Mogami Gorge | Naghahanap ng mga cherry blossom sa pampang, saka naglalayag sa gitna ng mga bagong sibol na dahon

Pinakamaganda ang mga cherry blossom sa bundok mula huling bahagi ng Abril hanggang unang bahagi ng Mayo; nagsisimula namang bumalot sa kabundukan ang mga bagong sibol na dahon mula huling bahagi ng Mayo hanggang unang bahagi ng Hunyo; at pinakamaganda ang mga dahon ng taglagas mula huling bahagi ng Oktubre hanggang unang bahagi ng Nobyembre. Karaniwang nagsisimula ang panahon ng niyebe bandang huling bahagi ng Disyembre at tumatagal hanggang Pebrero. Gusto kong balikan ang iisang ilog sa bawat panahon: maghanap ng bulaklak sa tagsibol, sumakay ng bangka sa tag-araw, pagmasdan ang tubig sa taglagas, at magpainit ng mga kamay habang nakatanaw sa taglamig.

Sa harap ng kabilang pampang ng Mogami Gorge, kung saan nakakalat ang mga cherry blossom sa bundok, nakatayo ang isang babaeng nakasuot ng ivory na kardigan at bestidang may maliliit na mapusyaw na lilang bulaklak, hawak nang patayo ang smartphone gamit ang dalawang kamay

TagsibolMga cherry blossom sa bundok, huling bahagi ng Abril hanggang unang bahagi ng Mayo · maaliwalas na umaga

Gusto kong kunan ang mga cherry blossom, pero pati bundok gusto kong isama

Mga 30 minuto ang biyahe mula Shinjō IC. Nakatingin ako sa daan habang nakahawak sa manibela at nagmamaneho sa pambansang lansangang sumusunod sa Ilog Mogami. Ipinark ko ang kotse sa malawak na paradahan ng Hintuang Kawa-no-Eki Mogami Gorge Kusanagi. Naglakad ako papunta sa pampang kung saan tanaw ang ilog, at nang tumingin ako sa kabilang ibayo noong umaga ng huling bahagi ng Abril, namulaklak na pala ang mga cherry blossom sa iba’t ibang bahagi ng bundok kasabay ng pagsisimula ng pag-usbong ng mga dahon. Inilabas ko ang kamay mula sa manggas ng kardigan at sinimulang hanapin ang mga bulaklak. Iba ito sa pagtingin sa mga puno ng cherry blossom nang malapitan—nakakatuwang tuklasin ang mga ito sa gitna ng bundok. Kapag may nakita akong isa, sunod-sunod ko nang napapansin ang iba pa sa paligid.

Itinuro ng kaibigan kong babae ang dalisdis sa kabilang pampang at sinabing, “May namumulaklak din doon.” Nang itapat ko ang smartphone sa bulaklak para maisama ito sa kuha, mas maliit pala ito sa screen kaysa inakala ko, kaya hindi ko namalayang sumingkit ang mga mata ko. Bigla kong naramdaman na ang bundok na kanina’y mukhang napakalaki ay nasa kabila pa pala ng ilog.

Hawak ko nang patayo ang smartphone gamit ang dalawang kamay at sinubukan kong isama sa kuha ang lahat mula sa mga bulaklak hanggang sa tuktok ng dalisdis. Balak ko sanang palakihin lang sa litrato ang mga cherry blossom sa bundok, pero gusto ko ring maisama ang mga namumulaklak sa pagitan ng mga puno. Nang ipakita ko sa kaibigan ko ang screen, natawa siya: “Parang litrato ito ng paghahanap ng bulaklak.”

Nang marinig iyon, naisip ko—puwede pa rin pala akong maghanap ng bulaklak sa litrato pag-uwi ko. Nang iangat ko ang tingin mula sa screen, nakita ko ang malapad na ilog sa paanan ko at ang repleksiyon ng mga punong marahang gumagalaw sa tubig. Kanina, bulaklak lang ang tinitingnan ko; ngayon, sinusundan na ng tingin ko ang ilog.

