Sayo-no-Nakayama Pass Dahan-dahang namnamin ang syrup na humahaba mula sa kutsara

Huminto ako sa Koizumiya at bumalik sa tabi ng kotse dala ang Kosodate-ame. Nang iangat ko ang kutsara mula sa maliit na tasa, humaba at sumunod paitaas ang syrup. Akala ko bilog na kendi ang makikita ko kaya naintriga ako agad, mula pa lang sa pagsalok ng unang subo. Inilapit ko ang kutsara sa bibig at dahan-dahang ninamnam ang tamis.

Sa pangalawang pagsalok, mas humaba ang syrup kaya pinanood ko muna ito sa ibabaw ng tasa. Matagal na yata akong hindi nagmamasid kahit sa galaw ng sarili kong kamay habang kumakain ng matamis. Pinasukan ng simoy ang manggas ng mint kong blusa, at umuugoy rin ang mga puno sa tabi. Sakto ang meryendang ito sa pahingang ginawa ko sa tabi ng nakaparadang kotse.

Sa kaliwa ko, tuloy-tuloy ang pader na bato at sa ibabaw nito umaakyat ang hagdan. Kapag inakyat mo ang hagdan sa tabi ng Koizumiya, mararating mo ang Yonaki-ishi. Tiningnan ko muna ang tasa sa kamay ko saka humarap sa hagdan. Akala ko meryenda lang ang pakay ko, pero gusto ko na ring maglakad at tingnan kung ano pa ang nasa unahan.

Ang Kosodate-ame ay malapot na syrup na gawa sa malagkit na bigas at sebada. May alamat tungkol sa Yonaki-ishi: pinalaki raw sa syrup ang sanggol na nailigtas. Nang malaman kong may kinalaman sa alamat ang tanyag na matamis na ito, parang naging bahagi ng kasaysayan ng daan ang bawat subo ko. Pagkaubos ko ng meryenda, gusto ko ring puntahan ang Yonaki-ishi sa dulo ng hagdan.

Matinding hamon daw sa mga manlalakbay ang pagtawid sa Sayo-no-Nakayama Pass noong tinatahak pa nila ang lumang Tokaido. Ngayon, maayos na ang mga daan at parke, at puwede ring mamasyal para makita ang mga makasaysayang pook. Sa tabi muna ng hagdan ako magtatagal, at sa susunod, gusto ko ring lakarin ang lumang ruta. Kapag isinama ko sa biyahe ang paglalakad sa daang dinaanan ko sakay ng kotse, mas marami akong makikita sa iisang paglalakbay.

Dahan-dahan kong ninamnam ang huling subo mula sa kutsara. Nang maisip kong malapit na itong maubos, ayaw ko pang matapos ang panonood ko sa humahabang syrup. Kung mapunta ka sa Sayo-no-Nakayama sa unang bahagi ng tag-araw, tikman ang tanyag na meryenda at mamasyal hanggang sa lugar sa dulo ng hagdan. Inilapag ko ang tasa habang iniisip ang susunod kong hakbang sa paglalakad.