Tumapak sa mga tablang kahoy, tawirin ang lambak Sa tag-araw sa Totsukawa, lakarin ang 297m na tulay na nakabitin

Dumaan ako sa Ruta 168 papuntang Totsukawa. Habang hawak ko ang manibela at nakatingin sa unahan, ramdam ko sa bawat kurba na lalo pa akong pumapasok sa kabundukan. Pagbaba ko sa kotse sa Tulay na Nakabitin sa Tanize, nakita ko ang makitid na tulay na umaabot hanggang kabilang pampang. Di tulad ng mga kalsadang lagi kong dinaraanan, may kakaibang dating ang haba ng tulay na ito; medyo bumilis ang tibok ng dibdib ko.

Pagpatong ko ng paa sa mga tablang sahig, parang dumiretso sa tulay ang bigat ng katawan ko. Isa-isa akong humakbang habang suot ang puti kong sapatos panglakad at marahang nakahawak sa kable. Dumampi ang hangin sa mapusyaw na asul kong kamiseta na maikli ang manggas, at narinig ko ang agos ng ilog mula sa ilalim ng tulay. Dito, sa balat ko mismo dama ang hanging tag-araw na hindi ko maramdaman sa loob ng kotse.

Ilang hakbang pa, tumingin ako sa ilog. Sa ibaba, malayo sa akin ang mga bato sa pampang at agos ng ilog. 297m ang haba ng tulay; 54m ang taas nito mula sa ibabaw ng ilog. Hindi ko maisip ang tanawing iyon nang mabasa ko ang mga numero, pero ngayo’y nasa harap ko na ito, mula sa ilalim ng paa hanggang sa dalisdis ng bundok. Matagal kong pinagmasdan ang maninipis na kable na sumusuporta sa tulay at ang lawak ng lambak.

Itinayo noong 1954 sa pagtutulungan ng mga taga-Tanize at ng nayon ang tulay na ito para sa pang-araw-araw na pamumuhay. Habang papalapit ako sa pamayanan sa kabilang pampang, doon ko naunawaan na hindi lang ito magandang tanawin para sa mga namamasyal; nagsisilbi rin itong daan sa araw-araw na pagtawid ng mga tao roon. Nang tumapak ako sa kabilang pampang, bahagyang nabawasan ang tensiyon sa mga balikat ko.

Kung ikukuwento ko ito sa kaibigan kong babae, mas gusto kong magsimula sa sandaling nakita ko ang ilog sa gitna ng tulay kaysa sa mismong pagtawid ko hanggang dulo. Pagbalik, nilakad ko ulit iyon at muling dinama ang mga tabla sa ilalim ng paa ko. Sa mga pagkaing kilala sa nayon, gusto ko ring matikman ang Yubeshi ng Tanize. Kung isasabay ko sa kanin sa bahay ang pagkaing ito na gawa sa yuzu at miso, may ikukuwento na naman ako sa kaibigan ko tungkol sa lambak na ito.