Narinig kong 16km ang haba ng Mogami Gorge mula Furukuchi hanggang Kiyokawa. Kung tuluy-tuloy ang ganitong tanawin ng bundok at ilog, gusto kong namnamin nang hindi nagmamadali ang bawat hinto sa daan. Sa Hintuang Kawa-no-Eki, kung saan ko iniwan ang kotse, dumadaong din pala ang mga bangkang bumababa sa ilog. Baka may makita kaming bangkang paparating, kaya medyo hindi kami mapakali sa pananabik habang nakatingin sa may pinagmumulan ng agos.

Maya-maya, may bangkang marahang bumaba mula sa itaas ng ilog. Umusad ito sa paanan ng dalisdis kung saan namumulaklak ang mga cherry blossom sa bundok. Nagmamadali kong iniangat ulit ang smartphone at sinubukang isama sa kuha ang mga bulaklak, ilog, at bangka. Mas mukha tuloy itong larawan ng tagsibol sa Mogami Gorge kaysa sa mga kuha ko kanina. Nang ipakita ko iyon sa kaibigan ko, sabi niya, “Pinakamaganda mong kuha ngayong araw.”

Nang lumapit ang bangka, mahina kong narinig ang awit ng bangkero. Mula sa pampang, parang awit iyon na nagmumula sa malayo at humahalo sa tunog ng ilog. Kahit tapos na akong kumuha ng litrato, nanatili kaming tahimik na nakatanaw habang palayo nang palayo ang bangka, hanggang sa hindi na namin marinig ang tinig ng bangkero. Napaisip tuloy ako kung ano kaya ang tunog ng awit mula mismo sa bangka—may bago na naman akong aabangan.

Ngumisi ang kaibigan ko at sinabing, “Mas gusto kong kunan ng litrato ang mukha mong naghahanap ng bulaklak kaysa ang mga cherry blossom.” Seryoso kong sinagot na mas maganda talaga ang mga bulaklak kaysa sa mukha ko, kaya muli siyang natawa. Kahit malayo ang mga bulaklak, masaya akong naisama sa kuha ang bundok at ilog ngayong araw. Kapag mas luntian na ang paligid, gusto kong sumakay naman sa bangkang iyon at maglayag sa pagitan ng mga bundok.

Sa loob ng bangkang may kahel na gilid na naglalayag sa luntiang Mogami Gorge, nakatanaw sa ilog sa unahan ang babaeng nakasuot ng mapusyaw na asul na gingham na pang-itaas, may hawak na bote ng tubig sa isang kamay at nakapatong ang kabilang kamay sa gilid ng bangka

Tag-arawBagong sibol na mga dahon, unang bahagi ng Hunyo · maaraw na hapon (panahon ng bagong sibol na mga dahon: huling bahagi ng Mayo hanggang unang bahagi ng Hunyo)

Isang lagok lang, pero gusto ko na namang malaman kung ano’ng nasa liko ng ilog

Isang hapon noong unang bahagi ng Hunyo, nagpasiya akong pagmasdan ang mga bagong sibol na dahon mula sa Ilog Mogami sakay ng bangka sa Mogami Gorge Bashō Line. Sa Furukuchi Port ang sakayan, mga 7 minuto kung lalakarin mula JR Furukuchi Station. Iniwan ko ang kotse sa paradahang may puwang para sa 200 sasakyan. Pagkasakay ko, bumungad ang tanawing ibang-iba sa pampang kung saan ako naghanap ng mga cherry blossom noong tagsibol: umaabot hanggang sa unahan ng ilog ang mga puno sa magkabilang panig. Nang tumingin ako sa unahan, lampas sa gilid ng bangka, napangiti na agad ako.

Tinanong ako ng kaibigan kong babae, “Hindi ka kukuha ng litrato ngayon?” Pero gusto ko munang malaman kung ano’ng nasa unahan ng ilog, kaya hindi ko pa nailalabas ang smartphone ko. Napakalapit at napakalaki ng bundok sa kaliwa kapag tumingala ako; sa bandang unahan naman, paliko ang ilog. Nagbabago ang tanawin habang umuusad kami, kaya lagi kong naiisip, “Tumingin pa muna ako nang kaunti.”

