Sa Kairakuen para pagmasdan ang mga bulaklak ng plum Mga sanga sa unang bahagi ng tagsibol at ang pangalang Kōbuntei

Habang naglalakad ako sa landas na may graba sa Kairakuen, may mga bulaklak ng plum pala sa sanga sa tabi ko. Akala ko titingin ako sa malayo, pero naagaw ng sanga ang pansin ko kaya napatingala ako. Nang huminto ako sandali sa ilalim ng mga bulaklak, parang may marahang samyong dumaan—tila amoy ng unang bahagi ng tagsibol. Napahinto na naman ako. Mas gusto kong magtagal sa tabi ng mga bulaklak kaysa madaliin ang paglilibot sa malawak na hardin.

Suot ko ang lavender na knit dress at maikling coat na kulay garing. Malamig pa noong umaga, pero habang naglalakad ako sa sikat ng araw, unti-unting nawawala ang tensiyon sa mga balikat ko. Pinagtagpo ko ang mga kamay sa harap at tumingala sa sanga; sa likod ng maninipis na talulot, tanaw ko ang langit. Sa pagtatapos ng taglamig, isang munting bulaklak lang ang sapat para tumalon sa tuwa ang puso ko.

May humigit-kumulang 100 uri at 3,000 puno ng plum pala sa Kairakuen. Nang marinig ko iyon, napatingin ako sa katabing punong kanina'y akala ko kapareho lang ng iba. Habang pinagmamasdan ko ang pagkakaiba ng hugis ng mga bulaklak at ng mga sanga, umuusad ako nang kaunti sa landas saka muling humihinto. Akala ko kailangan kong malaman ang pangalan ng bawat uri para mas ma-enjoy ang mga bulaklak, pero masaya na pala akong pagmasdan lang ang sangang nakatawag-pansin sa akin.

Ang “Kōbun” sa Kōbuntei ay isa ring tawag sa plum. Ayon sa isang lumang kuwento, namumulaklak ang plum kapag nahilig sa pag-aaral; doon hinango ni Tokugawa Nariaki ang pangalan ng gusali. Nang maalala ko iyon habang nakatingala sa mga bulaklak ng plum, parang nagkaugnay sa isip ko ang hardin at ang gusali. Akala ko mahirap tandaan ang pangalang iyon, pero ngayong alam ko na ang kuwento sa likod nito, mas madali na itong tandaan.

Pagkatapos kong magmasid sa mga bulaklak, puwede ring tikman ang matcha at mga panghimagas na inihahain sa masu sa Cafe Raku ng Kōbuntei. Nang humigop ako ng matcha, unti-unting kumalma ang pananabik kong magmasid sa mga bulaklak mula pa umaga. Habang ninanamnam ko ang matamis, naalala ko ang pinagmulan ng pangalang Kōbuntei. Muling sumagi sa isip ko ang mga bulaklak ng plum na tiningala ko kanina, at naging pagpapatuloy ng pamamasyal ko sa hardin ang oras ng meryenda.

Pagsapit ng oras ng pag-uwi, ang unang sangang nagpahinto sa akin ang pinakatumatak. Mas malinaw sa alaala ko ang sandaling tumingala ako sa ilalim ng mga bulaklak kaysa sa mga bahaging nakita ko sa malawak na hardin. Buti na lang at nagsuot ako ng coat noong malamig ang umaga. Kahit nakauwi na ako, dala ko pa rin ang saya ng pagpunta roon para makita ang mga bulaklak ng tagsibol.