Mamasyal sa Minoh Falls sa bawat panahon | Sariwang dahon sa tagsibol, ginhawa sa tag-araw, mga dahon ng taglagas, at pahinga sa araw na may niyebe

Sa tagsibol, kunan ng larawan ang mga bagong usbong at ang talon; sa tag-araw, pakinggan ang agos ng tubig mula sa lilim; sa taglagas, pagmasdan ang mga dahon ng taglagas at tikman ang tempura ng dahon ng maple. Sa taglamig, sa tanghaling nababalutan ng niyebe ang paligid, pinagmasdan ko ang pagkakaiba ng mga sangang nababalutan ng niyebe at ng talong patuloy na umaagos. Basahin ang kuwento ng panahong pinakagusto mo.

Ako sa harap ng Minoh Falls na napalilibutan ng mga bagong usbong, suot ang lavender na hoodie at denim shorts, hawak nang patayo ang smartphone habang salit-salitang tinitingnan ang screen at ang talon

TagsibolAbril–Mayo, bandang 10:00 kapag sariwa ang mga usbong

Umaabot hanggang talon ang mga bagong usbong na gusto kong kunan ng larawan

Gusto kong maisama sa iisang litrato ang talon at ang bagong usbong na dahon ng maple. Iyon ang pangunahing pakay ko sa dalawang gabing pamamasyal sa Kansai noong sariwa pa ang mga usbong. Nagmaneho ako mula Ariake sa expressway sakay ng pulang kotse na nabubuksan ang bubong. Kinaumagahan, ipinarada ko ito sa Parking Lot No. 1 sa tapat ng Minoh Station. Mga 10 minutong lakad mula roon ang Ichinohashi, ang pasukan ng parke; lampas doon, susundan ko ang daan sa tabi ng ilog hanggang Minoh Falls.

Habang naglalakad ako at nakikinig sa agos ng ilog, sumisilip ang liwanag sa pagitan ng magkakapatong na dahon. Itinaas ko nang kaunti ang manggas ng lavender kong hoodie, tumingala, saka huminto para hawakan nang patayo ang telepono. Mga dahon ng taglagas ang una kong naiisip, pero ang mga bagong sibol na dahon ay napakaganda rin. Bago pa ako makarating sa talon, dumami na ang mga litrato ko.

Nakasaad na mga 50 minuto ang lakad mula sa paradahan malapit sa estasyon hanggang Minoh Falls. Ilang ulit akong huminto, kaya malamang mas matagal pa ang inabot ko. Medyo malamig pa ang hangin sa umaga, pero sakto naman kapag nasisinagan ng araw. Kung nagmamadali ako, baka hindi ko napansin ang kulay ng mga dahong ito.

Habang nasa daan, binalikan ko ang mga litratong kuha ko. Maliwanag ang mga dahong nasisinagan ng araw dahil tumatagos ang liwanag; mas banayad naman ang kulay ng mga dahon sa lilim malapit sa ilog. Hindi ako makapili kung alin ang mas gusto ko, kaya naisip kong humanap sa harap ng talon ng puwestong maisasama silang dalawa.

Bandang 10:00, nakarating ako sa harap ng talon at hinawakan nang patayo ang telepono. Kita sa screen ang bagsak ng tubig, pero kapag isinasama ko pati ang mga bagong usbong sa itaas, napuputol naman ang lawa sa paanan. “Gusto ko sanang maisama lahat,” bulong ko, saka tumingala sa totoong talon sa ibabaw ng telepono. Sinundan ko ng tingin ang talong may taas na 33 m, mula sa tuktok hanggang sa lawa sa paanan; hindi ko namalayang lalo na akong napatingala.

Sa harap ng talon, tinatangay ng hangin ang pinong wisik ng tubig. May maliliit ding patak sa screen ng telepono kaya dali-dali ko itong pinunasan ng manggas. Nabasa lang ang screen dahil nakalapit ako sa talon. Habang pinupunasan iyon, naisipan kong kumuha ng litrato mula sa medyo malayong puwesto.