Uminom ako ng isang lagok ng tubig at ibinaba ang bote sa dibdib ko. Ipinatong ko sa gilid ng bangka ang kabilang kamay ko at muling tumingin sa unahan. Mula sa munting kislap sa tubig, inilipat ko ang tingin sa mga bundok sa di kalayuan. Gusto ko na tuloy malaman kung ano’ng nasa kabila ng liko ng ilog na kanina ko pa tinitingnan.

Naririnig ko rin ang awit ng bangkero habang naglalayag kami. Sa tanawin lang nakatuon ang mga mata ko, pero nang marinig ko ang tinig niya, mas nasiyahan ako sa mismong paglalakbay pababa sa ilog. Sinabi ko rin sa kaibigan ko, na para bang ngayon ko lang naisip, “Ibang-iba pala ito sa tanawing nakikita mula sa pampang.”

Mas malapit pala ang tubig kaysa inakala ko. Mula sa pampang, kalmado lang tingnan ang Ilog Mogami, pero kapag katabi ko na ito, mas ramdam ko ang agos. Tuwing bahagyang umuuga ang bangka, napapahigpit ang hawak ko sa gilid. Nagkakatitigan kami ng kaibigan ko at sabay na natatawa sa bawat uga.

Mula Furukuchi Port, naglalayag ang bangka hanggang Kusanagi Port. Pagkababa, ayon sa kanila, puwede kang bumalik sa pinanggalingan sakay ng regular na bus, sa pamamagitan ng pabalik na biyahe sa bangka, o sa serbisyong maghahatid ng kotse mo kung nagpareserba ka. Kapag alam mo na rin kung paano uuwi, puwede kang magtuon lang sa ilog sa harap mo sa halip na isipin pa ang susunod. Iyon ang pinag-uusapan namin ng kaibigan ko, pero hindi pa rin maalis ang tingin ko sa liko ng ilog sa unahan.

Sa pampang, matagal kong tinitigan ang bundok sa tapat ko; sa bangka naman, sinusundan ko palagi ang ilog sa unahan. Mas mataas tingnan ang mga bundok mula sa bangka kaysa mula sa pampang, at mas malapit ang bawat punong nasa dalisdis. Parang lumalapit ang mga luntiang bundok mula sa magkabilang panig, at tila binalangkas ng mga bagong sibol na dahon ang makitid na bahagi ng langit sa ibabaw ng ilog.

Maya-maya, tanaw na ang Kusanagi Port. Naroon ang Hintuang Kawa-no-Eki Mogami Gorge Kusanagi. Kakaiba sa pakiramdam na sa lugar kung saan ko ipinark ang kotse noong tagsibol, bangka naman ang sinakyan ko ngayong araw. Bago ako bumaba, minsan pa akong lumingon sa ilog na nilakbay namin.

“Sa huli, hindi ka nga pala kumuha ng litrato,” natatawang sabi ng kaibigan ko. Natawa rin ako at inayos ang hawak ko sa bote. Gusto kong makita kung ano’ng nasa liko ng ilog, kaya nakatago pa rin ang smartphone ko. Sa halip na mga litrato, iuuwi ko ngayon sa alaala ang tanawing ito, kasama ng awit ng bangkero.

Sa tapat ng kabilang pampang ng Mogami Gorge, kung saan nagtatagpo ang mga dahon ng taglagas at mga berdeng punong koniperus, nakatanaw sa mga repleksiyong umuuga sa tubig ang babaeng nakasuot ng camel na amerikana at lavender na niniting na pang-itaas, habang nakababa sa dibdib niya ang largabista

TaglagasMga dahon ng taglagas, huling bahagi ng Oktubre hanggang unang bahagi ng Nobyembre · payapang hapon

Nang ibaba ko ang largabista, napansin ko ring gumagalaw ang mga dahon sa ilog

Isang hapon noong huling bahagi ng Oktubre, ipinark ko ang kotse sa paradahan ng hintuang Kawa-no-Eki at pumunta sa pampang ng Ilog Mogami. Mas malinaw kong nakita ang mga puno sa kabilang bundok kaysa noong naghahanap ako ng mga bulaklak sa tagsibol. Gusto kong pagmasdan ang mga dahon ng taglagas ngayong araw, kaya may dala rin akong maliit na largabista. Bukas pa ang harapan ng amerikana ko habang itinutuon ko ang tingin sa itaas na bahagi ng dalisdis.

