Iya-no-Kazurabashi Hawak ang dekomawashi habang pinagmamasdan ang tulay sa taglagas

Nang masulyapan ko ang Iya-no-Kazurabashi sa Iya noong taglagas, hindi ko napigilang huminto sa paglalakad. Mas siksik at mas pinong nakahabi ang mga baging sa pagitan ng mga puno kaysa sa nakita ko sa mga larawan. Akala ko titingnan ko lang ang hugis nito mula sa malayo, pero napasunod pati tingin ko sa sahig ng tulay.

Nasa kamay ko noon ang tuhog ng dekomawashi. Nandoon ang patatas, tofu at konnyaku na pinahiran ng miso at inihaw, at sabik na akong tikman ang unang kagat. Pero pagkakita ko sa tulay, bigla kong nakalimutang kumain. May hawak na nga akong masarap, pero hindi ko pa rin makagat.

Muli kong inayos ang pagkakahawak sa strap ng backpack at tumingala sa tulay. Mula sa mga baging, bumaba ang tingin ko sa sahig na kahoy, saka sa Iya River sa ilalim ng tulay. Habang nakikita kong nagpapatuloy ang tulay sa likod ng mga dahon, naramdaman kong hindi lang ito daanan patawid sa ilog; bahagi rin ito ng tanawin sa lambak na ito.

Sa wakas, kumagat ako sa dekomawashi. Nang malasahan ko ang miso, saka ko lang napansing mula nang makita ko ang tulay ay sa tanawin na lang pala ako nakatuon. Sinabi ko sa sarili kong dapat malasahan ko talaga ang pagkain, kaya tiningnan ko ang tuhog; pero bago ko pa makagat ang susunod na piraso, nakabalik na naman ang tingin ko sa tulay.

Noon, may mga taong tumatawid sa ganitong tulay bilang bahagi ng pang-araw-araw nilang buhay. Tinitingnan din kaya nila ang mga punong ito? Kapag naaalala kong muling ginagawa at ipinapasa ang tulay, naiisip ko ang mga taong naglalakbay sa pagitan ng mga baging. Parang biglang naiugnay ang maikli kong paghinto sa mahabang kasaysayan ng tulay.

Kahit naubos ko na ang dekomawashi, hindi agad ako nakaalis. “Isa pang tingin lang,” sabi ko sa sarili habang pinagmamasdan ang tulay, saka lang ako naglakad uli. Pakiramdam ko, kapag binalikan ko sa alaala ang taglagas sa Iya, sabay kong maaalala ang tulay at ang tuhog na ang tagal bago ko naisubo.