Kanal ng Otaru Napangiti ako sa munting ilaw sa niyebe

Naglakad ako sa tabi ng Kanal ng Otaru isang gabi noong unang bahagi ng Pebrero. Sa likod ng niyebe, magkakatabi ang mga bodega, at nasasalamin ang mga ilaw sa tubig. Pamilyar sa akin ang tanawing nakita ko na sa mga larawan, pero nang makarating ako rito, parang gusto ko tuloy huminto sandali. Naisip kong unahin muna ang pagmasid sa kanal, kaya isinuot ko ulit ang guwantes ko.

Habang naglalakad ako, may munting ilaw sa uka ng niyebe na nakatawag ng pansin ko. Mula sa malalayong bodega, napunta ang tingin ko sa apoy na malapit sa akin. Maliit lang ito at bahagyang kumikislap, pero napamahal agad ito sa akin. Gusto ko pa itong masdan nang mas malapitan habang nagliliwanag sa gitna ng niyebe.

Dahan-dahan kong inilagay sa uka ang kandilang hawak ko. Bago ko ito mailapag, nakatutok ang buong isip ko sa ginagawa ng mga kamay ko; nang maayos na ang puwesto ng ilaw, bigla akong napangiti. Gumaan ang loob ko nang mailagay ko ito nang maayos, at kasabay niyon ay napahanga ako sa ganda ng munting ilaw. Hindi ko inakalang mapapangiti ako nang ganito.

Pagkabitaw ko sa kandila, pinagmasdan ko muna ang ilaw. Dahil ako ang naglagay nito, mas lalo ko itong napapansin ngayon. Kung kasama ko ang kaibigan kong babae sa biyahe, baka aasarin niya ako at sasabihing paulit-ulit ko iyong tinitingnan. Baka nga. Pero sa malamig na gabing iyon, sayang namang magmadali sa susunod na lugar habang nakikita ko itong kumikislap.

Pag-angat ko ng tingin, nasasalamin din ang mga ilaw sa tubig ng kanal. Pagkatapos kong titigan ang munting apoy sa harap ko, parang lumapit din sa akin ang mga ilaw sa malayo. Salit-salitan kong pinagmamasdan ang hanay ng mga bodega at ang mga ilaw sa niyebe. Malawak na tanawin ang inaasahan kong makita, pero baka ang munting apoy na iyon ang pinakagusto kong baunin sa alaala pag-uwi.

Bago umalis, muli kong tiningnan ang ilaw na inilagay ko. Patuloy pa rin itong marahang kumikislap. Nang makita kong naroon pa ang apoy, naglakad na ako—pero mas bumagal pa ang mga hakbang ko kaysa dati. Kapag binalikan ko ang mga larawan ng Kanal ng Otaru, gusto ko ring maalala kung paanong napangiti ako nang gabing iyon.