Papunta sa Shiramine (Mahalagang Distrito para sa Pangangalaga ng mga Grupo ng Tradisyonal na Gusali) Dahan-dahan akong nagmamaneho sa pagitan ng mga bahay na nababalutan ng niyebe sakay ng pulang sedan na may four-wheel drive

Pagsapit ng dapithapon sa Shiramine, umaabot sa ibabaw ng niyebe ang liwanag mula sa mga bahay. Inilapag ko ang dalawang kamay sa manibela ng pulang sedan na may four-wheel drive at dahan-dahang tinahak ang kalsada habang nakatingin sa unahan. Kahit tanaw ko lang mula sa bintana ng sasakyan, kitang-kita kung gaano kakapal ang niyebe sa mga bubong.

Noong ipinarada ko ang kotse at naglakad sa tanghali, napukaw ng mga bintana ng bahay ang pansin ko. Mahahabang patayong bintana, malalapad na pader. Alam kong may natatanging arkitektura sa Shiramine dahil sa matinding niyebe, pero nang marinig ko ulit ang tawag na iyon matapos makita mismo ang mga bahay, biglang naging mas malapit sa akin ang kahulugan nito.

Sa mga bubong at mabababang pader na bato, nakaumbok at patong-patong ang niyebe. Akala ko, ang hugis ng mga gusali ang susuriin ko rito, pero kapag natatakpan sila ng niyebe, pati mga balangkas nila ay nag-iiba. Bahagya akong nagkubli sa loob ng coat ko habang dahan-dahang pinagkukumpara ang mga pader at usli ng bubong.

Pagkatapos maglakad, bumalik ako sa kotse at lumabas sa kalsada ng bayan pagsapit ng hapon. Inaalala ko ang hugis ng mga bahay na nakita ko nang tanghali, pero nakatuon pa rin ang tingin ko sa daan. Pinatatag ko ang hawak sa manibela at nanatili sa bahaging kayang madaanan ng sasakyan. Hindi ako nagmamadali; binalikan ko sa isip ang buong araw ko sa bayang ito.

Noong 2012, itinalaga ang Shiramine bilang Mahalagang Distrito para sa Pangangalaga ng mga Grupo ng Tradisyonal na Gusali. Naglakbay ako para makita ang tanawing nababalutan ng niyebe, pero may mga taong patuloy na namumuhay roon. Tuwing naaalala ko ang mga pader at bintanang nakita ko nang tanghali, hindi ko na kayang ituring ang hanay ng mga bahay na basta tanawin lang ng taglamig.

Sa susunod, gusto ko ring dumaan sa Shiramine Onsen Sōyu at namnamin ang tochi-mochi na matagal nang kinakain sa paanan ng Bundok Hakusan. Kung may oras akong magpainit ng katawan at tumikim ng lasa ng kabundukan sa biyahe ko sa araw na may niyebe, baka lalo ko pang mahalin ang bayang ito. Habang tinatahak ko ang daan sa dapithapon, iniisip ko na rin ang susunod kong aabangan.