Apat na panahon sa Yokoyama Observatory | Mga sanga-sangang look ng Ago Bay at pahingang nakatingala sa langit

Sa tagsibol, sariwang dahon at malamig na tikim; sa tag-araw, simoy mula sa Ago Bay pagkaraang lumabas sa lilim ng mga puno. Sa taglagas, luntiang kagubatan at malawak na langit; sa taglamig, malinaw na tanaw ang malayong guhit ng dagat. Aling tanawin kaya ang pipiliin ko sa susunod kong paghinto?

Ako sa Yokoyama Observatory noong Mayo, suot ang puting kamiseta, top na kulay rosas, at puting paldang maluwag ang laylayan; hawak ko malapit sa labi ang soft-serve na may pink at puting halo. Sa likod ng deck na kahoy at itim na rehas na may patayong bakal, tanaw ang mga look sa Ago Bay.

TagsibolHapon ng Mayo

Gusto ko pang makita ulit ang nasa dulo ng daanang-tubig na iyon

Ipinark ko ang kotse at naglakad mula sa Yokoyama Visitor Center papunta sa Tenku Cafe Terrace. 0.6 km ang daan, mga 15 minuto kung lalakarin. Sa tagsibol daw, nalalaglag ang lumang dahon ng mga punong evergreen sa Yokoyama at sumusungaw ang mga bagong usbong. Nang tumingala ako, kumikinang sa dulo ng mga sanga ng tabunoki at yamamomo ang tila malalambot na murang dahon. Namumulaklak din sa tabi ng daan ang kobano-mitsuba-tsutsuji, habang naririnig mula sa kagubatan ang huni ng mejiro at ang ingay ng haru-zemi.

Umakyat ako sa deck ng Yokoyama Observatory isang hapon ng Mayo. Mula sa deck na kahoy, tanaw ko ang sari-saring bahagi ng Ago Bay. Akala ko dati, iisang malawak na dagat lang ang makikita, pero dito parang paliko-likong pumapasok ang tubig sa pagitan ng mga kagubatan. Alin kaya roon ang isla, at hanggang saan umaabot ang tuluy-tuloy na lupa? Sinundan ko ng tingin ang look sa harap ko at itinuloy iyon hanggang sa malayo.

Itinaas ko ang manggas ng puting kamiseta at inilapit sa labi ang hawak kong soft-serve. Magkahalo ang rosas at puti. Nang tikman ko ang malambot na dulo, lamig muna ang naramdaman ko bago naiwan ang preskong lasa. Kanina pa ako nakatutok sa tanawin, pero gusto ko na ring namnamin ito nang dahan-dahan.

Itinuro ng kaibigan kong babae ang tubig sa banda roon at nagtanong, “May dugtong din kaya roon?” Sinundan ko rin ng tingin ang itinuro niya at hinanap ang bahaging natatago sa likod ng mga punong malapit sa amin. Iba pala iyon sa look na sinundan ko kanina. Nang sundan ko ng tingin ang lugar na nakita ng kaibigan ko, napansin kong marami pang hugis sa malawak na tanawin na hindi ko pa nakikita.

Sa kabila ng tubig na napansin ng kaibigan ko, may magkakahilerang aninong parisukat. May mga balsa sa Ago Bay para sa pag-aalaga ng perlas, at tanaw mula sa observatory ang pagkakaayos ng mga iyon. Dito pala sa look na inakala kong tanawin lang, inaalagaan ang mga perlas. Nang maisip ko iyon, naging mas espesyal tingnan ang bawat bahagi ng tubig. Nang sabihin ko iyon sa kaibigan ko, sumandal siya pasulong para makita nang mas mabuti ang mga iyon at nagtanong, “Lahat ba ng ’yan, mga balsa?”

