Hakone Pass at National Route 1 Sa kabila ng hamog, mahinahon sa bawat liko

Noong umaga sa huling bahagi ng Mayo, inakyat ko ang National Route 1 sakay ng pulang kotseng bukas ang bubong. Pagpasok ko sa kabundukan, nababalot na ng hamog ang daan sa unahan. Unti-unting naglaho sa paningin ko ang likong kitang-kita kanina. Muli kong hinigpitan ang hawak ko sa manibela gamit ang dalawang kamay at itinuon ang isip sa kalsadang nasa harapan ko.

Sinusundan ko ng tingin ang bahaging tanaw ko habang marahang tinatahak ang susunod na liko. Nang ituwid ko ang manibela, unti-unting lumitaw muli ang daan sa unahan. Ngayong araw, mas mahalagang makita kong nagpapatuloy ang daan kaysa matanaw ang malayo.

Dahil bukas ang bubong, malamig din ang hanging dumadampi sa pisngi ko. Akala ko mae-enjoy ko ang umaga ng tagsibol, pero hindi ko inasahan na ganito kalamig kaya bahagya akong napakibit-balikat sa ginaw. Pag-uwi, ikukuwento ko sa kaibigan kong babae na madalas kong kasamang magmaneho: hindi pala ako dapat nagbihis nang manipis dahil lang tagsibol. Siguradong pagtatawanan niya ako, pero para sa akin, may natuklasan talaga ako ngayong araw.

Kahit iyon ang iniisip ko, sa daan pa rin sa unahan nakatuon ang tingin ko. Napansin kong sumosobra ang higpit ng hawak ko sa manibela, kaya inayos ko ang paghinga ko. Wala akong kailangang madaliin; sapat nang mahinahon kong matahak ang kalsadang ito. Sa bawat likong nalampasan ko, unti-unting humupa ang tensiyon sa mga balikat ko.

Pagkatapos ng paakyat na bahagi, ipinarada ko ang kotse at napabuntong-hininga ako nang malalim. Mukhang mas nakatuon pala ako kaysa sa inaakala ko. Akala ko isang hinga lang muna bago ko buksan ang pinto, pero gusto ko pa ng isa. Masaya ako dahil maayos kong natapos ang biyahe; napangiti ako habang tinitingnan ang kamay kong nakapatong sa manibela.

Pagkatapos, bumaba ako sa kotse at dahan-dahang lumanghap ng malamig na hangin. Iba ang pakiramdam habang nagmamaneho ako sa daang nababalot ng hamog; ngayong nakababa na ako, may panahon na akong damhin sa buong katawan na nasa kabundukan ako. Malamang pati ang sandaling ito ang maaalala ko pag-uwi. Sa umagang tagsibol na iyon sa Hakone, maaalala ko ang bawat liko ng dinaanan ko at ang gaan ng pakiramdam ko matapos kong iparada ang kotse.