Paglalakad sa mga guho ng Kastilyong Katsuren Tumingala sa kurbadong batong pader, saka akyatin ang burol para sa tanawin ng dagat

Nagsimula noong taglamig ang mahabang pamamalagi ko sa Okinawa, nang bumiyahe ako mula Kagoshima sakay ng barkong may lulan ng kotse ko. Pagsapit ng Abril, malapit nang matapos ang pananatili ko. Bago sumakay sa barko pauwi, nagpasiya akong puntahan ang isa pang pamanang pandaigdig na hindi ko pa napupuntahan. Kaya ngayong hapon, nagmaneho ako papunta sa mga guho ng Kastilyong Katsuren sa Uruma.

Ipinarada ko ang kotse sa libreng paradahan ng Amawari Park at bumili muna ng tiket sa tanggapan ng sentrong pangkasaysayan at pangkultura. Akala ko, iikot lang ako sa permanenteng eksibit nang mga 10 minuto bago pumunta sa mga guho; pero tuluyan akong nahatak ng mga kuwento tungkol sa mga nahukay dito. May mga baryang Tsino at maging mga buto raw ng mga loro mula sa tropiko ang natagpuan sa mga guho. Bago pa man ako maglakad paakyat, nagsimula na akong mag-isip kung paano nakarating sa burol na ito ang mga bagay mula sa napakalayong lugar.

Noong hapon ng Abril, tumingala ako sa batong pader mula sa paanan ng dalisdis. Patong-patong ang mga bato paakyat, pero bilugan ang mga sulok—iba sa hugis ng kastilyong nasa isip ko. Bago tumungo sa hagdan, huminto ako at sinundan ng tingin ang dulo ng pader; tuloy-tuloy itong humahantong sa langit sa ibabaw ng burol.

Dumaraan ang hangin sa manggas ng mapusyaw na lilang blusa ko. Puno ng maliliit na lubog at umbok ang mga batong nasa harap ko, at mula sa ibaba, mas kita ko kung gaano kakapal ang magkakapatong na pader. Mukhang sinunod ng kastilyo ang likas na hubog ng lupa at pinalibutan ito ng mga pader na batong-apog. Kanina, ang ganda lang ng kurba ang tinitingnan ko; maya-maya, pati ang hugis ng burol sa ilalim nito, napansin ko na.

Umakyat ako ng ilang baitang at lumingon. Ang pader na kanina lang nasa ibabaw ng ulo ko, ngayon ay nasa ibaba na, pahilis sa paningin. Sa bawat baitang na inaakyat ko, lumalawak din ang bahaging tanaw ko sa dagat. Mula sa San-no-kuruwa pataas, nagiging matarik ang mga batong hagdan at lumalakas ang hangin. Hinawakan ko ang laylayan ng palda gamit ang isang kamay at maingat na tumapak sa bawat baitang.

Nang makahinga nang maayos, narating ko ang pinakamataas na bahagi, ang Ichi-no-kuruwa. Malawak ang tanaw hanggang sa kabilang panig ng Look ng Kin-wan. Iniunat ko sa magkabilang gilid ng katawan ang mga kamay ko at hinarap ang hangin. Nakita kong nakakurba ang bilog na pader na kanina ko lang tinitingala, habang sinusundan nito ang dalisdis sa ilalim ng mga paa ko. Natunton ko pa gamit ang daliri kung saan ako kanina nakatayo.

Sa Ichi-no-kuruwa naroon ang Tamanomi Uji Utaki, banal na pook para sa diyos na tagapagtanggol ng pinuno ng kastilyo. Itinuturing ding sagradong batong nagpoprotekta sa Katsuren ang malaking batong naroon. Mula sa medyo malayo, marahan kong pinagdikit ang mga palad ko at tahimik na nagdasal. Pinaniniwalaang dating hugis-arko ang tarangkahan ng bahaging ito, na may ukit na parang mga baging na kumakapit. Wala na ngayon ang tarangkahan; habang iniisip ko ang dating itsura nito, tumingin ako pababa sa mga baitang na inakyat ko.

Si Amawari, na ginawang himpilan ang kastilyong ito, ay nagpaunlad sa rehiyon sa pamamagitan ng pakikipagkalakalan sa ibang bansa noong ika-15 siglo, sabi nila. Sa Omoro Sōshi, koleksiyon ng mga lumang awit sa Okinawa, may awit daw na naghambing sa kasaganaan ng Katsuren sa kabisera ng Yamato at sa Kamakura. Habang pinagmamasdan ko ang dagat, naalala ko ang kuwento at inisip kung paano tumawid dito ang mga barya at buto ng loro na ayon sa eksibit ay natagpuan sa mga guho. Itinulak ng hangin ang buhok ko sa pisngi, kaya marahan ko itong inalis.

Pagbalik ko sa ibaba, inilabas ko ang chinsukō na dala ko. Tinupi ko nang kaunti ang pambalot na papel at inilapit ang chinsukō sa bibig ko habang nakatingala sa batong pader. Sa isang kagat, malutong itong nadurog at kumalat ang tamis. Mas masarap pala ang chinsukō pagkatapos maglakad.

Habang dahan-dahan kong inuubos ang natira, naalala ko ang iniisip ko bago pumunta rito. “Kastilyong tanaw ang dagat” lang ang inaasahan ko, pero ngayong nagbabalik-tanaw ako, ang unang pumapasok sa isip ko ay ang bilugang batong pader na tiningala ko mula sa ibaba. Sinalo ko sa pambalot ang huling mumo at maingat na itinupi ang supot.