Biwako Ōhashi mula sa pampang sa isang hapon ng tagsibol Ngayong araw, minasdan ko mula sa gilid ang daang tinatawid ko

Isang hapon ng Abril, bumaba ako ng kotse sa Biwako Ōhashi Kome Plaza at naglakad papunta sa panig ng lawa. Mula sa daanang naka-tile, tumingin ako sa gilid at nakita ang Biwako Ōhashi na nakalatag nang mahaba sa harap ko. Akala ko'y diretso lang ang tulay papunta sa kabila, pero mula rito kita ang marahang pag-angat nito sa may gitna. Sinundan ko muna ng tingin ang kurba.

Nakahawak ako sa rehas gamit ang isang kamay at sa laylayan ng coat ko gamit ang isa pa. Itinulak ng hangin sa hapon ng tagsibol ang buhok ko papunta sa pisngi. May mga bahaging kumikislap sa tubig, katabi ng madidilim na bahagi sa ilalim ng tulay. Sa tuwing pumapasok ang liwanag sa pagitan ng mga haligi, nag-iiba ang anyo ng lawa. Akala ko'y tulay ang tinitingnan ko, pero hindi ko namalayang pati tubig pala.

Lumapit sa tabi ko ang kaibigan kong babae at nagsabi, “Pataas nga ang gitna niyan.” Pareho kaming nakatingin sa kurba, kaya sumagot ako, “Oo nga.” Mataas daw ang gitna ng tulay para makadaan ang mga barko sa ilalim. Nang maisip kong may mga barko ding dumaraan sa ilalim ng tulay na tinatahak ng mga kotse, gusto kong pagmasdan pati ang pagitan ng mga haligi.

Pagkatapos naming mag-usap, tiningnan ko uli ang tulay mula sa may dulo. Habang papalayo, paliit nang paliit sa paningin ang mga haligi, hanggang sa dulo'y sumanib ang tulay sa kabilang pampang. Sa mapa, iisang guhit lang ito, pero mula rito nakikita ko ang mga haliging nakahilera at ang tubig sa pagitan ng bawat isa. Kung nagmamadali akong tumawid, baka hindi ko napansin ang tanawing ito.

Nag-iba ang liwanag sa ibabaw ng lawa, at nag-usap kami ng kaibigan ko kung babalik na ba kami sa kotse. Pero bumalik pa rin ang tingin ko sa bahaging paakyat sa gitna ng tulay. Sa susunod na tumawid ako rito, malamang maalala ko ang hugis na nakita ko mula sa gilid. Naging bahagi rin ng saya sa pag-ikot sa lawa ang paghinto para pagmasdan ang tulay na dinaraanan lang sana.