Nang sumilip ako sa largabista, nakita kong may natitira pang mga berdeng punong koniperus sa pagitan ng mga punong nagbago na ang kulay. Dati, tinatawag ko na lang na “mga dahon ng taglagas” ang buong bundok, pero iba-iba pala ang bawat puno kapag tiningnan nang malapitan. Natawa ang kaibigan kong babae at sinabing, “Kapag ganyan ka katagal tumingin, baka makabisado mo na ang mga puno.” Napatawa rin ako.

Habang natatawa, ibinaba ko ang largabista sa dibdib ko. Noon ko napansin ang mga dahon ng taglagas na nasasalamin sa ilog. Sa tubig, nagkakahiwa-hiwalay ang kumpol ng mga dahong nakita ko sa bundok at umiindayog kasabay ng agos. Lingon ako rito, lingon naman doon—naging abala tuloy ang mga mata ko.

Di naglaon, nakababa na ang largabista ko, pero tubig na lang ang pinagmamasdan ko. Hindi nananatili sa iisang hugis ang repleksiyon. Tuwing naglalaho ang mahahabang repleksiyon sa pag-uga ng tubig, gusto ko na naman silang pagmasdan. Tinanong ako ng kaibigan ko kung ano ang tinitingnan ko. Itinuro ko ang ilog, at natahimik din siya.

Dala ko ang largabista para masuri nang mabuti ang kabilang pampang, pero nakasabit lang ito sa dibdib ko nang ilang sandali. Nakita ko pati ang mga dahon ng taglagas na nasasalamin sa ilog, kaya mas nasiyahan ako kaysa inakala ko.

Nang umihip ang hangin, may ilang dahong nagliparan mula sa mga puno sa kabilang pampang at nahulog sa ilog. Tinangay ng agos ang mga ito nang marahan papunta sa ibaba. Magkasama naming sinundan ng tingin ang isang dahon hanggang sa mawala ito sa paningin. Naghahanap ako ng bulaklak tuwing tagsibol; sa taglagas naman, sinusundan ko ang mga nalalaglag na dahon. Iisang ilog lang ito, pero ibang-iba pala ang napapansin ko sa bawat panahon.

May dumating na isang bangka at marahang naglayag sa paanan ng bundok na hitik sa mga dahon ng taglagas. Pagdaan nito, tila nagkawatak-watak ang mga dahong nasasalamin sa tubig, at umabot hanggang pampang ang mga alon. Magkasama naming pinanood hanggang sa bumalik sa dati ang repleksiyon habang humuhupa ang alon. Nagkatinginan kami ng kaibigan ko—hindi sana namin makikita ang tagpong iyon kung sumakay kami sa bangka.

Pagkatapos kong ibalik sa lalagyan ang largabista, sumilip ako sa tindahan ng mga pasalubong sa unang palapag ng hintuang Kawa-no-Eki. Dahil hindi ako kumuha ng litrato ng mga dahon ng taglagas, gusto kong pumili ng bagay na maiuuwi bilang alaala. Habang namimili kami ng kaibigan ko at sinasabi, “Ito ang pangbahay,” at “Ito ang ipamimigay,” hindi na naputol ang usapan namin tungkol sa ilog. Pagbalik namin sa kotse at silip sa mga supot, mas marami pala kaming napili kaysa inakala—nagkatinginan kami at natawa.

Nang sabihin kong, “Baka mas matagal kong tiningnan ang ilog kaysa ang bundok ngayong araw,” tumango ang kaibigan ko. Pumunta kami para makita ang mga dahon ng taglagas, pero ang galaw pala ng tubig ang ayaw ko pang tigilang panoorin. Kapag naiisip kong masasalamin din sa ilog ang mga sanga sa taglamig, gusto kong bumalik sa pampang na ito sa susunod na panahon. Habang pauwi sa kotse, nakatingin ako sa daan at nakahawak sa manibela, pero paulit-ulit ko pa ring naaalala ang hugis ng mga dahong umiindayog sa tubig.