May pulang Takimibashi bago marating ang talon. Itinatampok ito ng Samahan ng Turismo ng Lungsod Minoh sa mungkahing ruta nito bilang lugar para kumuha ng litrato. Hindi ko ito napansin kanina dahil nakatingin lang ako sa talon, kaya bumalik ako para dumaan doon. Nang itutok ko ang telepono mula sa tulay, naging parang kuwadro ang mga bagong usbong sa unahan at maayos na lumugar ang talon sa likod ng mga ito. Parang panaginip lang ang pagkalito ko kanina sa harap ng talon habang pilit na isinasama ang lahat sa litrato—sa iisang kuha pala, kasya ito. Sana walang nakakita nang bahagya akong magtaas ng kamao sa tuwa.

Pauwi sa daan ng talon, bumili ako ng tempura ng dahon ng maple. Iba-iba raw nang kaunti ang lasa sa bawat tindahan, at may mungkahing ruta pa para matikman at maikumpara ang mga ito, kaya bumili ako ng tig-iisang supot sa dalawang tindahan. Balak kong paghambingin ang lasa nila pagbalik ko sa tinutuluyan ko.

Pagbalik ko sa kotse at pagtingin sa mga litrato, magkaiba pala ang dating ng kuhang talon lang ang laman mula sa harap at ng kuhang kasama pati mga sanga mula sa Takimibashi. Hindi ko matanggal ang alinman, kaya itinabi ko silang dalawa. Magkatabi sa upuan ng pasahero ang dalawang supot ng tempura. Pagkukumparahin ko rin kung alin sa mga litrato ang mas gusto ko habang tinitikman ko ang mga ito sa tinutuluyan ko.

Ako sa harap ng Minoh Falls na napalilibutan ng mga puno sa tag-araw, suot ang mapusyaw na rosas na mini dress na walang manggas at may rib-knit na tela, nakababa ang malinaw na bote ng tubig mula sa labi habang pinagmamasdan ang talon

Tag-arawHulyo–Agosto, bandang 13:00 sa maaraw na araw

Binalot ako ng ambon ng talon matapos maglakad sa lilim

Dahil mainit, gusto kong maglakad sa daan sa lilim at magpalamig sa harap ng talon. Ikalawang araw iyon ng tatlong gabing biyahe ko sa Kansai; maaraw na mula pa umaga. Noong nakaraang araw, nagmaneho ako mula Ariake sa expressway sakay ng pulang kotse na nabubuksan ang bubong. Paglabas ko sa tinutuluyan ko, Minoh na ang napili kong puntahan. Ipinarada ko ang kotse malapit sa Minoh Station at nagsimulang maglakad sa daan papunta sa talon.

Sa daang napalilibutan ng mayayabong na dahon, hinaharangan ng mga sanga ang sikat ng araw kaya tuluy-tuloy ang lilim sa ilalim ng mga paa ko. Habang nakikinig sa ilog, iniwasan ko ang nasisikatan at lumipat-lipat mula sa isang bahaging may lilim papunta sa kasunod. Hindi ko pa nabubuksan kahit minsan ang dala kong bote ng tubig. Inilaan ko iyon para inumin pagdating sa talon.

Nang silipin ko ang ilog, napakalinaw ng tubig sa mababaw na bahagi kaya kita pati ang mga bato sa ilalim. Bahagya lang bumubula kung saan lumalampas ang agos sa ibabaw ng bilugang mga bato. Pinigilan ko ang sarili kong isawsaw ang paa at nanood na lang mula sa gilid ng daan. Habang naglalakad, lalo kong inabangan ang pagpapalamig sa harap ng talon, kaya bahagya kong binilisan ang hakbang.

Pagdating ko sa harap ng talon, mas malamig ang hangin dito kaysa sa daan sa tabi ng ilog. Lumulutang sa paligid ang pinong wisik na parang ambon, at ang sarap sa pakiramdam nang dumampi iyon sa mga braso ko. Unti-unting nawala ang pawis ko mula sa paglalakad. Ramdam ko ang hangin sa mga balikat ng mapusyaw na rosas kong mini dress; bandang 13:00, uminom ako ng tubig sa harap ng talon at ibinaba ang bote mula sa labi ko.

