Pamimitas ng lavender sa Horomi-tōge Tanaw ang Sapporo sa likod ng mga bulaklak, at samyo ng isang bungkos

May narinig akong puwedeng mamitas ng lavender malapit sa Sapporo, kaya nagtungo ako sa Horomi-tōge noong Hulyo. Habang paakyat ako sakay ng kotse na nakabukas ang bubong, nakatingin ako sa daan at hawak ang manibela; dahan-dahan akong dumaraan sa bawat kurbada. Gaano kaya kalawak ang tanimang nakatanaw sa lungsod? Bago ko iparada ang kotse, iniisip ko kung anong tanawin ang bubungad sa akin. Pero pagkabukas ko ng pinto, tuluyan ko nang nakalimutan ang larawang nasa isip ko.

Sunod-sunod ang hanay ng mga bulaklak hanggang lampas sa burol, at parang tuwid na umaabot sa malayong lungsod ang daanang lupa sa gitna. Parang kayang-kaya kong lakarin papunta roon, pero nasa ibaba pa rin ang Sapporo. Mula sa pagitan ng mga bundok sa magkabilang panig, sumisilip ang maraming gusali. Nang maisip kong kanina lang ay nandoon ako sa lungsod, parang hindi totoo; paulit-ulit kong inilipat ang tingin mula sa mga bulaklak papunta sa Sapporo.

Sa Yume Kōbō Satō, puwede ring sumubok mamitas ng lavender. Tanawin lang sana ang habol ko, pero nang malaman kong puwede kong iuwi ang mga bulaklak, biglang naging seryoso ako sa pagpili. Nang pagsama-samahin ko ang mga paborito ko, mas maganda pala ang isang bungkos kaysa inakala ko. Kahit napapalibutan na ako ng bango ng taniman, may ibang tuwang umusbong nang ilapit ko ang bungkos sa akin.

Pagbalik ko sa kotse, muli kong inayos sa dalawang kamay ang mga bulaklak. Habang itinatapat ko ang bungkos sa harap ng puting bestida ko at tinitingnan iyon, nakalimutan kong kukuha pala ako ng litrato; bulaklak lang ang pinagmamasdan ko. Mamaya na lang kaya ako kumuha. Sa tuwing natitinag ng hangin ang dulo ng isang bulaklak, nakikita ko sa bungkos iyong pinili ko kanina, at hindi ko mapigilang mapangiti.

Nagsimula ang taniman sa 120 halamang lavender na itinanim noong 1987. Ngayon, humigit-kumulang 8000 na ang mga halaman. Nang makita ko ang burol at malaman ang unang bilang ng mga halaman, napapaisip ako sa tagal ng pag-aalaga nila sa mga bulaklak dito, taon-taon. Bahagya kong hinigpitan ang yakap ko sa bungkos. Ako rin pala, may dalang sariling bungkos mula sa tanimang ito ngayong araw.

Bago ako bumalik sa lungsod, minsan pa akong tumingin sa Sapporo. Kanina, maliliit at malayo ang mga gusali; ngayon, nang maisip kong doon ako magtatanghalian, parang biglang lumapit ang lungsod. Naalala ko tuloy ang maanghang na soup curry at malalaking gulay; kumalam ang tiyan ko habang yakap ko pa rin ang mga bulaklak. Nanghihinayang akong umalis sa taniman, pero inaabangan ko rin ang tanghalian. Maingat kong inilagay ang mga bulaklak sa kotse at nagmaneho pabalik nang dahan-dahan.