Kunimigaoka Hill | Hinintay ko ang pagsikat ng araw at namataan ang Takachiho sa pagitan ng mga ulap

Sa taglagas, hahanapin ko ang bayan sa pagitan ng dagat ng ulap; sa tag-araw, sisimulan ko ang araw sa maagang pagsikat ng araw. Piliin mo ang tagpong gusto mong makita at samahan mo ako sa burol.

Isang babaeng nakasuot ng mapusyaw na lilang niniting na pang-itaas at amerikana na kulay krema ang nakatanaw sa pagsikat ng araw at dagat ng ulap sa Takachiho Basin sa Kunimigaoka Hill, hawak ang harapan ng amerikana gamit ang dalawang kamay

TaglagasMadaling-araw, mula huling bahagi ng Setyembre hanggang unang bahagi ng Disyembre

Gusto ko ring hanapin ang bayan sa mga pagitan ng ulap

Sa taglagas, naglilibot kami ng kaibigan kong babaeng mahilig ding magmaneho sa Kyushu, gamit ang 2 kotse. Sabay naming isinakay sa barkong bumiyahe mula Ariake Port ang dilaw na kotse ng kaibigan ko; kaya saan man kami magpunta, nauuna sa daan ang dilaw niyang kotse. Sa umagang ito noong unang bahagi ng Nobyembre, nagpalipas kami ng 1 gabi sa Takachiho bago sumikat ang araw. Sabi sa akin, mas malamang makita ang dagat ng ulap sa Kunimigaoka Hill sa malamig, maaliwalas at walang hangin na madaling-araw, mula huling bahagi ng Setyembre hanggang unang bahagi ng Disyembre. Kaya tiningnan ko ang lagay ng panahon noong nakaraang gabi at maaga akong gumising.

Habang madilim pa, sinundan ko ang mga ilaw sa likuran ng dilaw na kotse ng kaibigan ko. Magkatabi naming ipinarada ang 2 kotse sa paradahan sa harap mismo ng tanawan, saka kami umakyat sa daanang paahon hanggang sa tanawan. Medyo mas tahimik ang simula ng umagang ito kaysa sa karaniwan kong biyahe, habang pinagmamasdan ko ang basin.

Pagdating ko sa tanawan suot ang amerikana kong kulay krema, nakalatag na ang mga ulap sa basin. Hinawakan ko sa dalawang kamay ang harapan ng amerikana at tumingin sa malayo. Nakikita ko ang puting buga ng hininga ko, kaya alam kong napakalamig ng umaga. Mula sa mga punong malapit sa akin, inilipat ko ang tingin sa malalayong bundok; unti-unti ring nagbabago ang hugis ng mga ulap.

Paglitaw ng araw mula sa likod ng bundok, umabot din ang liwanag sa ibabaw ng mga ulap. Tumigil muna kami ng kaibigan ko sa pag-uusap at pinanood ang pagbabago. Nang pagmasdan ko nang mabuti, may bahagya akong natatanaw na bayan sa pagitan ng mga ulap. “Doon banda, magsisimula na rin ang umaga,” sabi ko sa kaibigan ko.

Habang tumataas ang araw, dahan-dahang gumalaw ang mga ulap. Unti-unting sumilip sa mga puwang ng ulap ang mga bubong na kanina lang ay natatakpan. Sa malawak na Takachiho Basin na nakalatag sa silangan, dumadaloy din daw ang Ilog Gokase. Itinuro namin sa isa’t isa ang iba’t ibang bahagi ng tanawin habang hinahanap kung saan dumaraan ang ilog sa ilalim ng mga ulap. Sa tuwing may bumubukas na bagong puwang sa mga ulap, napapabulalas ako nang mahina.

Ayon sa alamat, mula sa Kunimigaoka Hill minasdan ni Takeiwatatsu-no-Mikoto ang lupain. Habang pinagmamasdan ko ang malawak na basin, naiisip ko rin ang mga taong noon pa man tumingin sa malayo mula rito. Bago umuwi, pinuntahan ko rin ang mga batong rebulto ng mga diyos na hinango sa alamat ng Kunimi. Nang tingalain ko ang mga iyon sa liwanag ng umaga, para bang binabantayan din nila ang basin na kakatanaw ko lang. Hiniling ng kaibigan ko na kuhanan ko siya ng litrato kasama ang mga rebulto, kaya isinama ko sila sa iisang kuha.

Sinasabi ring dito nagmula ang awiting-bayan na “Seicho Karihoshi Kiriuta.” Mahina niyang kinanta ang ilang nota ng himig na kabisado niya; habang pinakikinggan ko iyon sa ibabaw ng burol, parang awit ito ng lugar na matagal nang inaawit dito.

Nang lumingon ako mula sa tabi ng mga rebulto, tanaw sa kanluran ang Aso Gogaku at sa hilaga naman ang Kabundukang Sobo. Kanina, puro ulap sa silangan ang tinitingnan ko; nang humarap ako sa ibang direksiyon, bumungad ang lubos na naiibang hanay ng mga bundok. Nasa anino pa ng umaga ang paanan ng mga bundok sa hilaga. Hindi ko akalaing ganoon karaming bundok ang matatanaw mula sa iisang burol.