Inayos ko ulit ang hawak kong soft-serve para hindi tumagilid at tumigil muna sa loob ng rehas para magpahinga. Bumagsak sa mga tabla sa ilalim ko ang anino ng mga puno. Kanina pa ako nakatingin sa malayong look, pero gumagalaw rin pala sa paanan ko ang mga anino ng dahon sa tagsibol. Pinanood ko muna ang galaw ng mga iyon sa ihip ng hangin, saka muling tumikim. Salitan kong ninamnam ang tanaw sa malayo at ang deck na kinatatayuan ko.

Pagkatapos kong ubusin ang soft-serve, naglakad kami ng kaibigan ko papunta sa Komorebi Terrace. Mga isang minuto lang iyon mula sa Tenku Cafe Terrace, at napaliligiran ng mga punong keyaki at sudajii na nagbibigay ng lilim. Iba nang kaunti ang hugis ng mga look sa Ago Bay kapag tiningnan mula roon, sa pagitan ng mga sanga. Habang sinusundan namin ng tingin ang mga look, nagtatanungan kami, “Alin kaya roon ang daluyan ng tubig na nakita natin kanina?”

Kahit ubos na ang soft-serve, nagtagal pa kami ng kaibigan ko sa pagmamasid sa look. Ang laki pala ng ipinagbago ng itsura ng iisang look nang lumipat lang kami nang kaunti ng puwesto. Kahit mapupuntahan sa kotse ang observatory na ito, may saya ring maglakad at mag-iba ng anggulo. Bago umalis, gusto ko pang pumili ng isa pang tanawan. Minsan ko pang sinundan ng tingin ang hugis ng tubig sa harap ko para matandaan iyon.

Ako sa Yokoyama Observatory noong tag-araw, nakasuot ng mapusyaw na asul na gingham halter top, puting short pants, at puting sapatos. Nakapatong ang isang kamay ko sa buhok habang nakatanaw sa Ago Bay; nakalaylay naman sa kabilang kamay ang bote ng tubig.

Tag-arawHulyo–Agosto, bandang 14:00 kapag maaraw

Hawak ang buhok, naghintay ako sa ihip ng hangin

Paglabas ko mula sa daang may lilim ng mga puno, tumapak ako sa deck ng Yokoyama Observatory. Naririnig ko pa rin ang huni ng mga cicada sa pagitan ng mga puno, kahit nasa ilalim na ako ng malawak na langit. Habang naglalakad na may hawak na bote ng tubig, natanaw ko ang Ago Bay sa kabila ng kagubatan at napahinto ako. Umaasa akong aabot sa akin ang hangin mula sa dagat sa gitna ng sikat ng araw sa hapon.

Namumulaklak daw tuwing tag-araw ang mga puno ng nemunoki malapit sa Tenku Cafe Terrace. Tumingala ako sa mga sanga para hanapin ang mga iyon, at sumisilip sa pagitan ng mga dahon ang mga bulaklak na parang malalambot na sinulid. Mabilis na dumaan sa paanan ko ang isang malaking tutubi at napahinto ako. Oniyanma kaya iyon? Ang dami palang puwedeng mapansin sa kagubatan ng Yokoyama tuwing tag-araw, mula sa mga bulaklak hanggang sa mga insekto.

Sakto namang dumating ang hanging nagpagalaw sa buhok ko. Hinawakan ko ng isang kamay ang buhok sa tabi ng tainga, habang nakalaylay pa rin sa kabila ang bote. Mapusyaw na asul na gingham top at puting shorts ang suot ko, pero ang sarap sa pakiramdam ng simoy matapos maglakad sa lilim. Napatigil ang mga paa ko kahit akala kong maglalakad na ulit ako.

Nang tumingin ako lampas sa tangway sa harap ko, may mas malayong bahagi pa ng dagat na sumilip. Mula sa kalapit na look, itinawid ko ang tingin sa malayo at biglang parang mas lumawak pati ang langit. Kahit nasa sahig na kahoy ako, pakiramdam ko’y nakalabas ako sa tabi ng dagat. Kahit humupa na ang ihip na nagpagalaw sa buhok ko, hindi ko na maialis ang tingin sa tanaw sa unahan.

