Shiretoko Ōdan Dōro (Shiretoko-tōge) Nakita ko ang niyebe sa dalisdis ng bundok sa tag-araw, kaya napaturo ako

Huminto ako sa paradahan ng Shiretoko-tōge at nagpahinga sandali. Habang nagmamaneho, nasa daan ang tingin ko, kaya naisip kong pagkalabas ng kotse ay pagmamasdan ko nang maigi ang bundok. Nang tumayo ako sa tabi ng pulang kotse at tumingala, bumungad sa akin ang Bundok Rausu-dake. Mas malapit pala kaysa inakala ko, kaya bahagyang umayos ang tindig ko.

Habang pinagmamasdan ko ang dalisdis, may puting bahagi akong napansin. Sa una, akala ko bato iyon—pero teka, niyebe kaya? Nang maisip kong tag-araw na pala, biglang naging espesyal ang nakita ko. Kanina, buong bundok ang tinitingnan ko, pero hindi ko na maalis ang tingin ko roon.

Hindi ko napigilang itaas ang isang kamay at ituro ang niyebe. “Tingnan mo, may natitira pa,” nasabi ko nang malakas, pero wala akong katabi para makita rin ito. Kanino ba ako nagsasalita? Napatawa ako nang mapansin iyon, pero nakaturo pa rin ang kamay ko sa bundok. Kapag may nakita akong nakakagulat, kusang gusto ko itong ipakita sa iba, kahit mag-isa lang ako.

Ibinaba ko ang kamay, saka ko dahan-dahang pinagmasdan ang buong bundok: bahagi nitong may niyebe, luntiang dalisdis, at batuhan sa itaas. Kapag may napansin akong detalye, gusto ko nang tingnan pati ang paligid niyon. Mula sa malayo, pareho pa rin naman ang bundok na iyon, pero napansin kong mas maliliit na detalye na ang tinitingnan ko kaysa kanina.

Babalik na sana ako sa kotse, pero lumingon pa ako minsan. Nakita ko nang may natitirang niyebe, pero gusto ko pa ring tingnan ulit—tag-araw nga ba talaga? Matagal akong nakatayo sa tabi ng pulang kotse, sinusundan ng tingin ang dalisdis. Gusto ko nang magpatuloy sa biyahe, pero ayoko pang matapos ang paghinto ko rito.

Sa wakas, bumalik ako sa driver's seat at hinawakan ang manibela. Kanina, nakaturo sa bundok ang kamay ko; ngayon, nasa manibela na ulit. Habang nakatingin sa daan, inaabangan ko nang ikuwento ang nangyari ngayong araw. Nakakita ako ng niyebe sa Shiretoko sa kasagsagan ng tag-araw at nasabi kong “Tingnan mo,” kahit mag-isa ako. Mukhang pareho ko talagang ikukuwento.