Lubog na Kagubatan sa Lawa ng Shirakawa Sa ilalim ng mga dahon, may isa pang punong lumilitaw sa repleksiyon

Huminto ako sa tabi ng Lawa ng Shirakawa isang umaga ng unang bahagi ng Mayo. Hitik sa matingkad na bagong dahon ang punong nasa harap ko, at makikita ko rin ang kaparehong mga dahon sa repleksiyon sa tubig. Habang pinagmamasdan ko ang repleksiyon, nakita kong mas malawak pala ang sariwang lunti kaysa inaasahan ko.

Sinundan ko ng tingin mula sa itaas pababa ang punong itinuro ng kaibigan kong babae. Mula sa bahaging nagsasanga, bumaba ang tingin ko sa katawan ng puno, na tuloy lang pala sa ilalim ng tubig. Hindi ko lang makita ang lupa, pero dahil doon, parang nag-iba na pati ang tindig ng punong nakasanayan kong makita.

Ganoon daw ang tanawin kapag napupuno ng tubig ang lawa mula sa tunaw na niyebe tuwing tagsibol. Ang tubig sa paligid ng mga puno ngayon ay mula sa niyebe noong taglamig. Habang pinagmamasdan ko ito kasabay ng mga bagong usbong, parang nararamdaman kong umuusad ang tagsibol mula sa bundok papunta sa lawa.

Bahagya kong pinaglapit ang magkabilang harap ng amerikana ko at muling tiningnan ang tubig. Sa repleksiyon sa tubig, kita rin ang pinong pagsasanga ng malaking punong nasa kanan. “Nandiyan din sa ibaba ang kaparehong sanga,” sabi ko. Lumingon din ang kaibigan ko sa bahaging tinitingnan ko.

Pagkatapos nito, gusto kong kumain ng ramen na may ligaw na gulay mula sa kabundukan sa Shirakawaso. Maganda ring kumain ng mainit matapos pagmasdan ang lawa sa umaga. Nakatitig pa rin ako sa tubig, pero alam ko na ang susunod na hihintuan at inaabangan ko na iyon.

Magkatabi kaming muli ng kaibigan ko at pinagmamasdan ang unang punong nakita namin. Kanina, mga dahon lang ang napapansin ko; ngayon, napapatingin na rin ako sa katawan ng punong nagpapatuloy sa ilalim ng tubig. Kung pupunta ako rito para makita ang sariwang luntian ng lubog na kagubatan, gusto kong maranasan muli ang ganitong umaga.