Sa Hida-Mino Seseragi Road Pahinga sa gitna ng mga dahong nagkukulay, at dressing na may pulang takip

Noong huling bahagi ng Oktubre, habang tinatahak ko ang Hida-Mino Seseragi Road, paiba-iba ang layo ng mga bundok sa paningin ko. Nakatingin ako sa daan habang nagmomotor; paglagpas ng bawat kurba, may panibagong hanay ng mga puno sa unahan. Mga 65km ang haba ng daan mula Gujō-Hachiman hanggang Hida-Kiyomi. Inabangan ko rin ang pahinga sa kalagitnaan ng biyahe.

Pagkatapos kong iparada ang motorsiklo sa Pascal Kiyomi, bahagyang kumikintab ang basang sementadong paradahan sa paanan ko. Pumasok ang malamig na hangin sa kuwelyo ng abuhing jacket ko, kaya bahagyang umangat ang mga balikat ko. Nang hubarin ko ang helmet at tumingala, abot hanggang dulo ng paradahan ang mga dahong nagbabago ang kulay. Napasinghap ako—pati pala ang hintuan ay ganito kaganda.

Nasa tabi ng Mazegawa River ang hintuang Michi-no-Eki na ito. Pagbalik ko mula sa paglalakad sa tabing-ilog, parang naririnig ko pa rin ang mga tunog na hindi ko naririnig habang nagmomotor. Akala ko, bundok lang ang pagmamasdan ko; pero nang huminto ako, mas naging malapit sa akin ang daang tinahak ko ngayong araw.

Dressing ng Kiyomi ang pinili kong pasalubong. Sa tabi ng motorsiklo, hawak ko sa magkabilang kamay ang maliit na boteng may pulang takip at iniikot ko ito nang bahagya para makita kung paano tumatama ang liwanag. Habang bumibili ako, iniisip ko pa lang kung anong salad ang gagamitan ko nito pag-uwi; pero ngayon, sa pagtingin ko pa lang sa bote, bumabalik na sa isip ko ang dinaanan kong bundok. Nakakatawa na naging alaala na ito bago ko pa matikman.

Sabi raw, nagsisimulang magkulay ang mga dahon sa mataas na Nishiure Pass at mula roon, sunod-sunod na nagbabago ang kulay ng mga puno sa mas mababang lugar. Kaya nag-iiba ang itsura ng mga dahon sa iba't ibang bahagi ng daan kahit sa iisang araw. Mahilig ako sa mga biyahe kung saan may isang tanawing talagang sadya kong puntahan, pero masaya rin iyong tuloy-tuloy ang magagandang tanawin sa mismong daan—sabik tuloy ako sa bawat liko.

Iniligpit ko ang maliit na bote sa bagahe at inayos ang jacket. Ngayon lang muna ako mag-iisip kung anong pagkain ang lalagyan ko nito pag-uwi; bago muling umandar, ibinalik ko muna ang isip ko sa daan. Bago isuot ang helmet, minsan ko pang tiningnan ang mga puno. Sa araw na buksan ko ang bote, siguradong maaalala ko pati ang malamig na hanging ito.