Sa pampang ng Ilog Mogami, kung saan nasasalamin ang kabilang pampang na natatakpan ng niyebe, nakatayo ang isang babaeng nakasuot ng puting down coat, itim na tights, at mahahabang bota habang magkadikit ang mga kamay sa dibdib

TaglamigTanghali ng Enero · karaniwang panahon ng niyebe mula bandang huling bahagi ng Disyembre hanggang Pebrero

Sa tanghali, nakatanaw ako sa kabilang pampang na nababalutan ng niyebe habang nagpapainit ng mga kamay

Tanghali noon ng Enero. Dahil panahon ng niyebe, pulang sedan na may four-wheel drive ang dala ko ngayon. Mga 30 minuto ang biyahe mula Shinjō IC. Nakatingin ako sa daan, mahigpit ang hawak sa manibela habang marahang nagmamaneho sa pambansang lansangang may natitira pang niyebe. Ipinark ko ang kotse sa paradahan ng Hintuang Kawa-no-Eki Mogami Gorge Kusanagi at pumunta sa may ilog. Puti hanggang tuktok ang mga puno sa kabilang pampang. Pinagdikit ko ang harapan ng down coat ko at kinuskos ang mga kamay ko sa dibdib. Sa ilalim ng mga sanga na may dalang niyebe, natatanaw ang madidilim na berdeng punong koniperus; mas malalim pala ang kabundukan kaysa inakala ko.

Kasama ko ang kaibigan kong babae, pero nang magsimula kaming tumingin sa ilog, natigil ang usapan namin. Sa paanan mismo ng puting pampang, umaagos ang tubig na bughaw-berde. Akala ko tanawing niyebe lang ang pupuntahan ko, pero hindi ko maialis ang tingin sa tubig na patuloy na gumagalaw.

Mahahaba at maninipis ang repleksiyon ng mapuputing puno sa tubig. Sa bawat galaw ng agos, nagbabago ang hugis ng mga sanga sa tubig at muling nabubuo. Sabi ng kaibigan ko, “Kaya ko itong pagmasdan nang matagal,” kaya tumango ako habang magkadikit pa rin ang mga kamay ko.

Malambot ang niyebe malapit sa pampang, at bahagyang lumulubog doon ang dulo ng mahahaba kong bota. Dahan-dahan akong sumulong, sinusubukan ang bawat hakbang, hanggang makarating sa bakod at makita ko na ang buong ilog. Mas tahimik dito kaysa sa mga panahong walang niyebe; halos agos lang ng tubig ang maririnig. Sa payapang tanawing iyon, kitang-kita kong ilog lang ang gumagalaw.

Nagiging bangkang pantanaw sa niyebe ang regular na bangka tuwing taglamig, sabi nila. May bangkang may kotatsu, pero kailangan daw itong arkilahin nang hiwalay para sa pribadong biyahe. Sakto namang may bangkang marahang naglalayag sa pagitan ng mga bundok na nababalutan ng niyebe. Hindi ko napigilang mamangha sa maliit na bangkang umuusad sa pagitan ng puting pampang at umaagos na tubig. Noong sumakay ako rito sa tag-araw, napalibutan ako ng sariwang luntian. Ano kaya ang tanawin mula rito kapag niyebe naman ang nasa paligid?

Narinig kong 16km ang haba ng Mogami Gorge mula Furukuchi hanggang Kiyokawa. Sa unahan, nagpapatuloy pa ang tanawing napapalibutan ng mga bundok sa magkabilang panig ng ilog. Sa halip na magmadali at daanan ang lahat, gusto kong namnamin pa nang kaunti ang hugis ng pampang na nakikita ko ngayon at dalhin iyon pauwi sa alaala.

