Talampas ng Takabocchi | Simoy ng tagsibol, lakad sa unang bahagi ng tag-araw, at mga kuha sa taglagas

Pumili sa mga tab na tagsibol, unang bahagi ng tag-araw, at taglagas para basahin ang kuwento ko sa mga araw na pinagmamasdan ko ang talampas. Ihambing ang tagsibol na dama ang simoy, ang paglalakad sa unang bahagi ng tag-araw, at ang mga larawang kuha ko sa taglagas.

Sa tagsibol sa Talampas ng Takabocchi, nakatayo nang patagilid ang pangunahing tauhan na suot ang beige na jacket, khaki na cargo miniskirt, itim na tights at bota. Pinaglapit niya ang magkabilang gilid ng jacket sa harap gamit ang isang kamay. Sa kabila ng mga tulos na kahoy at berdeng lubid, malawak ang damuhan at hanay ng mga bundok.

TagsibolTanghali sa huling bahagi ng Mayo

Pinaglapit ko ang magkabilang gilid ng jacket sa harap at tumingin sa kabila ng damuhan

Para makita ang tagsibol sa talampas na mas huli kaysa sa bayan, nag-day trip ako mula Ariake hanggang Talampas ng Takabocchi. Sakay ng pulang kotse na nabubuksan ang bubong, dumaan ako sa expressway hanggang Shiojiri IC, saka nagpatuloy nang mga 13km. Pag-akyat ko sa kalsadang paakyat ng bundok, ipinarada ko ang kotse sa Unang Paradahan, malapit sa dating karerahan ng kabayo sa damuhan.

May malalaking batong nakausli sa ilang bahagi ng batuhing daan, kaya sinusubok ko muna ng dulo ng bota ang bawat hakbang. Ilang beses tumama ang mga daliri ng paa ko sa matutulis na gilid, at bawat tama, umiiksi ang hakbang ko. Tanghali sa huling bahagi ng Mayo, nakatingin ako sa paanan habang papalapit sa mga tulos na kahoy. Pag-angat ko ng mukha, banayad na bumungad ang malawak na damuhan sa kabila. Tumigil ako sa paglalakad at nagpahinga sandali sa harap ng mga tulos.

Pumasok ang hangin sa siwang ng jacket ko, kaya pinaglapit ko ang magkabilang gilid nito sa harap gamit ang isang kamay. Sakto lang sa bayan ang manipis kong jacket, pero dito, laking tulong pala. Sa tuwing sumasayad sa pisngi ko ang buhok, nahuhulaan ko kung saan nanggagaling ang hangin; humarap ako sa mga bundok—doon pala ito umiihip. Kapag lumalakas ang hangin, sabay-sabay na yumuyuko sa iisang direksiyon ang mga dulo ng damo.

Tiningnan ko ang damo sa paanan at muntik nang maghanap ng mga bulaklak, pero Hunyo ang pinakamagandang panahon para sa mga bulaklak na renge-tsutsuji. Nagsisimula raw sumibol ang mga damo at bulaklak sa talampas bandang Golden Week. Sa araw na ito, paunti-unti pa lang lumilitaw ang luntian sa gitna ng tuyong damo. Yumuko ako para silipin iyon: mula sa mga ugat ng tuyong tangkay, may ilang maninipis na bagong dahong tumutubo. Naglakad ako nang kaunti kasunod ng lubid at nakarating sa ibabaw ng mga tuyong damong nakahandusay at magkakapatong. Pinulot ko ang isang tangkay; mas magaan pala ito kaysa akala ko, tuyot at marupok. Pagbitaw ko, tinangay iyon ng hangin.

Sa kabila ng berdeng lubid na nakakabit sa mga tulos, may mababang damuhan, at sa likod nito, magkakapatong na hanay ng mga bundok. Maraming puting ulap ang nakalutang sa langit; dahan-dahang gumagalaw ang mga anino ng mga ito sa ibabaw ng damuhan. Dumidilim lang ang damo sa dinaanan ng anino, tapos muling lumiliwanag pagkaraan nito. Ginawa kong palatandaan ang manipis na tore sa malayo para makita kung saan dumaraan ang anino. Hindi ko napigilang sundan ng tingin ang susunod na anino mula sa harap ng mga tulos.

