Hikosan Tengu Line (Pambansang Ruta 500) Sa dulo ng kurbang napapalibutan ng mga dahon ng taglagas, may kuwento ang bundok

Hapon sa Hikosan Tengu Line. Nakasuot ako ng mainit-init na jacket at nakatingin sa kurbang nasa unahan. Pabago-bago ang liwanag sa loob ng kotse habang sumasala ito sa pagitan ng mga puno, at pumapasok sa nakabukas na bubong ang hangin ng taglagas. Pagkatapos kong sundan ang kurba at ibalik ang manibela, kita ko na ang susunod na liko. Hindi kailangang magmadali; isa-isa lang akong liliko.

Tawag sa bahaging ito ng Pambansang Ruta 500 ang Hikosan Tengu Line, mula sa alamat ng tengu sa Hikosan. Narinig kong may 99 itong magkakasunod na kurba, pero hindi ako nagbilang habang nagmamaneho at sa daan lang sa harapan nakatuon ang isip ko. Pagkababa ko ng kotse sa pahingahan, sinabi ko sa kaibigan kong babae, “Buong daan, sa kabundukan pala tayo dumaan.” Doon ko lang naramdaman na nawala ang tensiyon sa mga balikat ko.

Nang magsimula akong maglakad, nakita ko nang malapitan ang mga punong tanaw ko kanina mula sa kotse. Tumagos ang liwanag sa mga dahon sa dulo ng mga sanga, at nagpatong-patong ang mga nalaglag na dahon sa paanan ko. Huminto ako sandali habang pinakikinggan ang kaluskos ng tuyong mga dahon sa ilalim ng mga paa ko. Gusto kong maglaan talaga ng panahon para pagmasdan ang mga dahon ng taglagas kapag nakababa na ako ng kotse.

Isa ang Hikosan sa tatlong pangunahing sentro ng pagsasanay sa Shugendō sa Japan. Dito nagsanay noon ang mga yamabushi. Nananatili rin ang kasaysayang iyon sa Hōheiden ng Hikosan Jingū. Kapag pumupunta ako sa bundok, bukod sa saya ng pagmamaneho, gusto ko ring dalawin ang mga pook na may kasaysayan ng pananampalataya. Habang naglalakad kami ng kaibigan ko at nag-uusap tungkol sa kasaysayan, parang iba na ang tingin ko sa makapal na gubat na dinaanan namin kanina.

Kung magpapahinga ako sa paanan ng bundok, gusto kong tikman ang Hikosan soda ng Kanyūsha Hikosan. Sabi nila, gawa ito sa “Tubig ng Espiritu ng Bundok” na kinukuha sa ilalim ng lupa. Habang hawak ang bote, humigop ako at nagkuwento tungkol sa mga dahon ng taglagas na nakita ko sa bundok. Pumipitik sa dila ko ang maliliit na bula, kaya gusto ko pang ituloy nang kaunti ang kuwento ko tungkol sa bundok ngayong araw.

Nag-isip din akong mag-uwi ng yuzu kosho. Sinasabing unang ginawa ito ng mga yamabushi sa Hikosan bilang pagkaing pang-imbak. Gusto ko na umaabot hanggang hapag-kainan ang kasaysayan ng bundok. Pag-uwi, susubukan kong lagyan nang kaunti ang mainit na sabaw. Gusto ko ring maiuwi ang kuwento ng mga kurba noong taglagas at ng mga dahon na minasdan ko habang nakatingala.