Makalipas ang ilang sandali, inayos ko ang hawak kong bote at doon ko napansing nakalimutan ko palang may dala akong inumin. Naging abala ako sa pagmamasid sa tanawin. Uminom ako nang kaunti, saka muling tumanaw sa kagubatan at look. Akala ko, mas mapagmamasdan ko na nang mahinahon ang paligid kaysa kanina, pero ngayon naman, napansin kong gumagalaw ang mga puno sa kabila ng rehas.

Sa Yokoyama, hindi lang malayong dagat ang puwedeng namnamin tuwing tag-araw; kasama rin ang tunog at hangin. Paikot na sana ako para umuwi nang muling gumalaw nang marahan ang buhok ko. Hinawakan ko ulit ang buhok ko at pinatagal nang kaunti ang pananatili ko roon. Gusto ko pang sumagap ng hangin dito.

Bago umalis sa deck, nagpahinga muna ako sa bangko sa Komorebi Terrace. Sa lilim ng mga punong keyaki at sudajii, inilapag ko sa counter ang bote ng tubig at minasdan ulit ang look kung saan ko naramdaman ang simoy kanina. Iba sa deck na nasisikatan ng araw, mas banayad tingnan ang look mula sa lilim ng mga dahon.

Mga 1 oras at 20 minuto raw ang buong paikot na ruta sa Yokoyama. Hanggang observatory lang ang narating ko ngayon, pero sa susunod, gusto kong pumunta nang maaga habang malamig pa at lakarin ang buong ruta. Maglalakad ulit ako sa daang may lilim, at kapag naalala ko ang look na nasilayan sa araw, mas mae-enjoy ko pati ang oras sa pagitan ng mga puno. Bago bumalik sa kotse, gusto ko ring magpahinga habang kumakain ng soft-serve ng Mirador Shima. Baka maalala ko ang simoy na dumampi kanina pagkatapos ng malamig na tikim.

Ako sa Yokoyama Observatory noong Nobyembre, suot ang maikling jacket na kulay krema, lavender na hoodie, denim shorts, opaque na tights, at itim na bota. Hawak ko sa tagiliran ang cellphone habang nakatanaw sa Ago Bay at sa mga ulap na parang kaliskis ng isda.

TaglagasUnang bahagi hanggang kalagitnaan ng Nobyembre, bandang 15:00

Tapos na akong kumuha ng litrato, pero ayaw ko pang itabi ang cellphone

Isang hapon ng Nobyembre, pagdating ko sa Yokoyama Observatory, napansin kong marami pa ring luntiang dahon sa kagubatan. May ilang dahong nag-iiba na ang kulay, at sa kabila ng mga iyon ay bumubungad ang Ago Bay. Akala ko, dahon lang ang tinitingnan sa tanawin ng taglagas, pero dito pati langit gusto kong pagmasdan. Walang patid ang mga ulap na parang kaliskis ng isda sa ibabaw ng look.

Gusto kong maisama sa iisang kuha ang langit at mga look, kaya kinuha ko ang cellphone ko. Hindi ako makapagpasya kung isasama sa kuha ang tangway sa unahan o bibigyan ko ng mas malaking puwang ang mga ulap. Hindi ako umaalis sa kinatatayuan at paunti-unti kong binabago ang anggulo. Kapag nagmamasid lang ako, kita ko ang lahat; pero kapag kinukunan ko na, napapaisip ako kung ano ang gusto kong maiwan sa larawan.

