Sada Chinka-bashi Sa tag-init, nakatawid ako at nakahinga nang maluwag sa Ilog Shimanto

Isang hapon ng Agosto, nagmaneho ako patungong Sada Chinka-bashi sakay ng pulang kotse na nabubuksan ang bubong. Pagdating ko sa bungad ng tulay, nakita ko itong mababa at dumidiretso sa kabilang pampang. Alam kong wala itong mga rehas, pero nang nasa harap ko na, mas litaw pala ang kitid ng tulay kaysa inaakala ko. Itinaas ko sa ibabaw ng ulo ko ang salaming pang-araw at tiniyak kung saan ako dadaan.

Mahigpit kong hinawakan ang manibela gamit ang dalawang kamay at dahan-dahang pumasok sa tulay. Tinitingnan ko ang kalsada sa unahan at ang gilid ng tulay habang maingat kong pinananatiling tuwid ang takbo ng kotse. Pumunta ako para makita ang ilog, pero ngayong tumatawid ako, sa daan muna nakatutok ang mga mata ko. Ipinagpaliban ko muna ang pagmasid sa tanawin at mas maingat kong hinawakan ang manibela kaysa dati.

Habang umaandar ako, napansin kong medyo naninigas na ang mga kamay ko sa manibela. Nagpakawala ako ng hininga, na para bang sinasabi ko sa sarili, 'Dahan-dahan lang,' at bumaba nang kaunti pati ang mga balikat ko. Hindi ko pa rin inaalis sa unahan ang tingin ko. Habang papalapit ang kabilang pampang, natuwa ako: nakatawid pala ako sa ilog nang maayos.

Pagkatawid ko sa tulay, napabuntong-hininga ako nang malalim. 'Ay, kanina ko pa pala pinipigil ang hininga ko.' Nang lumuwag ang hawak ko sa manibela, parang nakahinga rin ang mga daliri ko. Mabagal lang ang takbo ng kotse, pero parang ako pa ang unang naubusan ng lakas.

Itinabi ko ang kotse at muli kong minasdan ang ilog. Tumatawid ang mababang tulay na ito sa ilog malapit sa ibabaw ng tubig, at sa kabila nito ay umaabot ang mga burol sa kanayunan. Kanina, puro daan sa unahan ang tinitingnan ko habang tumatawid, kaya ngayon ko lang tunay na naramdaman sa dibdib ko ang lawak ng ilog. Nang maisip kong natawid ko ang ganoon kalawak na ilog sa napakakitid na tulay, unti-unting napuno ng tuwa ang dibdib ko.

Nagmasid pa ako nang kaunti bago tumuloy sa susunod na daan. Sa araw na iyon, baka mas tumatak sa akin ang sandaling nakatawid ako at nakapagbuntong-hininga kaysa mismong pagtawid. Pag-uwi ko, naiisip ko na agad kung paano ko gagayahin ang pagkakahawak ko sa manibela habang ikinukuwento ito sa kaibigan kong babae. Naging alaala ko sa tag-init ang lawak ng ilog at ang higpit ng kapit ko sa manibela.