Habang nilalanghap ko ang malamig na hangin, mas naramdaman ko ang init sa loob ng amerikana ko. Inayos ko ang tindig ko at muling minasdan ang kabilang pampang. May puting ulap na lumalabas sa bawat hinga ko, at nanlamig na nang husto ang mga daliri ko, kaya naisip kong bumalik na sa hintuang Kawa-no-Eki.

Bumili ako ng manju na bagong luto sa singaw sa unang palapag ng hintuang Kawa-no-Eki. Paglabas ko, kinulong ko sa dalawang palad ang mainit at umuusok na manju. Unti-unting kumalat ang init hanggang sa mga daliring nanigas sa lamig. Nang kumagat ako, napapikit ako sa lambot ng balat nito at banayad na tamis. Ang sarap pala ng isang kagat pagkatapos pagmasdan ang ilog na nababalutan ng niyebe.

Natawa ang kaibigan ko at sinabing, “Habang nakatingin ka sa ilog, manju pa rin talaga ang iniisip mo, ano?” Seryoso kong sinagot na hindi ko iyon iniisip habang nakatingin sa ilog, pero ang totoo, sumagi rin iyon sa isip ko kahit kaunti. Masaya akong napunta ako rito para makita ang mapuputing bundok at umaagos na tubig, at matikman ang masarap na manju pagkatapos. Lahat ng iyon ang taglamig sa Mogami Gorge para sa akin. Pagbalik namin sa paradahan at pagbukas ko ng heater, lalo pang naginhawahan ang mga kamay kong nainitan na ng manju.

Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.

Basahin ang kuwento ng bawat panahon

Mga larawan ng lugar na ito4 larawan

Yamagata · Tozawa-mura / Shōnai-machi · Tagsibol
Yamagata · Tozawa-mura / Shōnai-machi · Tag-araw
Yamagata · Tozawa-mura / Shōnai-machi · Taglagas
Yamagata · Tozawa-mura / Shōnai-machi · Taglamig

Tingnan ang mga larawan

Pagkaing kilala sa lugar

Manju na bagong luto sa singaw sa Hintuang Kawa-no-Eki

May manju na bagong luto sa singaw sa Hintuang Kawa-no-Eki Mogami Gorge Kusanagi. Pagkatapos kong pagmasdan ang ilog na nababalutan ng niyebe, hinawakan ko ito sa dalawang palad, at unti-unting uminit ang mga daliring nanlamig na nang husto.

Mga tampok

Ang Ilog Mogami sa ilalim ng puting kagubatan

Nakahilera ang mga punong hitik sa niyebe sa buong dalisdis sa kabilang pampang. Gusto kong dahan-dahang pagmasdan ang repleksiyon ng maputing pampang na umaalon sa tubig.

Ang lambak na umaabot mula Furukuchi hanggang Kiyokawa

16km ang haba ng Mogami Gorge. Masarap ding magmaneho sa pambansang lansangang sumusunod sa ilog habang pinagmamasdan ang mga bundok na halos dumidikit sa magkabilang pampang. Tuwing tagsibol, kapag may nakikita akong cherry blossom sa bundok sa kabilang pampang, gusto kong kunin ang smartphone ko at isama sa kuha ang bulaklak pati ang buong dalisdis.

Paglalakbay sa tabi ng ilog

Pambansang lansangan sa kahabaan ng Mogami Gorge

Bahagi ng Mogami Gorge: 16km na bahagi ng lambak mula Furukuchi hanggang Kiyokawa
Anyong lupa sa tabi ng ilog: Napapalibutan ng mga bundok sa magkabilang pampang ang lambak ng Ilog Mogami

Mula Furukuchi hanggang Kiyokawa, sinusundan ng kalsada ang Ilog Mogami. Gusto kong isama sa gitna ng biyahe ang paghinto para pagmasdan ang kabilang pampang na nababalutan ng niyebe.

Pagkatapos namnamin ang tanawin sa tabi ng ilog, dumaan sa Hintuang Kawa-no-Eki Mogami Gorge Kusanagi. Gusto kong idagdag sa mga hinto ko ngayong taglamig ang manju na bagong luto sa singaw.