Nang ibaba ko ang cellphone mula sa tapat ng dibdib ko, natuwa akong makita na lampas pa sa kuha ko ang tanawin. Nang tumingala ako, mas malayo pa pala ang abot ng mga ulap kaysa sa bahaging nakuhanan ko. Ramdam ko ang kuwelyo ng hoodie sa loob ng jacket kong kulay krema habang nakatanaw ako sa kabila ng look. Balak ko sanang tingnan ulit ang mga litrato, pero mas gusto kong titigan muna ang nasa harapan ko.

Dahil mainit ang agos ng Kuroshio, mabagal daw magtaglagas sa Yokoyama. Kaya marami pa ring luntiang dahon sa kagubatan kahit Nobyembre. Napagtanto kong hindi pala pangit ang kuha ko ng luntiang tanawin sa screen ng cellphone ko; ganoon pala talaga ang kulay ng taglagas dito. Natuwa ako nang maintindihan iyon.

Pagkatapos, umakyat ako sa ikalawang palapag ng pahingahang may tanawan at tiningnan ulit ang kaparehong look mula sa bahagyang bukas na tanawan. Bahagya lang akong mas mataas sa puwesto ko kanina, pero tanaw na ang tubig hanggang sa dulo ng mga look. Ibang anggulo naman ang Ago Bay kaysa sa litratong kuha ko kanina, at sa pagkakataong ito, hindi ko na inilabas ang cellphone; itinabi ko na lang sa alaala ang tanawin. Lumamig nang kaunti ang hangin kaya inayos ko ang harap ng jacket ko.

Nang ibinaba ko ang tingin, mahaba na ang anino ko sa deck. Sinundan ko ng mata ang anino mula sa dulo ng itim kong bota at doon ko napansing lumipas na ang malaking bahagi ng hapon. Kanina pa ako nakatingin sa bay, pero gusto ko ring matandaan kung saang direksiyon nanggagaling ang liwanag. Naisip kong kumuha pa sana ng isang litrato, pero bago iyon, tumingala muna ako ulit sa langit.

Sa daan pabalik, napansin ko ang samu’t saring acorn na magkakaiba ang hugis—may mahahaba at may bilugan. Iba-ibang uri raw ng acorn ang nalalaglag sa daan tuwing taglagas. Noong papunta ako, puro sa itaas ang tingin ko kaya hindi ko sila napansin; pauwi naman, sunod-sunod silang napapansin ko. Gusto kong alamin sa susunod sa visitor center kung saang puno galing ang bawat acorn.

Pagsapit ng oras na itago ko na ang cellphone, mas naaalala ko ang tagal ng pagmamasid kaysa sa dami ng kuha ko. Kung mas maaga akong bumalik sa hapon, ano kaya ang magiging itsura ng anino sa deck? Naisip ko rin ang bagel sa Mirador Shima para sa maikling pahinga. Gusto kong maiuwi sa mga litrato ko pati ang sandaling nag-isip ako kung ano ang kukunan.

Ako sa Yokoyama Observatory sa maaraw na araw ng taglamig, suot ang kulay-kremang amerikana, lavender na scarf, may nakasilip na laylayan ng knit sweater, opaque na tights, at winter boots. Nakasuksok sa mga bulsa ang dalawang kamay ko habang nakatanaw sa Ago Bay at sa malayong guhit ng dagat.

TaglamigEnero–Pebrero, bandang 11:00 kapag maaraw

Nakasuksok ang mga kamay sa bulsa habang nakatingin sa malayong dagat

Ipinarada ko ang pulang kotse sa Sōzō-no-Mori Yokoyama Parking Lot at naglakad papunta sa Yokoyama Observatory. Habang naglalakad, inilapit ko ang scarf sa kuwelyo ng amerikana ko, pero pagdating sa deck, malayong dagat agad ang napansin ko. Sa kabila ng kagubatan at mga look, malinaw ang guhit ng abot-tanaw. Balak ko sanang isa-isahin ang malalapit na look, pero bigla akong napatingin sa pinakamalayong bahagi.

