Lungsod ng Mima, Lalawigan ng Tokushima
Sa makasaysayang kalye ng udatsu ngayong tagsibol Kasaysayan sa ilalim ng bubong, indigo sa aking palad
Sa Waki-machi, magkakasunod ang mga puting pader at pintuang may sala-salang kahoy, at may mga udatsu na nakausli sa pagitan ng magkakatabing bahay. Isang hapon ng Mayo, naglakad ako roon habang inilaladlad ang panyong kinulayan ng indigo ng Awa. Habang hawak ko ang munting telang iyon, mas naging totoo sa akin ang kasaysayan ng bayang yumaman sa kalakalang indigo—hindi lang sa mga gusali, kundi pati sa panyong nasa kamay ko.
Ito ang kuwento ng hapon ng Mayo nang pinagmamasdan ko ang makasaysayang kalye at ang panyong indigo. Nang iladlad ko ang munting tela at tumingala sa mga bubong, mas naging pamilyar sa akin ang kasaysayan ng bayan.
TagsibolHapon ng Mayo
Iladlad ang panyo, saka tingalain ang udatsu
Isang hapon ng Mayo, naglalakad ako sa kalye ng Waki-machi nang mapansin ko sa itaas ng mga puting pader at pintuang may sala-salang kahoy ang pader na nakausli at may munting bubong. Ito pala ang udatsu. Sa pagitan ng bawat bahay, kita ang mga anyo nito, kaya gusto kong tumingin hanggang sa dulo ng kalye. Kakasimula ko pa lang maglakad pero napapatigil ako tuwing tumitingala.
Ang udatsu pala ay pader sa pagitan ng magkatabing bahay na nakatutulong din laban sa sunog. Hindi lang iyon: naging sagisag din pala ito ng katayuan ng pamilya noon. Akala ko palamuti lang ang pinagmamasdan ko, pero nang malaman kong hugis pala iyon para maprotektahan ang bahay, pati ang patong-patong na tisa sa bubong ay nag-iba ang dating. Gusto ko tuloy balikan ang bahay na nadaanan ko kanina.
Hawak ko ang panyong kinulayan ng indigo mula sa Awa. Pinisil ko ang dalawang sulok at iniladlad ito sa harap ng dibdib; tumama ang liwanag sa mga tupi ng tela. Ang indigo ng panyo, katabi ng manggas ng puting kamiseta ko, ang ganda tingnan kaya napangiti ako. Maliit lang ang panyo pero iba ang dating kapag nakatiklop at kapag nakaladlad, kaya matagal ko itong hinawakan at pinagmamasdan.
Umunlad daw ang bayang ito bilang daungan kung saan ipinadadala sa pamamagitan ng Ilog Yoshino ang kalakal na indigo. Magkaugnay pala ang mga bahay-kalakal sa harap ko at ang panyong hawak ko—sa pamamagitan ng indigo. Kung paliwanag lang tungkol sa kasaysayan ang narinig ko, baka parang malayo pa rin iyon sa akin. Pero habang naglalakad akong hawak ang tela, pakiramdam ko bahagi na rin ito ng sarili kong paglalakbay.
Sa pagawaan ng indigo ng Sentro ng Turismo at Palitan ng Lungsod ng Mima, puwede ring sumubok magkulay gamit ang natural na indigo. Bukod sa panyo, puwede ring kulayan ang mga tuwalyang pangkamay at supot na may tali. Habang pinagmamasdan ko ang hawak kong panyo, naisip kong ako naman ang gumawa ng sarili kong disenyo sa susunod. Habang iniisip ko pa lang kung ano ang susunod kong kukulayan, nadaragdagan na ang saya ko sa pamamasyal sa bayan.
Maingat kong tiniklop ang panyo bago maglakad patungo sa dulo ng kalye. Hindi na basta palamuti sa bubong ang udatsu na una kong tiningala. Pag-uwi ko, maaalala ko kapwa ang kalakalang indigo at ang mga anyo ng bahay na nananatili pa sa bayang ito. Kapag nagutom ako, gusto ko ring tikman ang tanghaliang gawa sa mga lokal na sangkap at magtagal pa nang kaunti rito.
Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.
Mga larawan ng lugar na ito1 larawan
-
Lungsod ng Mima, Lalawigan ng Tokushima · Tagsibol
Mga pagkaing gusto kong tikman sa biyahe
Tanghaliang gawa sa mga lokal na sangkap sa Sentro ng Turismo at Palitan ng Lungsod ng Mima
Sa café ng Sentro ng Turismo at Palitan ng Lungsod ng Mima, puwede mong tikman ang tanghaliang gawa sa mga lokal at napapanahong sangkap, tampok ang manok na Awao-dori. Pagkatapos maglibot, gusto ko ring namnamin ang lokal na pagkain habang inaalala ang mga udatsu na nakita ko ngayong araw.
Mga tampok
Udatsu: panlaban sa sunog at sagisag ng katayuan
Ang udatsu ay pader na nakausli mula sa dingding sa ikalawang palapag, sa pagitan ng magkatabing bahay. Nakatutulong ito laban sa sunog at naging sagisag din daw ng katayuan ng pamilya. Nang malaman ko iyon, pati hugis ng mga tisa sa bubong ay napansin ko.
Bayang yumaman sa kalakalang indigo sa ilog
Dahil may transportasyong pantubig sa Ilog Yoshino, umunlad ang Minami-machi-dōri bilang daungan ng kalakal na indigo. Noong 1988, itinalaga ito bilang mahalagang distrito para mapangalagaan ang magkakasamang tradisyonal na mga gusali. Habang naglalakad akong may dalang telang indigo, pakiramdam ko abot-kamay ko rin ang kasaysayang iyon.
Ruta ng paglalakbay
Waki-machi Minami-machi-dōri
Patungo ito sa makasaysayang kalye ng udatsu sa Minami-machi, Waki-machi, Lungsod ng Mima. Bumaba ako ng kotse at naglakad habang pinagmamasdan ang mga bubong ng mga bahay-kalakal.
Tumingala sa udatsu, silipin ang panyong indigo sa mga kamay ko, saka maglakad pa patungo sa dulo ng kalye. Mas napapansin ang hugis ng bayan kapag nililibot ito habang naglalakad.
Iba pang artikulo tungkol sa mga lugar
Kung nagustuhan mo ang artikulong ito, tingnan mo rin ang mga ito. Ilang ulit ko nang binalikan ang bawat lugar sa iba't ibang panahon.
