Paglalakad sa Chūson-ji sa taglagas Daanan sa hanay ng mga sedro at mga hangaring nakapaloob sa Konjikidō

Dahan-dahan akong bumababa sa daanan malapit sa Konjikidō. Sumasala ang liwanag ng umaga sa pagitan ng mga puno ng sedro, at may mga nalaglag na dahon sa batuhang daan. Nang tumingala ako matapos tingnan kung saan ako hahakbang, napansin kong napakalapit sa akin ng isang dambuhalang puno. Umaalon ang laylayan ng manipis kong amerikana sa bawat hakbang; habang iniisip ko ang Konjikidō na kapanggalingan ko lang, lalo kong gustong manatili pa sa daang ito.

Noong 1124, ipinataas ni Kiyohira—ang unang pinuno ng pamilyang Ōshū Fujiwara—ang bubong ng Konjikidō. Narinig kong taglay pa rin nito ang anyo ng Chūson-ji noong itinatag ito, pero nang makita ko mismo, unang nakatawag ng pansin sa akin ang napakaselang pagkakagawa. Hindi lang kislap ng dahong ginto ang makikita rito; nariyan din ang raden na yari sa kabibe at sari-saring palamuti. Ang dami ko pang gustong pagmasdan; hindi sapat ang sabihing maganda ito.

Sabi nila, kabibe ng yakōgai ang ginagamit sa raden. Hinuhubog pala ang kabibe para maging ganitong palamuti sa bulwagan. Mga bagay na galing sa dagat ang nagpapalamuti ngayon sa isang bulwagang nasa kabundukan ng Hiraizumi. Nang isipin ko ang ugnayang iyon, lalo kong ginustong pagmasdan nang matagal ang maliliit na palamuting nasa harap ko. Namangha rin ako na naihatid ang mga ito mula sa malayo at nanatili rito hanggang ngayon.

Nakapaloob sa Konjikidō ang hangarin ni Kiyohira na maipakita sa kongkretong anyo ang dalisay na paraiso. Nais daw niyang gabayan patungo roon ang mga kaluluwa ng mga taong nasawi sa digmaan at ng mga nilalang na nawalan ng buhay, at maghatid ng kapayapaan sa rehiyong ito. Akala ko noon, kilala ang bulwagan dahil lang sa kinang nito, kaya tumimo sa akin ang kuwentong iyon. Gusto kong maiuwi sa alaala kapwa ang ganda ng mga palamuti at ang hangaring nasa likod ng mga ito.

Pagbalik ko sa labas at paglalakad sa hanay ng mga sedro, ibang katahimikan ang nadama ko kaysa noong nasa bulwagan ako. Sinasabing itinanim ng angkan ni Date noong panahon ng Edo ang matatandang sedrong nakahanay sa daanan. Nagpatuloy ang buhay sa lugar na ito mula sa panahon ng Konjikidō hanggang sa pagtatanim ng mga sedro. Huminto ako sandali sa tabi ng bakod na kawayan at pinagmasdan ang mga dahon sa paanan ko. Habang naglalakad sa bakuran noong taglagas, para bang magkaugnay ang oras na ginugol ko roon at ang kasaysayan ng lugar.

Habang bumababa sa batuhang daan, naalala ko rin ang Hiraizumi mochi gozen na matitikman sa tapat ng templo. May anko at zunda, pero may luya at ozōni rin daw; pinag-iisipan ko kung alin ang unang titikman. Tiningnan ko nang husto ang bulwagan at naglakad sa pagitan ng mga sedro; ang susunod kong inaabangan ay ang mochi. Sa halip na magmadaling tumuloy sa susunod na lugar, gusto kong magtagal pa sa bayang ito. Inangat ko ang tingin mula sa mga nalaglag na dahon at dahan-dahang nagpatuloy sa paglalakad.