Sandaling pahinga sa umaga sa tanawan ng Yakumo-chō Ikusei Bokujō Kasabay ng hangin, tanaw ang Golpo ng Uchiura sa kabila ng mga puno

Isang umaga ng Hulyo, pumunta ako sa mataas na bahagi ng bukid ng baka sa Yakumo. Balak kong pagmasdan ang dagat, pero ang unang bumungad ay dalisdis na punô ng magkakapatong na puno. Nang lumapit ako sa bakod na kahoy sa unahan, nakita ko sa kabila nito ang lawak ng golpo. Iba ito sa tanawing bukas na bukas ang lahat—nakakatuwang hanapin ang malayo sa pagitan ng mga puno. Hindi ko namalayang nakaharap na pala ang buong katawan ko sa dagat.

Umihip ang hangin at umangat ang gilid ng dayaming sombrero ko. Marahan ko itong hinawakan ng isang kamay, habang humahapay sa tabi ng pisngi ko ang buhok ko. Gumalaw din ang laylayan ng puting bestida ko. Ngayon, mas dama ko ang hangin kaysa noong kabababa ko pa lang sa kotse. Hindi ko akalaing mapapatigil ako rito nang ganito kaaga. Balak ko sanang dumiretso agad sa susunod na lugar, pero gusto ko tuloy ipagpaliban nang kaunti ang pag-alis.

Mula rito, mukhang maliliit ang mga bubong ng bayang nasa may Golpo ng Uchiura. Mula sa itaas, napapagitnaan ng mga puno ang bayang dinaanan ko kanina sa tabi ng dagat. Hindi ko naisip habang nagmamaneho na ganito pala kalapit ang bundok, bayan at dagat. Hawak pa rin ang sombrero ko, iginala ko ang tingin mula sa mga bubong hanggang sa kabilang panig ng golpo, saka muling huminga nang malalim.

Maraming nag-aalaga ng scallop sa dagat dito. Sabi raw, pinalalaki ang scallop ng Yakumo sa paraang tinatawag na “mimi-tsuri,” kung saan isinasabit ang mga ito sa lubid. Hindi ko man makita ang mga ito mula rito, may mga taong nag-aalaga pala ng pagkaing-dagat sa golpong pinagmamasdan ko. Pumunta ako para sa tanawin, pero napunta rin sa usapan ang pagkain kaya bigla akong nasabik sa tanghalian.

Nang maisip ko ang siksik at matamis na laman ng scallop, napangiti ako. Akala ko hindi pa naman ako magugutom, pero gusto ko na agad kumain sa kuwento pa lang tungkol sa dagat. Sa ngayon, ninanamnam ko muna ang tanawin; pagbalik ko sa bayan, susubukan kong tikman ang mga scallop. Dahil sa maikling hinto ngayong umaga, parang naging mas masaya ang kasunod na bahagi ng biyahe.

Nang humakbang na ako para bumalik sa kotse, muling umangat nang bahagya ang sombrero ko sa hangin. Inayos ko ulit ang sombrero at natawa ako. Kahit balak ko nang bumalik sa kotse, nakaharap pa rin ako sa golpo. Tanaw ko ang mga puno sa kabila ng bakod na kahoy, at ang dagat sa likod ng mga iyon. Walang malaking nangyari ngayong umaga, pero pakiramdam ko, paulit-ulit kong maaalala ang sandaling iyon—nakahinto lang ako roon, dama ang hangin habang pinagmamasdan ang tanawin. Nanatili pa ako roon nang kaunti bago dahan-dahang bumalik sa kotse.