Pagmasid sa bundok sa taglagas sa Tokachidake Bōgakudai Mga dahong nagkukulay at mabatong gulod sa kabila ng paradahan

Noong Oktubre, nagmaneho ako mula Biei papunta sa bundok sakay ng pulang sedan na may four-wheel drive. Balot ng ulap ang langit, at sunod-sunod ang mga punong taglagas sa kabila ng bintana. Nakatingin ako sa daan at hawak ang manibela habang papunta sa paradahan ng Bōgakudai. Nang iparada ko ang kotse sa karaniwang puwesto sa itaas na hanay, tanaw sa unahan ang gulod ng bundok; kahit pinatay ko na ang makina, patuloy ko pa rin itong pinagmamasdan mula sa bintana.

Habang nakatayo sa tabi ng kotse, ipinasok ko ang dalawang kamay sa mga bulsa ng jacket at parang lalo kong nadama ang laki ng bundok. Sa kabila ng sementadong bahagi ay mga punong nagkukulay; sa likod ng mga ito, tanaw ang hanay ng mga bundok at ang mabatong guhit ng mga gulod. Ibang-iba ang tanawin kaysa sa mga burol na nilibot ko kanina. Akala ko maglilibot pa ako sa kung saan-saan, pero ngayon gusto kong magtagal dito sa paradahan habang nakatingin sa bundok.

Sa may paanan ko, may hagdanang nagdurugtong sa magkakaibang baitang ng paradahan. Sinundan ko ng tingin ang hangganan ng damuhan, saka muling tumingin sa mga punong nasa unahan. Nang ikumpara ko ang mga tuwid na hugis sa malapit at ang masalimuot na hugis ng bundok sa malayo, lalo kong nakita kung gaano ito kalaki. Hindi ko inalis ang mga kamay ko sa mga bulsa. Mas gusto kong igalaw ang tingin mula sa kinatatayuan ko kaysa magsimulang maglakad.

Sa paanan ng Bōgakudai, makikita sa taglagas ang sari-saring puno, lalo na ang haimatsu at shirakaba. Tiningnan ko muna ang isang puno, saka ang kasunod nito, hanggang sa bundok. Habang lumalawak ang tinitingnan ko, unti-unti kong napansin ang mga patong-patong na bahagi ng tanawin na hindi ko nakita sa unang sulyap mula sa bintana. Bago kumuha ng litrato, gusto ko munang itatak sa isip ang tanawing ito.

Pumasok ang hangin sa kuwelyo ng jacket ko kaya bahagya kong itinaas ang mga balikat ko. Kahit naiisip kong oras na para bumalik sa kotse, gusto ko pa ring sumulyap sa gulod nang isa pang beses. Ngayong araw, pagmamasdan ko ang bundok mula sa paradahan bago bumalik sa bayan sa dinaanan ko. Akala ko mainit na udon ang inaabangan ko, pero nanghihinayang na akong iwan ang bundok sa harap ko; huminto na naman ang mga paa ko bago makarating sa pinto ng kotse.

Pagbalik ko sa bayan, Biei curry udon ang tinikman ko. Hinipan ko muna ang noodles para palamigin bago kainin. Kumalat sa bibig ko ang init nito, at sa wakas, nawala rin ang paninigas ng mga balikat ko. Gawa raw sa trigo ng Biei ang udon. Humigop din ako ng gatas ng Biei na kasama nito at naalala ko ang hanay ng bundok kanina. Pareho nilang ipinaramdam sa akin na sulit ang pagpunta ko rito ngayong araw.