Sa pagitan ng makakapal na dahon, litaw na litaw ang bagsak ng tubig. Mula sa tubig na bumabagsak sa pader ng bato, ibinaling ko ang tingin ko sa lawa sa paanan at napansin ang mga alon. Mabilis ang agos sa itaas, pero sa ibaba, pabilog ang alon at dahan-dahang lumalawak papunta sa pampang. Salit-salit kong pinanood ang mabilis na agos at mabagal na mga alon. Magkaiba nang husto ang galaw ng tubig sa itaas at ibaba kaya halos hindi ko akalaing iisa lang ito.

Kabilang ang Minoh Falls sa “100 Piniling Talon sa Japan.” Kapag pangalan lang ang narinig, parang malayo at natatanging lugar ito; pero puwede akong magparada malapit sa estasyon at maglakad para makita ito. Sa tabi ng harang sa harap ng talon, ilang ulit kong sinundan ng tingin ang buong bagsak nito mula sa taas na 33 m hanggang sa lawa sa paanan.

Habang nagpapahinga, naalala ko ang kuwento tungkol sa tempura ng dahon ng maple. Sinasabing nagsimula ito mga 1,300 taon na ang nakalipas, nang ipamigay ito ni En no Gyōja sa mga manlalakbay. Naisip ko kung nakinig din kaya noon ang mga manlalakbay na naglakad sa bundok sa mainit na araw sa lagaslas na ito at nagpahinga sandali. Nang maisip ko iyon, biglang naging mas malapit sa akin ang talon sa harap ko.

Pababa ang daan pauwi kaya mas magaan ang mga hakbang ko kaysa kanina. Nang piliin kong maglakad sa lilim, malamig ang hanging dumaraan malapit sa ilog at sumasayaw ang laylayan ng damit ko. Bumili ako ng isang supot ng tempura ng dahon ng maple sa tindahan sa daan; nang silipin ko ang mga hugis-dahon sa supot, napangiti ako sa isip na baka ganoon din ang natanggap ng mga manlalakbay sa kuwento noon.

Pagbalik ko sa kotse, mainit na ang upuan dahil sa araw. Binuksan ko ang bubong para padaluyin ang hangin at inilagay ang supot ng tempura sa upuan ng pasahero. Mas maliit pala ang mga hugis-dahon na sumisilip sa supot kaysa sa mga dahong tiningala ko kanina sa harap ng talon.

Ako sa harap ng Minoh Falls na napalilibutan ng mga dahon ng taglagas, suot ang coat na kulay krema at ang mint na niniting na pang-itaas, hawak malapit sa labi ang tempura ng dahon ng maple mula sa supot na papel

TaglagasHapon ng Nobyembre

Isang meryendang hugis-dahon habang nakikinig sa lagaslas ng talon

Kakain ako ng tempura ng dahon ng maple sa harap ng talon na napalilibutan ng mga dahon ng taglagas. Iyon lang ang napagkasunduan namin ng kaibigan kong babae, kaya nagbiyahe kaming dalawa sa Kansai noong Nobyembre nang dalawang gabi sakay ng dalawang kotse. Mula Ariake, nagmaneho ako sa expressway habang nakatingin sa dilaw na coupé ng kaibigan ko sa unahan at mahigpit na hawak ang manibela. Nang hapon ng ikalawang araw, nagparada ako malapit sa Minoh Station. Mga 10 minutong lakad ang Ichinohashi, ang pasukan ng parke; mula roon, tinahak namin ang daan papunta sa talon. Bumili ako ng isang supot ng tempura ng dahon ng maple sa tindahan sa tabi ng daan.

Binuksan ko ang coat ko at nagsimulang maglakad; tamang-tama ang lamig ng hangin sa taglagas. Hawak ko sa isang kamay ang supot na papel, at sa kabila naman ay bahagya kong itinupi ang manggas ng coat. Tuwing sinasabi ng kaibigan ko, “Pagdating natin, kakain tayo,” lalo akong napapaisip sa mga hugis sa loob ng supot.

