Tulay ng Akashi Kaikyō Kumain ng Akashi-yaki habang pinagmamasdan ang mga ilaw ng tulay

Sa isang gabi ng taglamig, pinagmamasdan ko ang Tulay ng Akashi Kaikyō mula sa daanan sa Maiko. Tuluy-tuloy ang mga ilaw sa ibabaw ng dagat, at habang sinusundan ko ang mga ito ng tingin, gusto kong makarating sa kabilang pampang. Pero bago iyon, kakain muna ako ng Akashi-yaki na hawak ko. Nang isawsaw ko ito sa dashi, lalo itong lumambot.

Inangat ko ito gamit ang chopsticks at inilapit sa bibig, pero mas mainit pala kaysa sa inaasahan ko. Napalobo ang mga pisngi ko habang naghihintay nang kaunti. Dahil nakatitig ako sa tanawin, nangibabaw yata ang pananabik kong kumain. Nang matikman ko na rin sa wakas, napangiti ako sa banayad na lasa ng itlog at sa sarap nguyain ng pugita.

Pagkatapos ng isang kagat, tumingala ulit ako sa tulay. Umaarko nang malaki ang mga kable mula sa toreng pinakamalapit sa akin hanggang sa toreng nasa malayo. Mas malinaw kong nakita ang hugis ng tulay kaysa noong mga ilaw lang ang sinusundan ko. Ang haba-haba ng tulay na iyon, at ngayon, pinagmamasdan ko ito mula sa labas habang kumakain.

Isinawsaw ko muna sa dashi ang susunod na Akashi-yaki at naghintay nang kaunti. Itinaas ko ulit ito gamit ang chopsticks, gaya kanina, pero ngayon ay dahan-dahan ko na itong inilapit sa bibig. Oo, tama lang ang init nito. Salitan akong tumingin sa mga ilaw ng tulay at sa hawak ko, at mas masaya pala kaysa inaasahan ko ang paglalaan ng oras sa bawat kagat.

Nasa harap ko ang dagat sa taglamig, pero nakakagaan ng pakiramdam ang lasa ng dashi. Kapag naiuuwi ko rin sa alaala ang lambot ng Akashi-yaki, mas tumatatak sa akin ang gabing ito. Hindi lang basta magandang tulay ang maiiwan sa isip ko; pati ang unang kagat na nagpalobo sa mga pisngi ko, bahagi na ng paglalakbay ko.

Medyo nanghinayang ako nang maubos ang huling Akashi-yaki. Titingin pa ako nang kaunti sa tulay bago umuwi. Sasabihin ko sa kaibigan kong kasama ko sa mga biyahe, habang ipinapakita ang litrato ng tulay: “Sa susunod, tikman din natin ang Akashi-yaki.” Balak kong namnamin ito nang dahan-dahan sa susunod, pero sabik pa rin ako sa unang kagat.