May alamat na tinawag itong Takabocchi dahil dito raw naupo at nagpahinga si Daidara-bocchi, ang dambuhala. Habang pinagmamasdan ko ang banayad na dalisdis ng talampas, parang may higanteng puwedeng umupo at magpahinga rito. Tumayo ako sa harap ng mga tulos, nagpanggap na higante, at huminga nang malalim nang kaunti. Kung nakaupo ang dambuhala, baka tuhod niya ang bahaging mababa roon at balikat naman ang mataas na bahagi sa kabila—sinubukan kong itapat sa hugis ng mga bundok.

Pabalik, napatingin ako sa dating karerahan ng kabayo sa tabi ng Unang Paradahan. Dito pala tumatakbo noon ang mga kabayo. Habang nakatingin sa lupa, seryoso kong inisip kung pakanan o pakaliwa kaya sila tumatakbo sa damuhan sa ganitong kataas na lugar. Wala akong nabuong sagot nang makarating ako sa paradahan.

Pagbalik ko sa kotse, may tuyong damong nakadikit sa dulo ng bota ko. Bago ako sumakay sa driver's seat, isa-isa kong tinanggal ang mga iyon at ibinalik sa damuhan. Nasa mga daliri ko pa rin ang tuyot at marupok na pakiramdam ng damong pinulot ko kanina.

Sa unang bahagi ng tag-araw sa Talampas ng Takabocchi, makikita mula sa likuran ang pangunahing tauhang naglalakad sa batuhing daan. Suot niya ang mapusyaw na lilang hoodie at palda. Sa kabila ng mga tulos na kahoy at berdeng lubid, umaabot ang damuhan hanggang sa malalayong bundok.

Tag-arawUmaga noong Hunyo

Malawak na damuhang naghihintay sa dulo ng bawat hakbang

Noong Hunyo, gusto kong maglakad mula umaga sa Talampas ng Takabocchi kapag panahon ng mga bulaklak na renge-tsutsuji, kaya nagpalipas ako ng gabi sa bayan ng Shiojiri noong nakaraang araw. Nagmaneho ako roon mula Ariake sakay ng pulang kotse na nabubuksan ang bubong, at maaga akong nagtungo sa talampas kinabukasan. Inakyat ko ang kalsadang paakyat ng bundok sa umaga at ipinarada ang kotse sa Ikalawang Paradahan, sa bungad ng daan paakyat sa tuktok. Mula roon, nagsimula akong maglakad sa daan papunta sa tuktok ng bundok. Pumasok ang hangin sa mga manggas ng hoodie ko at mas nagising ako kaysa noong nasa loob pa ako ng kotse. Nakakalat ang mga bato sa daan, kaya pinipili ko ang mga bahaging mukhang madaling lakaran.

Sa kabila ng lubid na nakakabit sa mga tulos na kahoy, banayad na umaabot ang damuhan. Malinaw ang damo sa malapit, pero lumalabo ang mga gilid ng magkakapatong na bundok sa malayo. Kanina pa ako nakatingin sa dulo ng sapatos ko; nang iangat ko ang mukha, napakalawak ng tanawin kaya napahinto ako sandali.

Hunyo ang panahon ng mga bulaklak na renge-tsutsuji, kaya gusto kong pumunta roon para makita ang mga ito. Sa bahaging nilalakaran ko, may maliliit na kumpol ng bulaklak sa dalisdis na nakatawag-pansin sa akin. Mas gusto kong pagmasdan ang mga iyon kasama ang buong damuhan mula sa daan kaysa lumapit at sumilip. Parang sabay na dinaraanan ng hangin ang mga bahaging may bulaklak at ang mga puro damo.

