Pamamasyal sa kotse sa Ishizuchi Skyline Isang taglagas na bumaba ako ng kotse at tumingala sa mabatong taluktok

Isang umaga sa kalagitnaan ng Oktubre, umakyat ako sa Ishizuchi Skyline. Tuloy-tuloy ang mga puno kahit sa kabila ng mga liko, at pumapasok ang malamig na hangin sa kotseng nakabukas ang bubong. Mabuti na lang at naisara ko ang navy blue kong quilted jacket. Habang nakatingin ako sa harap, hawak ang manibela, lalong tumitindi sa bawat likong dinaraanan ko ang pakiramdam na nasa kabundukan na ako.

Ipinarada ko ang kotse sa tanawan ng Nagao-One at bumaba; kumaluskos ang graba sa ilalim ng sapatos ko. May kalsada sa kabila ng bakod na kahoy, at sa kabila pa nito ay nakalatag ang dalisdis na puno ng mga dahong pangtaglagas. Ang mga puno lang sana muna ang titingnan ko, pero pag-angat ko ng mukha, may nakita akong matulis na mabatong taluktok sa itaas. Ha, ganito pala ang hugis ng pinakatuktok!

Nakasisilaw, kaya itinabing ko ang isang kamay sa noo at sinundan ng tingin ang hugis ng taluktok. Hindi ito tulad ng banayad na mga linya ng sanga ng mga puno; malinaw ang talim ng dulo ng bato. Umaabot pala ang bundok hanggang doon. Aabutin ko na sana ang telepono para kumuha ng litrato, pero ibinaba ko na lang ulit ang kamay. Gusto ko munang masdan itong mabuti gamit ang sarili kong mga mata.

Nakahilera ang mga teleskopyo sa tabi ng bakod. Habang iniisip kong baka magmukhang malapit ang malalayong bato kapag sumilip ako roon, ang kabuuang lawak muna ng bundok ang pinagmasdan ko. Nakakatuwang ito pala ang naghihintay pagkatapos ng sunod-sunod na likong nilampasan ko sa kotse. Iba ang katahimikan dito kaysa noong nagmamaneho ako; pati ang tunog ng sarili kong pagbuga ng hininga ay malinaw kong naririnig.

Unti-unti kong ibinaba ang tingin, at tuloy-tuloy ang mga puno sa dalisdis hanggang sa pinakadulo. Akala ko, mga dahong pangtaglagas lang ang sadya ko, pero nang makita ko silang kasama ng mabatong taluktok, parang ramdam ko ang buong laki ng bundok sa taglagas. Kahit pabalik na ako sa kotse at nakahawak na sa pinto, napapatingin pa rin ako uli sa bundok.

Tuloy ang daan mula rito hanggang Tsuchigoya. Ipinapakilala ng Shiraishi Lodge sa Tsuchigoya ang mga pagkaing may iwatake; napaisip ako na may matitikman din pala sa bundok, hindi lang mga tanawing puwedeng pagmasdan. Itutuloy ko ang biyahe habang inaalala ang mga hugis ng sanga at mabatong taluktok. Inayos ko ang manggas ng jacket ko at sumakay sa kotse. Nang tumingin ako sa harap, nasabik na naman akong tahakin ang susunod na liko.