Hakone Tōge — Laluan Kebangsaan 1 Menempuh kabus dengan tenang, selekoh demi selekoh

Pada pagi hujung Mei, saya memandu kereta boleh buka bumbung berwarna merah mendaki Laluan Kebangsaan 1. Sebaik memasuki kawasan pergunungan, kabus menyelubungi jalan di hadapan. Jalan selepas selekoh yang tadi kelihatan jelas tiba-tiba samar di balik kabus. Saya menggenggam semula stereng dengan kedua-dua tangan, lalu menumpukan perhatian pada jalan betul-betul di depan.

Saya meneliti bahagian jalan yang jelas kelihatan, kemudian bergerak perlahan menuju selekoh seterusnya. Apabila saya meluruskan semula stereng, sedikit lagi jalan di hadapan mula kelihatan. Hari ini, terasa jauh lebih penting untuk memastikan jalan terus bersambung di hadapan daripada cuba melihat sejauh-jauhnya.

Saya sudah membuka bumbung kereta, jadi udara yang menyentuh pipi terasa dingin. Saya fikir dapat menikmati pagi musim bunga, tapi tak sangka sejuknya sampai saya terangkat bahu sedikit. Nanti bila pulang, saya nak beritahu kawan yang selalu memandu bersama saya, “Tak patut datang berpakaian nipis hanya kerana sekarang musim bunga.” Dia tentu akan gelakkan saya, tapi bagi saya, itu memang satu penemuan hari ini.

Walaupun memikirkan hal itu, mata saya tetap tertumpu pada jalan di hadapan. Saya sedar tangan yang memegang stereng terlalu tegang, lalu cuba mengatur nafas. Saya tak perlu tergesa-gesa; kalau dapat melalui jalan ini dengan tenang, itu sudah cukup. Ketegangan di bahu saya pun semakin reda setiap kali melepasi selekoh.

Selepas mendaki, saya memberhentikan kereta lalu menghembuskan nafas panjang. Nampaknya saya lebih fokus daripada yang saya sangka. Saya cuma hendak menarik nafas seketika sebelum membuka pintu, tapi terasa mahu menarik satu lagi. Saya gembira kerana berjaya melalui jalan tadi dengan baik; saya memandang tangan di atas stereng lalu tersenyum kecil.

Kemudian, saya turun dari kereta dan menghirup udara sejuk perlahan-lahan. Berbeza daripada ketika memandu dalam kabus, kini saya ada masa untuk benar-benar merasai dengan seluruh tubuh bahawa saya sudah berada di pergunungan. Mungkin saat inilah yang akan saya kenang selepas pulang nanti. Bila terkenang pagi musim bunga di Hakone, mungkin yang terus terbayang ialah jalan yang saya lalui selekoh demi selekoh, serta rasa lega yang hadir sebaik kereta berhenti.