Pinagdikit ko ang mga paa ko at isinuksok sa bulsa ng amerikana ang dalawang kamay. Wala akong ibang hawak; tanawin lang ang pinagmamasdan ko. Sa ilalim ng maaliwalas na langit ng taglamig, habang iniisip kong nagpapatuloy pa ang dagat sa kabila ng guhit na iyon, pakiramdam ko’y lumuwag ang dibdib ko. Kakagaling ko lang maglakad, pero gusto ko na lang tumigil doon.

Bihira raw magkaroon ng nagyeyelong hamog o niyebe sa Yokoyama. Sinasangga raw ng bundok sa likod ng observatory ang malamig na hanging hilaga. Marahil dahil doon, mas banayad ang pakiramdam sa deck kaysa inaasahan ko at hindi gaanong nanlamig ang mga kamay ko sa bulsa. May ganito palang magandang lugar para pagmasdan ang dagat sa taglamig. Hindi ko namalayang kumportable na pala ang mga kamay ko sa loob ng bulsa.

Nang ibinalik ko ang tingin mula sa malayong dagat, nakita ko sa pagitan ng mga puno ang kalapit na daluyan ng tubig. Mula roon, itinuloy ko ang tingin mula sa isang bahagi ng dagat papunta sa susunod, hanggang sa mas malayo pa. Biglang nagmukhang magkakaugnay ang tanawin hanggang sa guhit ng abot-tanaw na nakita ko kanina. Luntian pa rin ang kagubatan kahit taglamig, at nagsasapawan ang mga hangganan ng lupa at dagat. Gusto kong pagmasdan ang malapit at malayo kaya hindi ko agad natapos libutin ng tingin ang tanawin.

Naisip kong ilabas ang cellphone at kumuha ng litrato, pero nanatili sa bulsa ang mga kamay ko. Gusto ko munang pagmasdan ang lawak na ito nang walang ibang hawak. Nasa ilalim ng bota ko ang sahig na kahoy, at sa kabila ng rehas ay ang kagubatan at look. Dahan-dahan kong sinundan ng tingin ang tanaw mula sa kinatatayuan ko hanggang sa malayong dagat.

Pagkaraan ng ilang sandali, saka ko lang inilabas ang mga kamay sa bulsa at nagsimulang maglakad. Sa mga pamamasyal ko sa taglamig, mas tumatagal pala kaysa inaasahan ko ang paghinto sa harap ng tanawin. Gusto ko ring tikman ang jar cake sa Mirador Shima habang nagpapahinga. Gusto kong pumili ng matamis habang inaalala ang mga look na minasdan ko kanina.

Habang pabalik sa kotse, abalang naglipat-lipat ng sanga ang maliliit na ibon sa kagubatan ng Sōzō-no-Mori. Sa kagubatan daw tuwing taglamig, nagsasama-sama bilang isang kawan ang mejiro, enaga, at kogera. Huminto ako malapit sa pahingahang kubol at sinundan sila ng tingin hanggang makalampas. Sumisilip din sa pagitan ng mga luntiang dahon ang ilang bulaklak ng yabutsubaki.

Pagbalik ko sa kotse, hindi pa rin mawala sa isip ko ang guhit ng dagat na una kong nakita. Gusto ko ring tingnan ang mga kalapit na daluyan ng tubig, pero sa taglamig, gusto kong bumalik para sa malayong tanaw na iyon. Sa susunod na maaraw na araw na mapadaan ako rito, maglalaan ako ng mas mahabang oras para tumigil sa terrace. Gusto kong ulitin ang tahimik na sandaling nakatingin ako sa dagat, habang nakasuksok sa bulsa ang mga kamay.

Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.

