Biyahe papuntang Ōyama Senmaida Mga hagdan-hagdang palayang puno ng tubig at baon kong onigiri

Pagkababa ko ng kotse sa Ōyama Senmaida, bumungad sa akin ang mga hagdan-hagdang palayang puno ng tubig na nagpapatuloy pababa sa dalisdis. Sumasalamin sa tubig ang langit, at marahang kumukurba ang mga pilapil sa pagitan ng mga palayan. Akala ko, magkakapareho ang hugis ng mga palayan dahil sa mga litratong nakita ko. Pero ngayong kaharap ko na ang mga ito, bawat isa'y iba ang lawak at kurba; hindi ko napigilang sundan ng tingin hanggang sa pinakadulo.

Tumayo ako sa tabi ng pulang kotse na nabubuksan ang bubong at inayos nang kaunti ang manggas ng puting kamiseta ko. Kulay-rosas na pang-itaas at puting palda ang suot ko ngayon. Tuwing dumadampi sa pisngi ko ang simoy ng hapon ng tagsibol, napapatingala rin ako para masdan ang langit na sumasalamin sa tubig. Tanaw ko ang mga bundok sa malayo. Labis akong naantig nang maisip kong naghihintay pala ang ganitong kalawak na tanawin sa dulo ng daang tinahak ko.

Inilabas ko sa pambalot ang baon kong onigiri. Ginawa ko iyon gamit ang bigas ng Ōyama Senmaida at hinulma para madaling kainin habang naglilibot. Balak kong kainin iyon habang nakatanaw sa mga palayan, pero nang hawakan ko ito, saka ko lang naramdaman na magkaugnay pala ang nakikita ko at ang kinakain ko. Sa lugar na dati'y tanawin lang para sa akin, may pagkaing itinatanim pala.

Pagkagat ko, dahan-dahang kumalat ang tamis ng kanin. Gusto kong magpalit-palit ng kagat—minsan sa bahaging may nori, minsan sa puro kanin—kaya inayos ko ulit ang hawak ko sa onigiri. Gutom naman ako, pero ayoko itong ubusin agad. Gusto kong baunin sa alaala ang mga hagdan-hagdang palayan, kaya sa bawat subo, tumitingin ako sa mga ito.

Habang sinusundan ko ng tingin ang kurba ng mga pilapil, kusang lumilipat ang tingin ko mula sa palayang malapit sa akin papunta sa isa pang nasa ibaba. Iba ito sa pagtanaw sa malawak at patag na palayan; may taas-baba ang tanawin dito, at nakakatuwang pagmasdan. Pagkatapos ng tanawing ito sa tagsibol, magsisimula naman ang panahon ng pagtubo ng palay. Ngayong hindi ko maalis ang tingin ko sa tubig, gusto ko ring makita balang araw ang mga palay na iindayog dito.

Pagkaubos ko ng onigiri, iniligpit ko ang pambalot at muling pinagmamasdan ang mga palayan. Parang mas naging malapit sa akin ang mga ito kaysa noong una ko silang makita. Dahil ba kumain ako ng masarap na kanin? Bago sumakay sa kotse pauwi, sinundan ko pa ng tingin ang mga kurba at ang tubig sa mga palayan. Pakiramdam ko, maaalala ko ang hapon na ito sa susunod na kumain ako ng kanin sa bahay.