Tungo sa Omote Tsukuba Skyline Sa kabila ng bakod sa Asahi Pass, bumubukas ang tanawin ng kapatagan

Isang dapithapon ng Nobyembre, dumaan ako sa Asahi Pass Parking Area habang nagmamaneho sa Omote Tsukuba Skyline. Ipinuwesto ko ang pulang kotse sa isang puwesto at inayos ang jacket na suot ko sa ibabaw ng lavender na hoodie. Malapit pa sa kotse ang mga puno, pero nang maglakad ako papunta sa puting bakod, bumungad sa kabila nito ang lungsod sa malayo. Napangiti na ako bago pa tuluyang huminto.

Tumayo ako sa harap ng bakod at tanaw na tanaw ko ang malawak na Kapatagang Kanto. Sa kabila ng kalapit na dalisdis na hitik sa mga dahon ng taglagas, umaabot hanggang malayo ang kabayanan. Kanina, puro mga liko sa unahan ang tinitingnan ko; ang sarap palang masilayan ang ganito kalawak na tanawin. Habang pinagmamasdan ko ang tanawin sa ilalim ng mga ulap na nasisinagan ng liwanag ng dapithapon, bahagya kong hinapit ang harapan ng jacket ko. Dito ko lang talaga naramdaman kung gaano kataas ang inakyat namin.

Nang maabutan ako ng kaibigan kong babae, sinabi niya, “Buti na lang bumaba tayo ng kotse.” Itinuro ko ang nasa kabila ng bakod at sumagot, “Umaabot hanggang doon ang kapatagan.” Hindi ko man matukoy ang pangalan ng mga gusali sa malayo, kita ko kung saan magkakumpulan ang mga gusali at kung saan naman maluwag ang paligid; nakakaengganyong ilatag ang mapa. Magkatabi naming pinagmasdan ang tanawin at hinanap dito ang daan pauwi.

Bago makarating dito, may mga bahaging sumusuot ang daan sa pagitan ng mga puno, at may bahaging biglang bumubuka sa maliwanag na tanawin. Sunod-sunod ang mga paahon at pababang bahagi ng Omote Tsukuba Skyline, at narinig ko ring ruta ito para sa mga siklistang umaakyat. Natuwa akong magmaneho ngayon, pero gusto ko rin palang huminto at magpahinga sandali sa dulo. May isang dahong tinangay ng hangin na nalaglag sa tabi ng puting sapatos ko.

Humuhupa na ang liwanag sa langit, kaya oras na yata para bumalik sa kotse. Gusto ko ring subukan ang mga pagkaing nilagyan ng tanyag na Fukure Shichimi ng Bundok Tsukuba. May bango ng balat ng mikan ang shichimi na ito; gusto ko itong tikman pagkatapos kong langhapin ang hangin sa bundok. Habang naglalakad, napag-usapan namin ng kaibigan ko na sa susunod ay maglaan din kami ng oras para kumain. Bago umalis, muli akong tumingin sa bakod. Nandoon pa rin ang malawak na kapatagan.