Taushubetsu River Bridge Painitin ang mga kamay sa niyebe at tingnan ang langit sa kabila ng mga arko

Noong Enero, pumunta ako sa Nukabira kasama ang kaibigan kong babae para makita ang tulay sa taglamig. Paglabas namin sa bayan ng Nukabira Onsen noong umaga, mga kagubatang nababalutan ng niyebe lang ang nakita ko. Pero nang marating namin ang Lawa ng Nukabira sa tour na tumatawid sa lawa, biglang lumawak ang langit sa pagitan ng mga punong iyon. Sa likod ng niyebeng umaabot hanggang paanan ko, tanaw ang magkakasunod na mahahabang arko.

Habang papalapit kami sa Taushubetsu River Bridge, halos hindi marinig ang mga yapak namin, na para bang nilulunok ng niyebe ang tunog. Akala ko, sa mga larawang nakita ko, manipis na guhit lang ang tulay, pero habang papalapit kami, lalo pang lumalaki sa paningin ko ang bawat arko. Huminto rin ang kaibigan ko at dahan-dahang inikot ang tingin sa buong tulay, mula sa isang dulo hanggang sa kabila. Saglit kaming natigilan at nakalimutang mag-usap.

Inilabas ko mula sa manggas ng navy kong down jacket ang mga kamay kong may guwantes, inilapit ang mga ito sa bibig, saka marahang nagbuga ng hininga. Nanlalamig ang mga pisngi ko, kaya bahagya kong ibinaon ang mukha sa scarf. Pagtingala ko, kita rin ang langit sa kabila ng mga arko. Parang hindi hinahati ng tulay ang kapatagan ng niyebe; sa halip, kinukuwadro ng mga arko ang langit. Hindi ko akalaing may ganitong tanawin sa ibabaw ng nagyeyelong lawa hanggang makarating ako rito.

Natapos noong 1937 ang tulay na ito, isang kongkretong tulay na may mga arko na bahagi ng dating Linya ng Shihoro ng Japan National Railways. 130m ang haba raw nito. Dahil lumilitaw at lumulubog ito depende sa taas ng tubig sa lawa, tinatawag itong tulay na naglalaho. Hindi naman mananatiling ganito ang anyo ng tulay hanggang tag-araw. Kaya gusto kong alalahanin ang tulay at ang maaliwalas na langit ngayong araw.

Nang marinig ko ang sabi ng kaibigan ko, “Tuloy-tuloy ang langit hanggang sa likod ng arko,” muli akong tumingin sa bahaging iyon. Akala ko, ang mismong tulay lang ang titingnan ko, pero napansin ko rin ang gubat sa kabila ng tulay at ang lawak ng niyebe. Nang uminit na ang mga kamay ko, lumipat ako nang kaunti para matanaw ang kabuuan. Akala ko kabisado ko na ang tulay mula sa harap, pero parang nagkaroon ito ng lalim na sa araw na ito ko lang nakita.

Pagkatapos maglakad, gusto kong magpalipas ng gabi sa Nukabira at tikman ang mga putahe ng kabundukan. Itinatampok sa Nukabira Onsen Hotel ang mga pagkaing gumagamit ng mga sangkap mula sa Daisetsu, gaya ng isda sa ilog at karne ng usa. Pagkatapos kong langhapin ang malamig na hangin at pagmasdan nang matagal ang tulay, bagay na bagay ang mga iyon sa hapunan. Isasama ko sa biyahe sa taglamig maging ang pagbabalik sa mainit na hapag-kainan habang pinag-uusapan ang tanawin ng lawa.