ช่องเขา Hakone Tōge และทางหลวงหมายเลข 1 ขับผ่านหมอกไปทีละโค้งอย่างใจเย็น

เช้าช่วงปลายเดือนพฤษภาคม ฉันกำลังขับรถเปิดประทุนสีแดงขึ้นไปตามทางหลวงหมายเลข 1 พอเข้าไปในภูเขา หมอกก็ลอยปกคลุมถนนข้างหน้า ทางโค้งที่มองเห็นอยู่เมื่อครู่ค่อยๆ เลือนหายไป ฉันจับพวงมาลัยด้วยมือทั้งสองให้มั่นอีกครั้ง แล้วตั้งใจกลับมามองถนนตรงหน้า

ฉันค่อยๆ ขับไปยังโค้งถัดไป พลางคอยมองทางตรงหน้าที่พอมองเห็นได้ พอหมุนพวงมาลัยกลับมาตรง ถนนข้างหน้าก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาอีกนิด วันนี้ฉันรู้สึกว่าการคอยดูว่าถนนตรงหน้ายังทอดต่อไป สำคัญกว่าการมองวิวไกลๆ มากเลย

ฉันเปิดหลังคารถมาตลอดทาง ลมที่ปะทะแก้มเลยเย็นเฉียบ ทั้งที่คิดว่าจะเพลิดเพลินกับเช้าวันฤดูใบไม้ผลิ แต่ไม่คิดว่าจะหนาวขนาดนี้ เลยเผลอห่อไหล่นิดหนึ่ง กลับไปแล้วคงต้องเล่าให้เพื่อนที่ขับรถเที่ยวด้วยกันฟังว่า นึกว่าเป็นฤดูใบไม้ผลิแล้วจะใส่เสื้อบางๆ มาก็ได้ ที่ไหนได้หนาวกว่าที่คิดตั้งเยอะ เพื่อนคงหัวเราะแน่ แต่วันนี้ฉันเพิ่งได้รู้กับตัวเองเลยว่าเช้าฤดูใบไม้ผลิก็หนาวได้ขนาดนี้

ถึงจะคิดเรื่องนั้นอยู่ แต่สายตาก็ยังคงมองถนนเบื้องหน้า พอรู้ตัวว่ามือที่จับพวงมาลัยเกร็งเกินไป ฉันก็ปรับลมหายใจให้สงบลง ทริปนี้ไม่ได้รีบไปไหน แค่ขับไปตามถนนสายนี้อย่างใจเย็นก็พอแล้ว ทุกครั้งที่พ้นโค้ง ไหล่ของฉันก็ค่อยๆ คลายลง

หลังขับขึ้นเขามา ฉันจอดรถแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่กว่าที่คิดไว้เสียอีก สงสัยจะจดจ่ออยู่กับการขับมากจริงๆ ก่อนเปิดประตู ฉันตั้งใจจะพักหายใจสักครู่ แต่พอได้พักแล้วกลับอยากสูดลมหายใจอีกสักครั้ง พอรู้ว่าขับมาถึงที่นี่ได้อย่างเรียบร้อย ก็เผลอยิ้มพลางมองมือที่วางอยู่บนพวงมาลัย

คราวนี้ฉันลงจากรถ แล้วสูดอากาศเย็นๆ ช้าๆ ต่างจากตอนกำลังขับบนถนนในหมอก ตอนนี้ฉันมีเวลาได้รู้สึกอย่างเต็มที่ว่าตัวเองมาอยู่บนภูเขาแล้ว กลับไปแล้วฉันคงนึกถึงช่วงเวลานี้ด้วย เช้าวันฤดูใบไม้ผลิที่ Hakone คงติดอยู่ในความทรงจำ ทั้งถนนที่ค่อยๆ ขับผ่านทีละโค้ง รวมถึงความรู้สึกผ่อนคลายหลังจอดรถ