Yukemuri Observatory Singaw sa gabi at isang subong mapait-tamis

Nagpunta ako sa observatoryo sa Beppu sa taglamig dahil gusto kong makita ang singaw sa gabi. Pagkaparada ko ng kotse at paglingon sa bayan, sunod-sunod na umaakyat ang singaw sa pagitan ng mga ilaw ng mga bahay. Alam kong kilala ang Beppu bilang bayan ng mga hot spring, pero mas malawak pala ang tanaw kaysa inakala ko.

Habang nakatanaw ako, napataas ang mga balikat ko sa lamig. Nang idinikit ko ang mukha ko sa scarf, naalala ko ang Jigoku-mushi pudding na dala ko. Meryenda iyon na itinabi ko para malasahan habang pinagmamasdan ang tanawin sa gabi. Isang subo muna, at isinawsaw ko ang kutsara sa pudding.

Pagkasubo ko, nanlaki ang mga mata ko sa bahagyang pait ng caramel. Matamis kasi ang pudding, kaya iyon ang inaasahan kong lasa. Pero nagustuhan ko ang pait, at gusto ko agad ng isa pang subo. Hindi na ako nagmadaling sumubo; nilasap ko muna ang lasa.

Habang hawak ko ang kutsara at nakatanaw sa bayan, nag-iba ng hugis ang singaw habang dumaraan. Akala ko sinusundan ko sa paningin ang isang bugso, pero hindi ko namalayang sa katabi na pala ako nakatingin. Saan kaya sila nagpalit ng puwesto? Natawa ako nang mapansin ko iyon.

Pagkatapos kong matawa, sumubo ulit ako ng pudding. Nang malasahan ko ang caramel bago muling tumingin sa tanawin, sa ibang bahagi na naman kumakalat ang singaw. Balak ko sanang mabilisang kumain at pagmasdan ang tanawin sa gabi, pero sa bawat subo, lalo akong nagtatagal sa panonood sa tanawin. Kung ganito ang paghinto sa biyahe, ayos lang na magtagal.

Pagkatapos kong ubusin ang huling subo, napatingin ako sa lalagyan—ubos na pala. Hindi ko pa kayang umuwi agad, kaya nagtagal pa ako nang kaunti sa pagtanaw sa mga ilaw ng bayan. Mananatili sa alaala ko ang pahingang iyon sa taglamig: ang pait-tamis ng pudding at ang singaw sa gabi.