Nishi-Azuma Sky Valley Magpahinga sandali sa Shirabu Pass at pagmasdan ang mga dahon at lawa sa taglagas

Ipinarada ko ang pulang kotse sa paradahan ng Shirabu Pass at isinara ang pinto. Kahit nakasuot ako ng jacket at may scarf, malamig pa rin sa pisngi ko paglabas. Inilapit ko sa bibig ang dalawang palad at hinipan ko ang mga ito. Napatingin ako sa mga punong nagbabago ang kulay sa taglagas sa kabila ng batong pader, kaya nagtagal pa ako nang kaunti habang pinaiinit ang mga kamay at pinagmamasdan ang mga puno.

Inayos ko at isinara ang jacket kong may disenyong plaid, saka isiniksik ang baba ko sa scarf. Sa pagitan ng mga sanga, sumisilip ang langit. Habang sinusundan ko ng tingin ang mga dahong inuuga ng hangin, ayaw ko nang bumalik sa kotse. Dahil umakyat ako hanggang Shirabu Pass, dito ko nakita ang tanawing ito. Akala ko, sandali lang akong hihinto sa paradahan, pero napamahal pala sa akin ang sandaling iyon sa harap ng mga puno.

Ang Nishi-Azuma Sky Valley na tinahak ko hanggang dito ay 17.8km ang haba at nag-uugnay sa Shirabu Onsen at hilagang baybayin ng Lake Hibara. Sa bawat kurbada, nakatutok ang tingin ko sa daan at mahigpit ang hawak ko sa manibela gamit ang dalawang kamay. Nauna na roon ang kaibigan kong kasama sa biyahe. “Uminit na ba ang mga kamay mo?” tanong niya. “Oo, gusto ko ring pumunta sa tanawan,” sagot ko. Pagkatapos, magkasama kaming nagtungo para pagmasdan ang tanawin sa malayo.

Mula sa tanawan sa Shirabu Pass, matatanaw ang Lake Hibara at Mount Bandai. Kanina lang, malapitan kong pinagmamasdan ang mga puno; ngayon, bumungad sa akin ang lawa at bundok, kaya napasinghap ako. May tanawin pa palang ganito! Tumingin ako sa lawa saka sa bundok, at punong-puno ng tuwa ang dibdib ko dahil naglaan talaga ako ng oras para magpahinga rito.

Pagbalik ko sa paradahan, hindi pa ako agad sumakay. Gusto kong minsan pang pagmasdan ang mga dahon sa harap ko. Tinukso ako ng kaibigan ko, “Pinagmamasdan mo rin sila kanina, di ba?” pero sagot ko nang seryoso, “Iba ang dating nila matapos kong makita ang lawa.” Nagmaneho ako sa daan, umakyat sa tanawan, at bumalik. Pareho pa rin ang mga puno, pero mas nanghihinayang akong umalis ngayon kaysa noong kakarating ko.

Sa Shirabu Onsen, may 100% na katas ng mansanas na piniga mula sa mga mansanas ng Yonezawa. Kung iuuwi ko ito bilang pasalubong, maaalala ko sa bahay ang biyahe ngayong araw. Habang kinukuwento iyon, inayos ko ang scarf sa huling pagkakataon at bumalik sa kotse. Gusto ko pang alalahanin ang sandaling pinagmasdan ko nang malapitan ang mga puno at ang gulat ko sa tanawin ng Lake Hibara. Sa taglagas sa Shirabu Pass, naging bahagi rin ng saya ang pahinga sa biyahe.