Sa bawat hakbang, bahagyang nag-iiba ang kulay ng mga dahon depende sa lugar. Maliwanag ang mga sanga na tinatamaan ng araw, habang nagsisimula pa lang magkulay ang mga nasa tabi ng ilog. Habang naglalakad, pinag-usapan namin ng kaibigan ko ang mga dahon: “Mas mapula roon.” “May halong dilaw naman dito.” Hindi namin namalayan ang mga 50 minutong lakad.

Palakas nang palakas ang lagaslas ng tubig, at nakita ko ang talong bumabagsak mula sa ibabaw ng batuhan. Kahit sa likod ng mga dahon ng taglagas, diretso kong natatanaw ang bagsak ng tubig. Lumapit kami sa kahoy na harang sa harap ng talon. Magkatabi kami ng kaibigan ko at sabay naming itinuro ang lugar kung saan bumabagsak ang agos sa lawa sa paanan.

Kumuha ako ng isang piraso mula sa supot na papel; nasa mga daliri ko ang hugis-dahon. Nang kagatin ko, malutong na nabasag ang balot nito at kumalat ang bahagyang tamis at amoy ng linga. Harina ng trigo ang gamit din sa balot, at nilalagyan daw iyon ng puting linga at asukal. “Buti na lang dinala ko ito hanggang talon,” sabi ko habang nag-aalok din sa kaibigan ko.

Pagkatapos kumain, tumingala ako para makita ang buong talon. Kahit alam kong may taas itong 33 m, nakakagulat pa rin ang haba ng bagsak ng tubig kapag tiningnan mula sa ibaba. Mas gusto ng kaibigan ko ang tanawin mula sa pagitan ng mga dahon; mas gusto ko namang pakinggan ang lagaslas mula sa harap. Iisang talon lang iyon, pero nagpalitan kami ng puwesto para makita ito sa magkaibang anggulo.

Sinasabing nagmula ang pangalan ng talon sa anyo ng bagsak ng tubig na kahawig ng basket na ginagamit sa pagtatahip ng mga butil. Seryoso kong iniisip kung ano nga ba ang hugis ng basket na iyon nang tanungin ako ng kaibigan ko habang natatawa, “Hindi mo nga alam ang itsura, paano mo maihahambing?” “Iniisip ko pa nga ngayon,” sagot ko, pero natawa rin ako sa sarili ko at nagtawanan kaming dalawa. Pagbalik namin sa tinutuluyan, balak kong alamin ang sagot.

Sa daan pauwi, may marahang kaluskos sa ilalim ng paa ko tuwing naaapakan ko ang nahulog na dahon ng maple. Puro tingala ako habang papunta, pero sa pabalik, napapansin ko na rin ang mga dahon sa daan. Tinukso ako ng kaibigan ko, “Baka puwede ring gawing tempura ang mga nalaglag na dahon.” Seryoso kong sinagot na sa tingin ko iba ang mga iyon sa dahong ginagamit sa tempura.

Huminto kami sa tindahang dinaanan namin papunta at bumili ako ng isa pang supot na iuuwi sa tinutuluyan namin. Nang patugtugin ko ang “ROUTE 1 - HAKONE (steam mix)” sa kotse, dala ko pa rin ang saya ng paglalakad sa daan ng talon habang inihahanda ang isip ko sa susunod na kalsada.

Ako sa harap ng Minoh Falls habang nababalutan ng niyebe ang mga sanga at bato, suot ang coat na kulay krema, lavender na niniting na pang-itaas at scarf, hawak ng dalawang kamay ang tasa ng mainit na tsaang dala ko

TaglamigEnero–Pebrero, tanghali sa araw na nababalutan ng niyebe ang paligid

Umaagos ang talon sa likod ng mga sangang nababalutan ng niyebe

Nabalutan ng niyebe ang bundok na tanaw mula sa bintana ng tinutuluyan ko. Umaga iyon ng ikalawang araw ng tatlong gabing biyahe ko sa Kansai. Kakayanin ng pulang sedan kong may four-wheel drive, na minaneho ko mula sa Ariake, ang mga daang may niyebe, kaya binago ko ang plano at nagtungo sa Minoh sa pag-asang makita ang talon na nababalutan ng niyebe. Habang tanaw ang maputing bundok sa harap ko, nagmaneho ako papunta sa paradahan malapit sa estasyon. Ipinark ko ang kotse, inayos ang harapan ng coat ko, at saka tumungo sa daan papunta sa talon. Naglagay ako ng mainit na tsaa sa termos sa tinutuluyan ko.

