Papunta sa makasaysayang kalye ng Yōkaichi-Gokoku Sa pagdaan mo rito sakay ng kotse, gugustuhin mong bumalik at maglakad sa ilalim ng mga bubong

Pagpasok ko sa makasaysayang kalye ng Yōkaichi-Gokoku isang umaga ng Mayo, sunod-sunod ang mga bahay na may bubong na tisa hanggang sa dulo ng daan. Dahan-dahan akong nagmaneho ng pulang kotse na nabubuksan ang bubong, nakatingin sa kalsada. Sinilip ko ang unahan ng makipot na kalye at hinawakan nang mahigpit ang manibela gamit ang dalawang kamay. Ayokong matapos sa pagdaan lang dito; lalo tuloy akong nasabik sa paglibot kapag nakababa na ako sa kotse.

Ipinarada ko ang kotse sa paradahan ng Machinami at naglakad pabalik sa dinaanan ko lang. Hinaplos ng simoy ng umaga ang blusang mint ko, at sarap ding maglakad. Nakatutok ako sa daan habang nagmamaneho, kaya ngayon naman pinagmasdan ko nang husto ang mga bubong at harapan ng mga bahay. Paglapit ko, kitang-kita ko pati bawat manipis na piraso ng sala-sala; sunod-sunod tuloy ang mga pagkakataong napapatigil ako.

Sabi, umaabot nang mga 600m ang kalye at naroon pa rin ang mga tradisyonal na bahay at mansiyon ng mayayamang mangangalakal. Iba-iba ang pagkakapatong ng mga tisa at ang usli ng bubong sa bawat bahay. Tinitingnan ko ang bahay sa kaliwa, saka iyong nasa kabila, tapos hihinto na naman. Sa mga larawan, isang mahabang tanawin lang ang magkakadugtong na kalye; pero habang naglalakad ako, gusto kong isa-isahin at tandaan ang hugis ng bawat bahay.

Umunlad ang Uchiko sa paggawa ng wax mula huling bahagi ng panahong Edo hanggang panahon ng Taishō. Sa pangalan pa lang ng wax, hindi ko pa mabuo sa isip ang pamumuhay ng mga tao noon; pero sa harap ng malalaking mansiyon, ramdam ko ang bakas ng kalakalang nagpayaman sa bayang ito. Nalaman ko ring may mga bahay na ginagamit pa rin bilang tahanan, kaya napagtanto kong hindi lang nakaraan ang nakikita ko rito.

Ginawa pala mula sa lokal na lupa ang mga pader na mapusyaw na dilaw. Nang malaman ko iyon, hindi ko lang hinangaan ang ganda ng mga palamuti; gusto ko ring pagmasdan ang mga pader dahil nagmula mismo ang mga ito sa lupang ito. Nagpalipat-lipat ang tingin ko sa liwanag sa sala-sala at anino ng mga tisa, hanggang sa mapansin kong matagal na pala akong nakatayo sa iisang lugar. Napangiti ako nang hindi ko namamalayan; natutuwa akong napunta ako rito ngayong umaga.

Napukaw ang interes ko sa tai-meshi sa Rinsuke sa Uchiko para sa tanghalian. Gamit daw dito ang sea bream mula sa Dagat Uwakai at mga itlog mula sa Uchiko. Kapag nagutom ako sa paglalakad sa lumang kalye, gusto ko ring tikman ang pagkaing kilala rito. Ngayong araw, dumaan muna ako sa kalye sakay ng kotse, saka ko ito binalikan para mas makilala sa paglalakad. Hindi ko na kinailangang magmadali papunta sa susunod na bayan.