Pagsapit namin sa paradahan matapos bumaba sa daanan, ganap nang umaga. Naunang pinaandar ng kaibigan ko ang dilaw niyang kotse, saka kumaway mula sa bintana: “Tara, mag-almusal tayo sa bayan.” Perpektong simula ng araw ang mag-almusal sa bayang kanina lang ay hinahanap namin sa mga puwang ng ulap. Nagmamadali rin akong sumakay sa pulang kotse ko.

Sa bukang-liwayway ng tag-araw sa Kunimigaoka Hill, nakatanaw ang babae sa Takachiho Basin habang itinataas sa bibig ang bote ng tubig. Umaabot ang liwanag ng umaga sa magkakapatong na tagaytay; walang dagat ng ulap na nakatakip sa bayan.

Tag-arawBukang-liwayway ng Hulyo

Walang ulap sa umaga, kaya kita pati hugis ng bayan

Ikalawang linggo na ng biyahe ko sa tag-araw sa Kyushu nang makasama ko ang kaibigan kong lumipad para makahabol sa biyahe ko. Nagpalipas kami ng 2 gabi sa Takachiho. Mula nang magkita kami, palaging sa kaibigan ko ang upuan sa tabi ko sa pulang kotse kong nabubuksan ang bubong na isinakay ko sa barko mula Ariake Port. Sa ikalawang umaga namin, maaga kaming nagtungo sa Kunimigaoka Hill para pagmasdan ang Takachiho Basin at masaksihan ang pagsikat ng araw.

Umalis kami sa tinutuluyan habang madilim pa, at ako ang nagmamaneho. Medyo antok pa ang kaibigan ko sa upuan sa tabi ko; sinabi niyang gisingin ko siya pagdating namin, saka natahimik. Ipinarada ko ang kotse sa paradahan sa harap mismo ng tanawan, at naglakad kami paakyat sa daanang paahon. Mas maaga ang alis namin kaysa sa karaniwang biyahe ko, pero mas sabik ako kaysa inaantok.

Pagdating ko sa lugar na tanaw ang basin sa silangan, unti-unti nang lumiwanag ang ibabaw ng malalayong bundok. Unti-unting sumilay mula sa tagaytay ang liwanag ng araw, at isa-isang lumitaw ang mga patong ng bundok mula sa pinakamalayo. Sa likod ng mga punong nasa harapan ay may bayan, at sa likod pa nito ay magkakapatong ang mga bundok. Pagsikat lang ng araw ang balak kong hintayin, pero habang lumiliwanag, nakita ko pati hugis ng bayan.

Nauhaw ako sa pag-akyat sa burol, kaya itinaas ko sa bibig ang dala kong bote ng tubig at sumimsim. Habang umiinom ako, lumawak ang liwanag hanggang sa pinakaloob ng basin, at paisa-isang luminaw ang mga bubong na kanina lang ay madilim.

Inihambing ko naman ang tagaytay sa harapan at ang bayan sa likod nito. Mula sa burol, kita agad ang lawak na hindi ko napansin habang nagmamaneho sa madilim na daan. Masaya akong hindi lang magkakapatong na bundok ang matatanaw ko, kundi mahahanap ko rin ang bayang babalikan namin habang nagmamaneho pababa. “Doon kaya tayo dumaan kanina?” tanong ko sa kaibigan ko. Itinuro niya kung nasaan ang tinutuluyan namin at gumawa siya ng parisukat gamit ang mga daliri para ipakita sa akin.

Inilabas ko ang cellphone para kumuha ng litrato, pero nang tingnan ko sa screen, lumiit nang husto ang basin. Kaya 2 litrato lang ang kinunan ko, saka ko itinaas ang ulo at pinagmasdan na lang ang tanawin. Sabi nila, mas madalas lumitaw ang dagat ng ulap sa mga umaga mula taglagas hanggang umpisa ng taglamig. Pero walang ulap sa basin ngayong umaga, kaya mas malinaw ang hugis ng bayan.

Bago bumaba ng burol, naglakad muna kami ng kaibigan ko sa paligid ng tanawan na maliwanag na ngayon. Kumikinang ang hamog sa damo sa ilalim ng mga paa namin, at bahagyang nabasa ang dulo ng sneakers ko. Presko ang hangin sa umaga ng tag-araw, sarap langhapin. Kinukunan ng kaibigan ko ng video ang basin habang tinatamaan ito ng liwanag, malapit sa bakod.

Pagkatapos naming umikot sa bayan, nagtanghalian kami sa hintuang Michi-no-Eki Takachiho sa tabi ng National Route 218. Malapit ito sa Shinto Takachiho Ōhashi, at madaling makilala dahil sa malaking rebulto ng maskarang pang-Kagura. Pagkababa namin ng kotse, namangha agad kami sa laki ng maskara. Umorder ako ng Takachiho gyūdon sa restawran. Malambot ang karne at nababalutan ng matamis-alat na sarsa; gutom na ako mula pa madaling-araw, kaya tunay na gantimpala ang tanghalian.

