Biyahe sa kotse papunta sa Hotoke-ga-ura ngayong tag-araw Mga pambihirang bato sa baybayin na mapupuntahan sa paglalakad mula sa paradahan sa tabi ng daan

Sa tag-araw na paglalakbay ko mula Ariake pahilaga sa baybayin ng Tōhoku, nakarating na ako sa dulo ng Tangway ng Shimokita. Bukas ng umaga, tatawid ako papuntang Hakodate sakay ng lantsa kasama ang kotse ko, saka lilibot sa Hokkaidō. Noong araw bago ako tumawid ng dagat, nagpasya akong magmaneho mula Ōma papunta sa Nayon ng Sai sa Pambansang Ruta 338 para makita ang Hotoke-ga-ura. Narinig kong walang gasolinahan sa pagitan ng Sai at Kawauchi sa Lungsod ng Mutsu, kaya nagpakarga muna ako bago umalis at bumili rin ng malamig na tsaa.

Maraming kurba ang kalsada sa baybayin, kaya abala ang mga kamay ko sa pagpihit-pihit ng manibela sa bawat liko. Pumasok sa kotse kong nakabukas ang bubong ang hanging may halong alat ng dagat, at sapat na iyon para maramdaman kong malayo na talaga ang narating ko. Pagsapit ng tanghalian, nagtungo ako sa kainan na Manjūya sa ikalawang palapag ng Arusasu sa Nayon ng Sai. Umorder ako ng Tairyō-don na may lamang-dagat na galing sa lugar, at sa likod ng malaking bintana ay tanaw ang Kipot ng Tsugaru.

Nag-iiba raw ang laman ng mangkok depende sa panahon at sa mga nahuli sa araw na iyon. Bago ko pa galawin ang pagkain gamit ang chopsticks, sumilip na ako sa mangkok para makita kung ano ang laman nito. Sa bawat subo, may bango ng dagat. Salit-salitan kong tiningnan ang mangkok at ang Kipot ng Tsugaru sa labas ng bintana, iniisip na tatawid ako roon sakay ng barko bukas ng umaga.

Pagsapit ng hapon, nagpatuloy ako sa timog lampas sa Daungan ng Sai at ipinarada ang pulang kotse na nabubuksan ang bubong sa gilid ng kalsada. Napapalibutan ako ng mga puno sa kasagsagan ng tag-araw, at mula sa tabi ng kotse ay hindi ko pa makita ang mga batong pinuntahan ko. Inayos ko ang laylayan ng manggas ng hoodie ko, saka nagsimulang maglakad papunta sa tanawan.

Pagdating ko sa tanawan, nakita ko sa pagitan ng mga puno ang hanay ng matataas na mapuputlang bato sa tabi ng dagat. Ganito nga ang madalas ilarawan: mga batong kulay-garing at dagat na kulay-esmeralda. Kahit mula sa malayo, kapansin-pansing naiiba ang mga bato sa karaniwang nakikita sa dalampasigan, kaya nakahawak ako sa rehas at dumukwang nang bahagya. Sinundan ko ng tingin ang hanay ng mga bato mula sa isang dulo hanggang sa kabila, habang nagpapatuloy ito sa kahabaan ng baybayin.

Sabi nila, ang mga bato sa Hotoke-ga-ura ay tuff—batong nabuo nang tumigas ang abo ng bulkan. Nabuo raw ang mga batong ito mula sa pagsabog sa ilalim ng dagat mga 4 milyong taon na ang nakalipas; saka unti-unti silang inukit ng mga alon, ulan, at lamig ng taglamig hanggang magkaanyo gaya ngayon. Akala ko, nananatili sa iisang anyo ang malalaking bato, pero dito, patuloy pa rin pala silang nagbabago.

May mga batong may pangalang hango sa Budismo, gaya ng Gohyaku Rakan at Hōrai-san. Masalimuot ang hugis ng Gohyaku Rakan, at may mga bakas daw ng pag-agos ng tubig-ulan sa Hōrai-san. Hindi ko matukoy mula sa kinatatayuan ko kung alin ang Gohyaku Rakan at alin ang Hōrai-san, pero may ilang batong may patayong guhit, kaya pinagmasdan ko nang mabuti—baka iyon ang bakas ng tubig-ulan. May alamat din daw na dito humihinto ang mga yumao habang naglalakbay papunta sa kabilang buhay o pabalik mula roon. Mahalaga sa mga taga-roon ang mga rebultong Jizō na naanod sa pampang, dahil itinuturing nila ang mga ito na tagapagbantay ng dagat. Nang marinig ko ang mga kuwentong iyon, humina ang boses ko at muli kong pinagmasdan ang baybayin.

Sa gabay ng Asosasyon sa Turismo ng Nayon ng Sai, nakasaad na 20–30 minuto ang lakad pababa sa baybayin at matarik ang daan paakyat sa pagbabalik. Tatawid ako ng dagat bukas ng umaga, kaya tanawin ko na lang ngayon ang buong lugar mula sa tanawan. Ipagpapaliban ko muna ang paglapit sa mga bato hanggang sa araw na makabiyahe ako rito sakay ng bangkang panturista mula sa Daungan ng Sai; mga 30 minuto ang biyahe. Gaano kaya kalaki ang mga batong kanina ko lang tanaw mula sa malayo kapag nakita ko sila mula sa dagat?

Bumalik ako sa kotse, sinilip kung gaano pa karami ang gasolina, saka nagmaneho pabalik sa Ōma sa kahabaan ng baybayin. Pagdating ko sa tinutuluyan ko, ihahanda ko ang mga kailangan para sa biyahe sa barko bukas at matutulog nang maaga.