Magmaneho sa Shirotai Skyline Sa kabila ng pastulan, tanaw ang Kapatagan ng Ōno at Bundok Hakodate

Sa bawat ahon at lusong ng Shirotai Skyline, ramdam ko sa manibela ang mga kurba ng daan. Hapon noon sa tag-araw. Nakatingin ako sa daan at sinusundan ang mga kurba, habang sinasabi sa sarili na magpapahinga ako nang husto pagdating sa tanawan. Gustung-gusto ko ang magmaneho, pero ibang saya ang maglaan ng oras para pagmasdan ang nasa dulo ng daan. Ipinuwesto ko ang kotse sa espasyo sa gilid ng kalsada at pinatay ang makina.

Pagbukas ko ng pinto, mas malamig nang kaunti ang hangin matapos ang pag-akyat. Sa kabila ng bakod ng pastulan, walang patid ang mga bukirin at bayan sa kapatagan. Sa likod pa ng mga iyon ang dagat at ang Bundok Hakodate, mababa at pahaba sa abot-tanaw. Ganito pala kapag umaakyat sa bundok at ibang bundok naman ang pinagmamasdan mula sa malayo. Habang nakatingin ako sa Bundok Hakodate na mas maliit kaysa inakala ko, napasinghap ako sa lawak ng tanawin.

Hawak ko ang maliit na kahon ng mini apple pie na kabibili ko lang sa hintuang Michi-no-Eki na Nanairo Nanae. Gawa ang mga ito sa katas ng mansanas at harina ng bigas mula sa Nanae Town. Puwede ko naman sanang iwan sa kotse, pero nang ibaba ko, sumabay sa saya ng tanawin ang pananabik na buksan ito pag-uwi. Hindi ko pa kinakain ang pasalubong, pero parang dala ko na sa kamay ang alaala ng biyahe ngayong araw.

Niyakap ko ulit ng dalawang kamay ang kahon at nagtagal pa sa pagtanaw. Sa malayo, mumunting guhit na lang ang mga hangganan ng bukirin at mga bubong sa bayan. Doon nakatira ang mga tao, at sa kabila pa nila umaabot ang dagat. Napakalawak ng tanawin kaya hindi ko alam kung saan unang titingin. Bawat mapansin ko, may kasunod agad na gusto ko ring silipin, kaya hindi ako makahanap ng dahilan para bumalik sa kotse.

Nalaman ko ring nagsimula ang Shirotai Farm noong Taishō 9 (1920) bilang pastulang pinatatakbo ng bayan. Nang malaman kong nagdurugtong din pala ang kalsadang ito sa sentro ng Nanae Town at sa Ōnuma, naisip kong hindi lang pala ako umakyat para sa magandang tanawin. Dumaraan ang daan sa burol kung saan naroon ang pastulan at nagdurugtong sa bayan at sa pasyalan. Sa susunod na bumisita ako sa Ōnuma, gusto kong madaanan ulit ang tanawing ito.

Tinatamaan ng liwanag ng hapon ang damuhan, at sa tuwing dumaraan ang hangin, dumadampi sa pisngi ko ang buhok ko. Hawak ko ang kahon, kaya kailangan ko muna itong ilipat sa isang kamay bago ayusin ang buhok ko. Natawa ako sa sarili kong medyo alanganing kilos habang nakatingin pa rin sa tanawin. Siguro oras na para umalis. Pag-uwi ko na lang bubuksan ang mga mini pie, habang inaalala ang lawak ng kapatagang nakita ko ngayong araw.