May maliliit na batong tumatama sa puting sneakers ko, at sa bawat ilang hakbang, nagbabago rin ang puwesto ng mga bundok sa tanaw ko. Mas natatandaan ko kung saan ako huminto kaysa kung gaano kalayo ang nilakad ko noong umagang iyon. Kumuha ako ng inumin sa bag at sumimsim; naisip kong hindi ko kailangang magmadali papunta sa unahan.

Dahan-dahang paakyat ang daan papunta sa tuktok. Sa tuwing lumilingon ako, paliit nang paliit ang dinaanan ko at ang paradahan. Nang bahagyang bumilis ang paghinga ko, biglang lumawak ang langit sa likod ng damuhan.

Pag-akyat ko sa tuktok, bumungad sa akin ang 360-degree na tanawin. Mula rito, tanaw raw ang Hilagang Alps, Lawa ng Suwa, Timog Alps, at maging ang Bundok Fuji. May napansin akong kumikislap na tubig sa gitna ng magkakapatong na bundok sa malayo, at napabulalas ako, “Ay, Lawa ng Suwa!” Sinubukan kong sundan ng daliri kung nasaan kaya ang bayan ng Shiojiri na tinuluyan ko kagabi, pero natatakpan iyon ng bundok kaya hindi ko matukoy.

Mula unang bahagi ng tag-araw hanggang taglagas, pinapastol din dito ang mga bakang panggatas. Habang pababa ako mula sa tuktok, may nakita akong mga bakang nanginginain sa malayong damuhan. Hindi sila nag-abala sa akin kahit naglalakad ako o humihinto; nakayuko lang ang mga ulo nila. Habang pinagmamasdan ko ang kalmadong kilos ng mga baka, kusa ring bumagal ang lakad ko. Ang sarap ding damhin ng hanging dumaraan sa damuhang kinaroroonan nila.

Bumaba ako sa bayan ng Shiojiri para mananghalian at kumain ng Sanzoku-yaki sa Chūshin Kaikan Ryūtan, sa Daimon Ichibancho. Buong hita ng manok ang binalutan ng gawgaw ng patatas at pinirito. Pagkagat ko, kumalutong ang balot na gawa sa gawgaw ng patatas at agad sumingaw ang amoy ng sarsang may bawang at luya. Pagkatapos maglakad sa talampas, sakto sa gutom ko ang ganito kalaking putahe.

Paglabas ko sa kainan, tumingala ako sa mga bundok sa bandang talampas na pinanggalingan ko kanina. Parang ang tagal na mula nang maglakad ako sa damuhan at magmasid ng mga baka roon sa itaas. Pag-alis ko sa bayan ng Shiojiri, uuwi na lang ako sa Ariake. Sa daan sa bundok pauwi, naalala ko ang langutngot ng balot ng Sanzoku-yaki, kaya mukhang magugutom na naman ako.

Sa taglagas sa Talampas ng Takabocchi, nakatagilid ang pangunahing tauhang kumukuha ng litrato. Suot niya ang jacket na kulay krema sa ibabaw ng lavender na hoodie, maong na shorts, itim na tights at bota. Umaabot sa malalayong hanay ng bundok ang tuyong damuhan sa kabila ng batuhing daanan at mga tulos na kahoy.

TaglagasUmaga sa huling bahagi ng Oktubre

Sa tuyong damuhan, nakita ko kung saan dumaraan ang hangin

Sa huling bahagi ng Oktubre, gusto kong kunan ng litrato ang Talampas ng Takabocchi habang nagiging tuyot ang damuhan, kaya nag-day trip ako mula Ariake. Nagmaneho ako ng pulang kotse na nabubuksan ang bubong hanggang Shiojiri IC, saka umakyat sa kalsadang paakyat ng bundok nang mga 13km. Ipinarada ko ang kotse sa Ikalawang Paradahan sa bungad ng daan paakyat sa tuktok at nagtungo sa batuhing daan. Hindi pa ako nakakalayo nang ilabas ko na ang maliit kong kamera. Umaabot ang tuyong damuhan sa kabila ng mga tulos na kahoy, at magkakapatong ang mga bundok sa likod nito.