Mga larawan ng lugar na ito4 larawan

Lungsod ng Shima, Prepektura ng Mie · Tagsibol
Lungsod ng Shima, Prepektura ng Mie · Tag-araw
Lungsod ng Shima, Prepektura ng Mie · Taglagas
Lungsod ng Shima, Prepektura ng Mie · Taglamig

Tingnan ang mga larawan

Mga pagkaing titikman sa biyahe

Soft-serve ice cream ng Mirador Shima

May soft-serve ice cream sa Mirador Shima sa Tenku Cafe Terrace ng Yokoyama Observatory. Pagkatapos kong tikman ang malamig na subo, muli kong sinundan ng tingin ang mga look sa Ago Bay. Gusto kong namnamin nang dahan-dahan kapwa ang tanawin at panghimagas.

Mga tanawing gusto kong makita rito

Mga isla at tangway sa Ago Bay

Mula sa Yokoyama Observatory, matatanaw ang magkakapatong na maliliit na isla at tangway sa Ago Bay. Gusto kong sundan ng tingin ang mga daluyan ng tubig mula malapit hanggang sa malayo.

Paglalakad papunta sa Komorebi Terrace

Mga isang minutong lakad mula sa Tenku Cafe Terrace ang Komorebi Terrace, na napaliligiran ng mga punong keyaki at sudajii. Sumilip ako sa pagitan ng mga sanga para tanawin ang look, at pinagmasdan naming magkaibigan kung paanong nag-iba ang hugis nito kumpara sa tanaw mula sa deck kanina.

Mga detalye tungkol sa daan at lugar

Ruta sa Yokoyama Observatory (simula sa Visitor Center)

Haba ng paikot na rutang nilalakad: 3km
Taas ng Yokoyama: 203m

Ito ang rutang nilalakad nang paikot na ipinapakilala ng Ministry of the Environment. Sa ruta, madaraanan ang Tenku Cafe Terrace, mga tanawan sa tagaytay, at plaza na may damuhan. Gusto kong maglaan ng oras para maglakad-lakad bilang bahagi ng pahinga sa biyahe.

Tinatayang haba ito ng rutang nilalakad mula sa Visitor Center; ang taas naman ay para sa Yokoyama mismo. Iba ito sa layong isang direksiyon papunta sa terrace at sa taas ng terrace.

Iba pang artikulo tungkol sa mga lugar

Kung nagustuhan mo ang artikulong ito, tingnan mo rin ang mga ito. Ilang ulit ko nang binalikan ang bawat lugar sa iba't ibang panahon.

Lungsod ng Nabari, Prepektura ng Mie 48 Talon ng Akame Ang 48 Talon ng Akame ay lambak sa Nabari na may magkakasunod na talon. Sa Talon ng Senju sa taglagas, sabay na nakikita ang tubig na dumadaloy sa mga bato at ang mga sangang nakausli sa itaas na may makukulay na dahon.

Kasumi, Bayan ng Kami, Prepektura ng Hyogo Tulay ng tren sa Amarube, “Sky Station” Ang Sky Station sa tulay ng tren sa Amarube ay tanawang gumagamit ng dating riles ng lumang tulay. Sa lupa ay naroon ang mga haliging pinanatili at ang parke. Gusto kong magpahinga muna sa ilalim ng tulay, saka umakyat sakay ng Crystal Tower.

Mga lungsod ng Tsu at Iga, Prepektura ng Mie Talampas ng Aoyama Sa banayad na lupain ng Talampas ng Aoyama, nakatayo ang mga puting wind turbine. Pagkatapos ibaba ang mukha para tingnan ang mga bulaklak sa tagsibol, namangha ako sa laki ng mga pakpak at muling napatingala.

Tingnan ang listahan ng mga lugar Tingnan ang Gabay sa pamamasyal sa kotse sa buong Japan Tingnan ang mga hintuang Michi-no-Eki at PA Tingnan ang galeriya ng mga larawan

Mapa at mga sanggunian

Buksan sa mapa ang Yokoyama Observatory (magbubukas sa bagong tab)

Mga opisyal na pinagkunan

Mga Lugar Gabay sa pamamasyal sa kotse sa buong Japan