namumuo ang yelong bughaw sa maliliit na talon sa paligid. Nang bumalik ako sa lugar kung saan ako nagulat sa ambon noong tag-araw, napahinto ulit ako.

Sundan ng tingin ang daan sa gitna ng mga dahon mula sa Akechidaira

Mula sa tanawan sa Akechidaira, na nasa gitna ng Dai-ni Iroha-zaka, matatanaw rin ang Dai-ichi Iroha-zaka. Hindi ko mapigilang ituro ang daan at ikuwento ang mga kurbadang dadaanan namin pauwi. Habang pinagmamasdan ko ang mga dahon sa taglagas, lalo akong nasasabik magmaneho.

Datos ng daan

Dai-ichi at Dai-ni Iroha-zaka

Ruta at mga hintuan: Paakyat ang Dai-ni Iroha-zaka; pababa naman ang Dai-ichi Iroha-zaka
Mga sukat ng tanawin: Tinatayang 440m ang agwat ng taas sa pagitan ng dalawang dulo ng daan

May kabuuang 48 matatalim na kurbada ang dalawang daan. Nang pagmasdan ko ang Dai-ichi Iroha-zaka mula sa Akechidaira, hindi na ako makapaghintay na daanan iyon pauwi.

Kongō-zakura sa Rinnōji at Kegon-no-taki

Ruta at mga hintuan: Tuwing tagsibol, papuntang Rinnōji; tuwing tag-araw at taglamig, papuntang Kegon-no-taki
Mga sukat ng tanawin: 97m ang bagsak ng Kegon-no-taki

Namumulaklak ang Kongō-zakura mula huling bahagi ng Abril hanggang unang bahagi ng Mayo. Gusto kong makita ang talon sa gitna ng luntiang tag-araw at napalilibutan ng yelong bughaw sa taglamig.

Inihahambing ng pangalan ng Iroha-zaka ang 48 kurbada nito sa 48 titik ng Iroha. Pagkatapos kong magmaneho roon, gusto ko pang pag-usapan ang susunod na kurbada habang pinagmamasdan ang daan.

Iba pang artikulo tungkol sa mga lugar

Kung nagustuhan mo ang artikulong ito, tingnan mo rin ang mga ito. Ilang ulit ko nang binalikan ang bawat lugar sa iba't ibang panahon.

Prepektura ng Kanagawa · Bayan ng Hakone Hakone Pass at National Route 1 Isang umaga sa huling bahagi ng Mayo, inakyat ko ang National Route 1 sa gitna ng hamog sakay ng pulang kotse na nabubuksan ang bubong. Nakatingin ako sa unahan, mahigpit ang dalawang kamay sa manibela habang isa-isang tinatahak ang mga liko. Pagkatapos ng biyahe, ang una kong naalala ay hindi ang tanawin kundi ang malalim na buntong-hiningang pinakawalan ko.

Prepektura ng Kanagawa · Bayan ng Hakone Lake Ashi Sa bukang-liwayway noong unang bahagi ng Nobyembre, gumagapang nang mababa ang hamog sa ibabaw ng Lake Ashi. Nakahawak ako sa kuwelyo ng amerikana ko habang nakatanaw. Sasabihin ko sana, “Ang lamig, ano?” pero hindi lumabas ang mga salita. Napakatahimik ng umaga; gusto ko pang magtagal rito nang kaunti.

Prepektura ng Kanagawa · Bayan ng Hakone Hakone Yumoto Onsen Noong dapithapon sa kalagitnaan ng Enero, pinagmamasdan ko ang Ilog Hayakawa sa Hakone Yumoto pagkagaling sa onsen. Itinaas ko sa liwanag ang hawak kong munting kahong yosegi-zaiku at muli akong napatitig sa masinsing disenyo nito. Akala ko, dadaan lang ako para mag-onsen, pero nadagdagan pa ang mga alaalang gusto kong iuwi.

Tingnan ang listahan ng mga lugar Tingnan ang Gabay sa pamamasyal sa kotse sa buong Japan Tingnan ang mga hintuang Michi-no-Eki at PA Tingnan ang galeriya ng mga larawan

Mapa at mga sanggunian

Buksan ang Nikkō sa mapa (magbubukas sa bagong tab)

Mga opisyal na sangguniang ginamit

Mga Lugar Gabay sa pamamasyal sa kotse sa buong Japan