Road trip sa Ushibuka Haiya Bridge Umaabot hanggang sa tubig ng daungan ang mga ilaw na minasdan ko mula sa ilalim ng tulay

Isang gabi ng Disyembre, naglakad ako papunta sa daungan ng Ushibuka. Sa batok kong nababalutan ng scarf, dama ko ang malamig na hangin. Isinuksok ko ang dalawang kamay sa mga bulsa ng coat at tumingala: mula sa ibabaw ng ulo ko, tuluy-tuloy na umaabot ang tulay hanggang sa malayo. Akala ko titingnan ko lang ang daang tinatawid sa araw, pero nang makita ko mula sa ilalim kung gaano ito kalaki, napanganga na lang ako.

883m ang kabuuang haba ng Ushibuka Haiya Bridge. Habang sinusundan ng tingin ko ang tulay na umaabot sa kabilang panig ng daungan, nakita kong marahan itong kumukurba sa kalagitnaan. Akala ko isang tulay na matalim ang guhit at tila humihiwa sa dagat ang makikita ko, pero dito, banayad itong bumagay sa tanawin ng daungan. Nakalimutan ko tuloy na nakataas ang mga balikat ko; nanatili akong nakatingala at iniunat ang leeg.

Nang halos masiyahan na ako sa pagtitig sa tulay lang, napansin ko ang mga ilaw sa tubig. Tuwing may dumarating na munting alon, nagkakawatak-watak ang mahahabang repleksiyon ng liwanag, saka muling nagdudugtong. Magkasabay kong nakikita ang tulay na hindi gumagalaw at ang tubig na patuloy sa pag-alon. Habang hinihintay kong makaraan ang alon, naiisip kong saglit pa—pero may kasunod na alon na naman.

May disenyong kahawig daw ng pilak na kaliskis ng isda ang mga panangga sa hangin sa gilid ng tulay. Nang marinig ko iyon at tumingala ulit, gusto kong isa-isang tingnan ang paulit-ulit na mga hugis. Tulay na nagpapaalala sa isda sa isang daungang pangisdaan—ayun pala. Kanina, namamangha pa ako sa laki nito; bigla itong naging pamilyar, parang talagang bahagi ng bayang ito.

Ginagalaw ko ang mga daliri sa loob ng bulsa habang naaalala ang isdang kinain ko sa Ushibuka kaninang tanghali. Nang dahan-dahan kong nilasap ang bawat hiwa ng sashimi, gusto ko nang tikman ang susunod pero ayoko ring matapos agad ang subo ko. Ganoon din ang pakiramdam ko habang minamasdan ko ngayon ang daungan. Sa pagkain man o sa tanawing ito sa gabi, ayokong magmadaling lumipat sa susunod.

Nang pumihit na ako para bumalik, iba na naman ang dating ng kurba ng tulay kapag tiningnan ko ito mula sa tagilid. Napatigil ako at tumingala uli. Kahit nakabalik na ako sa kotse at inilapit ang mga kamay sa heater, nasa isip ko pa rin ang mga ilaw na umaabot sa tubig. Sa susunod, gusto kong namnamin ang hugis nito sa araw, saka maglakad pabalik dito sa gabi.