Mga 10 minutong lakad mula sa paradahan ang Ichinohashi, ang pasukan ng parke. Habang naglalakad ako papunta sa Minoh Falls, napansin ko ang niyebe sa mga sanga. Iba ito sa mga panahong may dahon: kitang-kita ang pagkakahati-hati ng mga sanga. Inayos ko nang kaunti ang scarf ko at nagpatuloy habang nakikinig sa ilog.

Kapag may naiwang niyebe sa gilid ng daan, maingat kong tinitingnan ang tapakan sa bawat hakbang. Tuwing nagiging maputi ang singaw ng hininga ko, naiisip kong patuloy pa ring umaagos ang ilog kahit napakalamig ng tubig. Habang sinusundan ko ang mga bakas ng paa ng iba, para bang isinama rin nila ako sa kanilang lakad sa taglamig.

Pagdating ko sa harap ng talon, mas malakas pala ang lagaslas kaysa sa inaasahan ko. Tahimik ang paligid dahil sa niyebe, kaya malinaw na malinaw ang tunog ng tubig. Kapag makapal ang mga dahon, baka natatabunan ang lagaslas ng kaluskos ng mga ito. Iba rin pala ang saya ng talon sa taglamig—mapapakinggan mo ito.

Sa harap ng Minoh Falls nang tanghali, nagsalin ako ng tsaa sa maliit na tasa at hinawakan iyon ng dalawang kamay. Sa likod ng singaw, magkakapatong sa tanaw ko ang mga sangang nababalutan ng niyebe at ang talon sa kabila ng mga ito. Hawak ang tasa sa harap ng dibdib ko, salit-salit kong pinagmamasdan ang niyebe sa mga sanga at ang agos ng tubig.

Hindi gumagalaw ang niyebe sa mga sanga at ibabaw ng mga bato, pero umaagos ang tubig mula sa batuhan papunta sa lawa sa paanan. Magkatabi sa iisang tanawin ang mga bagay na hindi gumagalaw at ang tubig na patuloy na umaagos; natuwa ako sa pagkakaibang iyon at kumuha ng isang litrato. Sa screen, parang tuldok ang niyebe at guhit naman ang tubig. Iisang tanawin lang, pero magkaiba ang hitsura ng dalawa sa litrato.

Inubos ko ang tsaa at itinabi ang tasa. Nang tumingala ako, may ilang butil ng niyebe na nalaglag mula sa sangang pinagmamasdan ko kanina. Agad nawala sa paningin ang mga ito, pero tuloy-tuloy pa rin ang agos ng talon. Kahit ang tanawing inakala kong hindi gumagalaw sa taglamig ay may sarili palang galaw. Nakalimutan ko ang lamig at sinundan ko ng tingin kung aling sanga naman ang magpapalaglag ng niyebe.

Dumaan ako sa pulang Takimibashi pauwi. May manipis na niyebe rin sa tulay kaya maingat kong pinagmasdan ang bawat hakbang habang naglalakad hanggang makarating sa gitna. Paglingon ko, parang manipis na guhit ang talon sa likod ng mga sangang may niyebe. Mas maliit ito kaysa noong nakatingala ako mula sa harap, pero litaw na litaw pa rin ang bagsak ng tubig. Dito ako kumuha ng litrato ng mga bagong usbong noong tagsibol, pero ngayong araw, masyadong malamig para hubarin ko ang guwantes kaya minasdan ko na lang ito nang hindi inilalabas ang telepono.

Pagbalik ko sa kotse at pagbukas ng heater, unti-unting nagbalik ang pakiramdam sa mga daliring nakapalibot sa tasa. Gusto kong makalabas na sa daan sa kabundukan bago dumilim, kaya umalis ako bago pa humapon. Ramdam ko ang mahigpit na kapit ng mga gulong ng four-wheel drive sa niyebe habang bumababa ako sa dalisdis at bumabalik sa bayang kinaroroonan ng tinutuluyan ko.

Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.

