Biyahe paakyat sa bunganga ng bulkan ng Esan Mula sa mga azalea sa paanan ng bundok hanggang sa matatayog na taluktok na bato

Pumunta ako sa Esan noong tagsibol dahil gusto kong makita ang mga azalea sa paanan ng bundok. Noong huling bahagi ng Mayo, ilang ulit akong napahinto habang pinagmamasdan ko kung gaano kalawak ang mga bulaklak. Hindi ko akalaing ganito kaganda ang tanawin sa ibaba ng bundok. Pagkatapos, tinahak ko ang Esan Tozan Road. Nakatingin ako sa unahan, mahigpit ang hawak sa manibela, at dahan-dahang umakyat hanggang sa parking area sa bunganga ng bulkan.

Pagkaparada ko, tumingala ako at bumungad sa akin ang napakalaking dalisdis na bato. Ibang-iba ang tanawing ito sa anyo ng bundok habang pinagmamasdan ko ang mga bulaklak sa paanan. May malalalim na guhit sa mga bato, at may ilang matutulis na bahagi na nakausli sa langit. Pagdating pa lang sa parking area, pakiramdam ko nakaharap ko na ang ibang mukha ng iisang bundok, kaya sandali akong natigilan bago buksan ang pinto.

Tumayo ako sa tabi ng pulang kotse na nabubuksan ang bubong at ipinasok ang dalawang kamay sa mga bulsa ng jacket. Habang dumadampi sa pisngi ko ang hangin sa hapon, unti-unting humuhupa ang saya ng biyahe. Malawak ang sementadong paligid, pero mas malaki pa rin ang mga taluktok na bato sa kabila. Sinundan ko ng tingin ang mga guhit habang iniisip kung gaano kalaki ang batong iyon, hanggang sa hindi ko namalayang nakatingala na pala ako.

Sabi raw, nagmula ang pangalang Esan sa salitang Ainu na “Iesan,” na ang ibig sabihin ay “bumubuga ng apoy at dumadaloy pababa ang lava.” Akala ko, bundok ng mga bulaklak ang Esan nang pumunta ako rito, kaya medyo nagulat ako sa pangalan nito. Pero sa harap ng mga batong ito, mas tumatak sa akin na matagal nang aktibo ang bundok. Nasa bulsa pa rin ang mga kamay ko habang matamang nakatingin ako sa bitak ng bato.

Muli kong itinaas ang tingin sa mga taluktok ng bato habang inaalala ang mga azalea sa paanan ng bundok. Pareho palang nasa Esan ang mga bulaklak at batong ito. Kung mga bulaklak lang ang kinunan ko ng litrato bago umuwi, hindi ko makikita ang pagkakaibang iyon. Tumama ang liwanag sa hapon sa dalisdis at nag-iwan ng mga anino sa malalalim na guhit. Hindi sapat ang sabihing maganda. Mas gusto ko na lang titigan pa ang tanawin.

May kelp soft-serve ice cream ding espesyalidad ng hintuang Michi-no-Eki Natowa Esan sa tabing-dagat. Habang naiisip kong isama sa isang araw ang bundok at dagat at tikman ang meryendang iyon, saka lang gumaan ang pakiramdam ko. Itatandaan ko ang anyo ng mga batong iyon. Bago sumakay, minsan ko pang tiningala ang mga ito. Sa pagbaba, nakatuon ang tingin ko sa daan habang inaalala ang mga azalea kanina.