Nagbago na ang kulay ng damuhan: luntian ito noong una akong dumating sa unang bahagi ng tag-araw, pero kulay tuyong damo na ito ngayon. Kapag umiihip ang hangin, sabay-sabay na humahapay sa iisang direksiyon ang damo, at parang umaalon ang dalisdis. Ilang beses ko munang pinagmasdan ang mga alon bago ko itutok ang kamera.

Nang yumuko ako sa harap ng lubid, narinig ko ang mahinang kaluskos ng tuyong damo habang hinihipan ito ng hangin. Hindi ko narinig ang ganitong tunog noong malalambot pa ang damo sa unang bahagi ng tag-araw. Pumikit ako at nakinig; sa tuwing lumalakas ang hangin, lumilipat mula kanan pakaliwa ang tunog, kaya parang naririnig ko rin kung saan dumaraan ang mga alon na kanina ko pa pinagmamasdan. Kumuha ako roon ng isang litrato habang nakahanay ang mga tulos papasok sa damuhan; mas malalim pala ang dating ng tanawin kaysa inaasahan ko.

Nasa ilalim ng jacket ko ang dati kong lavender na hoodie. Malamig pa ang hangin sa umaga at nagsimulang manigas sa ginaw ang mga daliri kong may hawak ng kamera. Pagkatapos ng bawat kuha, isinusuksok ko ang mga kamay ko sa manggas ng hoodie para uminit, tapos muli kong itinataas ang kamera. Baka maunat ang dulo ng manggas, kaya kalaunan, ipinasok ko na lang ang mga kamay ko sa bulsa ng jacket.

Pag-akyat ko sa tuktok, itinutok ko naman ang kamera sa direksiyon ng Hilagang Alps. Napakalinaw ng tanawin sa taglagas, kaya litaw na litaw ang bawat hanay ng bundok. Mas malapit tingnan ang malalayong bundok kaysa noong pumunta ako sa unang bahagi ng tag-araw. Ikinapit ko sa katawan ang magkabilang siko para hindi tumagilid ang mga tagaytay sa kuwadro, saka pinindot ang shutter.

Mula kalagitnaan ng Oktubre hanggang sa pagsasara ng kalsada sa taglamig, may mga pagkakataong makakita rito ng dagat ng ulap. Pinakamainam daw ang madaling-araw, bago sumikat ang araw, kapag malamig at maaliwalas ang panahon at mahina ang hangin. Mga 30 minuto bago sumikat ang araw hanggang 30 minuto pagkatapos niyon ang sinasabing magandang oras. Umaga na ako nakarating sa araw na ito, kaya tuyong damuhan at malinaw na mga tagaytay ang kinunan ko sa halip na mga ulap.

Pabalik sa paradahan, napansin kong napakahaba ng anino ko sa batuhing daan. Mababa na ang araw sa huling bahagi ng Oktubre; nag-iba hindi lang ang kulay ng damo kundi pati ang haba ng anino kumpara noong naglakad ako rito sa unang bahagi ng tag-araw. Natuwa ako at itinapat ko rin ang kamera sa anino ko. Mahaba at manipis na nakaunat sa mga bato ang anino ko habang hawak ko ang kamera. Pagkatapos kunan iyon, naglakad na ulit ako sa batuhing daan.

Sa tabi ng kotse, isa-isa kong tiningnan ang mga kuha sa kamera. May isa lang na nakakuha sa sandaling humahapay na parang alon ang damo. Iyon ang hugis na ilang beses kong hinayaang lumipas bago ko itutok ang kamera. Hindi ko man iyon sinadyang kunan, iyon pala ang kuha na pinakamalinaw na nagpakita ng taglagas sa araw na ito. Napagpasyahan kong iyon ang unang ipapakita ko sa kaibigang kasama ko sa mga biyahe.

Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.