Habang kumakain, nagpalitan kami ng kaibigan ko ng mga litratong kuha sa burol kaninang umaga. Sa kuha ko, bayan ang nasa basin; sa kuha naman ng kaibigan ko, likod ko habang nakatanaw ako sa basin. “Kailan mo pa ako nakuhanan?” tanong ko. “Sobrang seryoso mo kasi, hindi kita matawag,” natatawa niyang sagot.

Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.

Mga larawan ng lugar na ito2 larawan

Miyazaki · Takachiho · Madaling-araw sa taglagas at dagat ng ulap
Miyazaki · Takachiho · Pagsikat ng araw sa tag-araw

Tingnan ang lahat ng larawan

Pagkaing kilala sa lugar

Takachiho gyūdon

May Takachiho gyūdon sa restawran ng hintuang Michi-no-Eki Takachiho. Umorder ako nito para sa tanghalian matapos pagmasdan ang basin mula sa burol sa bukang-liwayway. Inubos ko pati kaning nanuotan ng matamis-alat na sarsa.

Mga tampok

Tanawin ng araw at mga ulap sa ibabaw ng basin

Gusto kong tahimik na panoorin kasama ng kaibigan ko ang unti-unting pagdating ng liwanag sa ibabaw ng basin sa madaling-araw ng taglagas sa Kunimigaoka Hill.

Burol na inuugnay sa alamat ng Kunimi

Ayon sa alamat, dito minasdan ni Takeiwatatsu-no-Mikoto ang lupain. Habang tanaw ko ang Takachiho Basin, lalo kong nagustuhan ang mismong sandaling nakatingin ako sa malayo.

Impormasyon sa biyahe at paglalakad

Papunta sa Kunimigaoka Hill

Tagal ng biyahe sakay ng kotse mula sa Takachiho Bus Center: Humigit-kumulang 15 minuto
Taas ng Kunimigaoka Hill: Humigit-kumulang 513 m

Mula sa bayan ng Takachiho, magmaneho paakyat sa burol. Pagkatapos namnamin ang tanawin sa madaling-araw, gusto ko nang bumalik sa bayan para magpatuloy sa biyahe.

Tinatayang 15 minuto ang biyahe sakay ng kotse mula sa Takachiho Bus Center, at nasa humigit-kumulang 513 m ang taas ng burol. Umalis ako sa bayan habang madilim pa, naglakad paakyat mula sa paradahan sa harap mismo ng tanawan, at hinintay na lumiwanag ang basin.

Iba pang artikulo tungkol sa mga lugar

Kung nagustuhan mo ang artikulong ito, tingnan mo rin ang mga ito. Ilang ulit ko nang binalikan ang bawat lugar sa iba't ibang panahon.

Lungsod ng Fukuoka, Aburayama Tanawan ng Aburayama Katae Pagkaparada ko ng kotse, nagpahinga muna ako habang kumakain ng hotdog. Nagsisimula nang dumilim ang langit sa likod ng mga puno, kaya inayos ko uli ang pagkakasuot ng coat ko. Ang maganda sa tanawan ng Katae, pagkatapos ng munting pahingang ito, puwede ka nang tumuloy para tingnan ang lungsod sa gabi.

Kanlurang baybayin ng Amakusa Shimoshima, Parke ng Jūsanbutsu Kanlurang Baybayin ng Amakusa (Sunset Line) Kung magmamaneho ka sa kanlurang baybayin ng Amakusa sa dapithapon, maglaan din ng oras para bumaba ng kotse sa Parke ng Jūsanbutsu. Bago lumubog ang araw sa huling bahagi ng Oktubre, tumigil ako sandali sa tabi ng kotse habang pinagmamasdan ang dagat sa kabila ng mga puno. Lumalambot ang liwanag mula sa kanluran, at gusto kong magtagal nang higit sa karaniwang pahinga.

Aya, Miyazaki Nakabiting Tulay ng Teruha sa Aya Ang Tulay na Teruha sa lambak ng Ilog Aya ay tulay para sa paglalakad, na 250m ang haba at 142m ang taas. Kapag namasyal sa kotse sa Aya sa unang bahagi ng tag-araw, gusto kong bumaba at pagmasdan ang gubat ng mga punong laging luntian at malalapad ang dahon.

Tingnan ang listahan ng mga lugar Tingnan ang Gabay sa pamamasyal sa kotse sa buong Japan Tingnan ang mga hintuang Michi-no-Eki at PA Tingnan ang galeriya ng mga larawan

Mapa at mga sanggunian

Buksan sa mapa ang Kunimigaoka Hill (magbubukas sa bagong tab)

Mga opisyal na sangguniang tiningnan ko

Mga Lugar Gabay sa pamamasyal sa kotse sa buong Japan