Mga ilaw pala ang nagpapakita kung nasaan ang baybayin sa gabi Tanawin ang Shōnan mula sa tanawan ng Rest House sa gabi ng Agosto

Sa gabi ng Agosto, pumunta ako sa Shōnan-daira kasama ang kaibigan kong babae. Pagkatapos naming maglibot sa baybayin at kumain ng shirasu sa tanghali, ito na ang huling pasyal namin sa araw na iyon. Ipinarada ko ang kotse sa malaking paradahan at naglakad papunta sa tanawan ng Rest House. Itim na off-shoulder na pang-itaas at puting palda ang suot ko. Bandang 19:30, maliwanag na maliwanag na ang lungsod sa harap ko.

Ang TV tower sa kaliwa ay may berdeng ilaw sa bandang ibaba at pulang ilaw sa itaas. Mula roon, inilipat ko ang tingin sa lungsod: umaabot sa malayo ang sunod-sunod na maliliit na ilaw. Hindi pala ito tanawing pinangingibabawan ng iisang malaking gusali. Habang sinusundan ko ang mga ilaw, napansin kong mas malawak na bahagi pala ng lungsod ang natatanaw ko kaysa inakala ko.

“Doon kaya ang dagat?” tanong ko sa kaibigan ko habang tumitingin kami sa kanan. Sa dulo ng kurbadang hanay ng mga ilaw ng lungsod, naroon ang madilim na dagat. Mas madaling matukoy ang hangganan ng lupa at dagat kaysa makita nang malinaw ang ibabaw ng dagat. Iba ang pinapansin ko ngayon kaysa noong tanaw ko ang dagat sa araw. Sinundan ko ng tingin ang baybayin hanggang sa pinakadulo.

Ibinaba ko muna ang tingin sa mga punong nasa harapan ko. May mga ilaw rin sa kalapit na parke, at nagpapatuloy ang lungsod sa likod niyon. Nakakatuwang makita kung paanong unti-unting nag-iiba ang liwanag mula sa malapit hanggang sa malayo. Habang nakatingin ang kaibigan ko sa ibang direksiyon, ilang beses kong ibinalik ang tingin sa guhit ng dagat na nakita ko kanina.

Pagkasabi naming, “Uwi na tayo,” muli kong pinagmasdan ang lungsod sa huling pagkakataon. Dagat sa araw, shirasu sa tanghali, at mataas na lugar sa gabi. Iba ang saya sa bawat bahagi ng araw, kahit iisang Shōnan lang ang nilibot namin. Habang naglalakad pabalik sa kotse, pinag-usapan namin ng kaibigan ko kung saang bahagi pinakamalinaw ang tanaw namin. Masaya pa ring parang bahagi ng tanawin sa gabing iyon ang pagpili ng kantang pakikinggan habang pauwi.