Mga larawan ng lugar na ito3 larawan

Nagano · Shiojiri · Tagsibol
Nagano · Shiojiri · Unang bahagi ng tag-araw
Nagano · Shiojiri · Taglagas

Tingnan ang mga larawan

Pagkaing kilala sa lugar

Sanzoku-yaki ng Shiojiri

Isang buong hita ng manok ang ibinababad sa sarsang may bawang at luya, saka piniprito. Pagkatapos maglakad sa talampas, gusto kong kumain nito sa bayan ng Shiojiri.

Mga tampok

Damuhang umaabot mula sa paanan ko hanggang sa malayo

Pag-angat ko ng mukha matapos maglakad sa batuhing daan, umaabot pala ang mga tagaytay lampas sa damuhan. Dahil nakatingin ako sa mga batong nasa paanan ko, bigla akong nagulat nang bumungad ang lawak ng tanawin.

Mga bulaklak na renge-tsutsuji sa Hunyo

Hunyo ang panahon para masdan ang mga bulaklak sa talampas. Mula sa daang nilakaran ko sa unang bahagi ng tag-araw, may nakita akong maliliit na kumpol ng bulaklak sa dalisdis, at matagal kong pinagmamasdan ang mga iyon kasama ang buong damuhan.

Datos ng daan

Mula Shiojiri IC papunta sa Talampas ng Takabocchi

Layo mula Shiojiri IC hanggang sa talampas: 13km
Taas ng Bundok Takabocchi: 1665m

Mula sa sentro ng bayan, magmaneho paakyat sa talampas; matapos iparada ang kotse, lakad naman papunta sa tuktok.

Nasa gabay sa pagpunta ng asosasyon sa turismo ang layo na 13km; 1665m naman ang taas ng Bundok Takabocchi. Gusto kong isama sa biyahe ang oras ng paglalakad pagkababa sa kotse.

Iba pang artikulo tungkol sa mga lugar

Kung nagustuhan mo ang artikulong ito, tingnan mo rin ang mga ito. Ilang ulit ko nang binalikan ang bawat lugar sa iba't ibang panahon.

Bayan ng Oyama, Prepektura ng Shizuoka, guho ng Kastilyo ng Ashigara Ashigara Pass Ang Ashigara Pass ay daanan sa bundok na may taas na 759m, na mapupuntahan mula Bayan ng Oyama sa Kintaro Fujimi Line ng Prefectural Road 365. Tanaw ang Bundok Fuji mula sa guho ng Kastilyo ng Ashigara. Sa maaliwalas na umaga sa taglamig, gusto kong dahan-dahang pagmasdan mula sa maniyebeng tuktok hanggang sa paanan.

Paligid ng Lawa ng Motosu, Prepektura ng Yamanashi Lawa ng Motosu at Bundok Fuji Mula sa panig ng Kōan sa Lawa ng Motosu, matatanaw ang Bundok Fuji sa kabila ng lawa. Sa payapang umaga ng taglamig, ganito ang nasaksihan ko: nasasalamin din sa tubig ang hugis ng bundok.

Lungsod ng Kosai, Prepektura ng Shizuoka Karugtong ng Pambansang Ruta 1 (Shizuoka, Lawa ng Hamana at Suzuka Pass) Sa bahagi ng Shizuoka ng Pambansang Ruta 1, sa Michi-no-Eki Shiomizaka sa Lungsod ng Kosai ako nagpahinga. Tanaw mula rito ang Enshū-nada, kaya inaabangan ko rin ang oras pagkababa ko ng kotse.

Tingnan ang listahan ng mga lugar Tingnan ang Gabay sa pamamasyal sa kotse sa buong Japan Tingnan ang mga hintuang Michi-no-Eki at PA Tingnan ang galeriya ng mga larawan

Mapa at mga sanggunian

Buksan sa mapa ang Talampas ng Takabocchi (magbubukas sa bagong tab)

Mga opisyal na pinagkunan

Mga Lugar Gabay sa pamamasyal sa kotse sa buong Japan