Sa mga hagdang-hagdang bukirin ng Yusu Mizugaura Parang bahagi pa rin ng tanawin ang pasalubong sa supot ko

Isang umaga noong unang bahagi ng Abril, nagmaneho ako sa kalsadang baybayin hanggang Yusu Mizugaura. Ipinarada ko ang pulang kotse sa paanan, saka naglakad sa tabi ng daungan. Sa kaliwa ko, sunod-sunod ang mga pader na bato paakyat sa dalisdis. May mga bukirin pang nasa ibabaw ng bubong ng mabababang bahay. Mas mataas pala ang mga ito kaysa inakala ko; ilang hakbang pa lang ako, napahinto na akong nakatingala.

May tatlong bagong-ani na patatas sa maliit na supot na nakuha ko sa paanan. Nang hawakan ko ang bibig ng supot gamit ang dalawang kamay, nagkumpol-kumpol ang mga kayumangging patatas sa loob. Maiuuwi ko pala ang mga patatas na tumubo rito. Karaniwan, iniisip ko kung anong lulutuin sa patatas, pero ngayon, ang pader na bato sa likod ko ang unang pumapasok sa isip ko. Sa tuwing sisilip ako sa supot, gusto ko ring tumingala sa mga hagdang bukirin. Palipat-lipat tuloy ang tingin ko, mula sa supot hanggang sa bukirin at pabalik.

Iba-iba ang hugis ng bawat bato sa pader kapag tiningnan nang malapitan. Patong-patong ang mga pader at umaabot sa buong dalisdis. Makitid man ang bawat bukid, malawak ang tanawing nabubuo kapag tiningala ko silang lahat. Nakatayo lang ako sa tabi ng dagat, pero habang sinusundan ng tingin ko ang mga baitang paakyat, napaisip ako kung gaano kataas ang mga baitang sa itaas kumpara sa kinatatayuan ko.

Dito raw namuhay ang mga taong naghahanapbuhay sa dagat at sa mga bukirin. Nasa kanan ko ang daungan, nasa kaliwa ang mga bukiring may pader na bato, at sa pagitan nila ay magkakahilerang bahay. Nang malaman ko ang tungkol doon, hindi ko na nakita ang mga ito bilang magkakahiwalay na tanawin; parang magkakaugnay ang lahat bilang bahagi ng buhay dito. Naparito ako para makita ang magagandang hagdang bukirin, pero gusto ko ring pahalagahan ang oras na nakatayo ako sa paanan ng mga ito.

Nang humarap ako sa dagat, kumikislap sa tubig ang liwanag ng umaga. Inayos ko ang hawak ko sa supot at pinag-isipan kung ano ang lulutuin ko pag-uwi. Pakukuluan ko muna, tapos titikman ko nang ganoon lang. Hindi ko pa nga natitikman, pero inaabangan ko na rin ang pagluluto nito pag-uwi. Baka iyon ang dahilan kung bakit gusto ko pang magtagal sa harap ng mga hagdang bukirin kahit nakabili na ako ng pasalubong.

Bumalik ako sa kotse habang hawak ng dalawang kamay ang supot ng bagong-ani na patatas. Maliit na supot lang ang iuuwi ko, pero sa tuwing maaalala ko ang mga patatas na ito, maiisip ko rin ang mga pader na bato at dagat na nakita ko ngayong araw. Pag kinain ko ang mga ito, siguro maikukuwento ko ulit na doon pala sa dalisdis tumubo ang mga patatas. Gusto kong bumalik sa susunod na tagsibol para muling tuklasin ang tanawin at ang saya ng pagkain.