Kitayamazaki Lampas sa rehas, tuluy-tuloy ang mga bangin

Noong Oktubre, naglakbay ako para makita ang mga dahon ng taglagas sa Kitayamazaki at nagpalipas ng 3 gabi sa Sanriku. Nagmaneho ako pa-hilaga mula Ariake, at noong hapon ng ikalawang araw, nagdala ako ng binoculars papunta sa Kitayamazaki. Ipinarada ko ang kotse at naglakad patungo sa Unang Tanawan; nakita ko sa pagitan ng mga puno ng pino ang mga dahong nagbabago na ng kulay. Dagat sana ang pagmamasdan ko, pero napatingin din ako sa mga punong nasa ibabaw ng bangin kaya ilang beses akong huminto bago makarating sa rehas.

Pagharap ko ulit sa dagat, tanaw ko mula sa malaking batong nasa unahan hanggang sa tangway sa malayo. Berde pa rin ang mga puno ng pino, at nakasingit sa pagitan nila ang mga dahong nagbago na ng kulay. Habang tinitingnan ko ang laki ng bangin, napapatingin din ako sa tagpuan ng mga puno at bato. Ang dami palang puwedeng pagmasdan sa taglagas.

Itinaas ko sa tapat ng mata ang binoculars gamit ang dalawang kamay at itinuon ang lente sa malayong tangway. Kung sa mata lang, parang iisang tuloy-tuloy na hugis ang mga bato, pero nakita kong magkahiwalay ang mga batong nasa unahan at nasa likod. Naaninag ko pati ang mga nakausli sa dagat at ang mga uka sa bato. Napahigpit ang hawak ko sa binoculars.

Unti-unti kong inilipat ang tingin para sundan ang mga guhit sa bato at ang mga puno. Akala ko malapit lang ang tangway kaya ibinaba ko ang binoculars. Pero malayo pa rin pala ito. Ha? Ganoon ba talaga kalayo? Nang sumilip ulit ako, madali ko nang nakilala ang balangkas na nakita ko kanina, at napangiti ako.

Maagang lumulubog ang araw tuwing hapon ng Oktubre kaya isang panig lang ng bato ang nasisikatan. Sa binoculars, litaw na litaw ang lubak-lubak na ibabaw ng bato sa pagitan ng panig na nasisinagan at ng bahaging naliliman. Baka hindi ko mapansin ang hugis ng mga aninong ito kung dumating ako sa tirik ng araw noong tag-araw. Dito ko yata unang naisip na bahagi rin ng tanawin ang direksiyon ng liwanag.

Pagkatapos kong pagmasdan ang malayong tangway, tumanaw naman ako sa malawak na dagat sa harapan ko. Dahil nakatuon ako sa maliliit na detalye ng bato, ang sarap sa pakiramdam na makita ang lawak ng dagat hanggang abot-tanaw. Gusto kong dalhin pauwi sa alaala ang tanaw gamit ang binoculars at ang tanaw nang walang binoculars. Inayos ko ang manggas ng jacket at isinabit sa leeg ang binoculars. Nang maglakad ako, umuugoy ito sa dibdib ko at marahang tumatama sa bawat hakbang.

Habang pabalik mula sa tanawan, dumaan din ako sa visitor center. May palabas doon tungkol sa Kitayamazaki sa bawat panahon, mula sa mga bagong usbong na dahon ng tagsibol hanggang sa mga bangin na nababalutan ng niyebe sa taglamig. Nang makita ko sa screen na nababalutan ng niyebe ang tangway na sinundan ko kanina gamit ang binoculars, gusto ko tuloy bumalik sa ibang panahon.

May mga eksibit din tungkol sa mga halaman at hayop, pati pagsusulit tungkol sa diyalekto. Mas mahirap iyon kaysa sa inaakala ko; sa tuwing tinitingnan ko ang sagot, tumatango ako at napapasabing, “Ah, ganoon pala.” Gusto ko ring may maiuwi kahit isang salita, gaya ng pagsasaulo ko sa hugis ng tangway sa binoculars. Mahina kong binigkas at pinagpraktisan sa harap ng eksibit ang sagot sa pinakamahirap na tanong.

Pagbalik ko sa parke, gusto kong umorder ng ramen na hitik sa damong-dagat sa Matsunoya Shokudo. Sabi nila, marami itong damong-dagat, kaya lalo kong inaabangan ang pagkain pagkatapos pagmasdan ang tanawin.

Nagmaneho ako papunta sa tuluyan habang pahilis na ang sikat ng araw. Paminsan-minsang may mahinang kalansing mula sa binoculars na inilagay ko sa upuan ng pasahero, at tuwing maririnig ko iyon, naaalala ko ang hugis ng malayong tangway. Pagdating ko sa tuluyan, bubuklatin ko ang mapa at pipili kung saang tanawan ko gustong makita ang dagat bukas ng umaga.