Mga larawan ng lugar na ito4 larawan

Lungsod ng Minoh, Prepektura ng Osaka · Tagsibol
Lungsod ng Minoh, Prepektura ng Osaka · Tag-araw
Lungsod ng Minoh, Prepektura ng Osaka · Taglagas
Lungsod ng Minoh, Prepektura ng Osaka · Taglamig

Tingnan ang mga larawan

Mga pagkaing kilala sa lugar na gusto kong tikman

Tempura ng dahon ng maple

Pagkaing kilala sa Minoh: piniprito sa langis ng rapeseed ang dahon ng maple na binalutan ng harina, puting linga at asukal, kaya malutong at bahagyang matamis. Mabibili ito sa mga tindahan sa daan papunta sa talon; gusto kong tikman ito habang nagpapahinga matapos maglakad.

Mga tampok

Minoh Falls, na may taas na 33 m

Tanawin ang bagsak ng tubig mula sa ibabaw ng batuhan hanggang sa lawa sa paanan, kasama ang mga sanga ng taglagas. Gusto kong namnamin ito mula pa lang sa sandaling lumalakas ang lagaslas ng tubig.

Hugis ng kagamitang pansaka na naging pangalan nito

Sinasabing ipinangalan ang talon dahil kahawig ng isang bilao ang bagsak ng tubig. Pagkatapos makita ang talon, mapapaisip ka rin kung ano nga ba ang hugis ng kagamitang iyon.

Daan at mga lugar na puwedeng lakaran

Mula sa paradahan malapit sa Minoh Station papunta sa daan ng talon

Tinatayang lakad mula sa paradahan: Mga 50 minuto hanggang Minoh Falls
Saklaw ng taas ng buong Quasi-National Park sa ibabaw ng dagat: Mga 100–600 m (buong parke)

Pagkatapos kong iparada ang kotse, maglalakad ako sa daan ng talon sa tabi ng Ilog Minoh. Gusto kong maglaan din ng oras para dumaan sa mga tindahan bago tumuloy sa talon.

Kung sa itaas kayo manggagaling, mga 15 minuto ang lakad mula sa paradahan sa itaas ng talon, sa tabi ng Prefectural Route 43, hanggang Minoh Falls. Kung gusto ko ring dumaan sa mga tindahan ng panghimagas, mas gusto kong magsimula sa may estasyon.

Iba pang artikulo tungkol sa mga lugar

Kung nagustuhan mo ang artikulong ito, tingnan mo rin ang mga ito. Ilang ulit ko nang binalikan ang bawat lugar sa iba't ibang panahon.

Lungsod ng Nabari, Prepektura ng Mie 48 Talon ng Akame Ang 48 Talon ng Akame ay lambak sa Nabari na may magkakasunod na talon. Sa Talon ng Senju sa taglagas, sabay na nakikita ang tubig na dumadaloy sa mga bato at ang mga sangang nakausli sa itaas na may makukulay na dahon.

Kasumi, Bayan ng Kami, Prepektura ng Hyogo Tulay ng tren sa Amarube, “Sky Station” Ang Sky Station sa tulay ng tren sa Amarube ay tanawang gumagamit ng dating riles ng lumang tulay. Sa lupa ay naroon ang mga haliging pinanatili at ang parke. Gusto kong magpahinga muna sa ilalim ng tulay, saka umakyat sakay ng Crystal Tower.

Mga lungsod ng Tsu at Iga, Prepektura ng Mie Talampas ng Aoyama Sa banayad na lupain ng Talampas ng Aoyama, nakatayo ang mga puting wind turbine. Pagkatapos ibaba ang mukha para tingnan ang mga bulaklak sa tagsibol, namangha ako sa laki ng mga pakpak at muling napatingala.

Tingnan ang listahan ng mga lugar Tingnan ang Gabay sa pamamasyal sa kotse sa buong Japan Tingnan ang mga hintuang Michi-no-Eki at PA Tingnan ang galeriya ng mga larawan

Mapa at mga sanggunian

Buksan ang Minoh Falls sa mapa (magbubukas sa bagong tab)

Opisyal na impormasyong pinagkunan

Mga Lugar Gabay sa pamamasyal sa kotse sa buong Japan