Laluan Tengu Hikosan (Laluan Nasional 500) Di sebalik selekoh yang dihiasi dedaun musim luruh, terbentang kisah gunung

Pada petang itu, saya memandu di Laluan Tengu Hikosan. Saya menyarung jaket yang agak hangat, lalu menghalakan pandangan ke selekoh di hadapan. Cahaya yang menyelinap di celah pepohon mengubah suasana di dalam kereta, sementara udara musim luruh masuk melalui bumbung yang terbuka. Saya mengembalikan stereng mengikut lengkung jalan, lalu nampak selekoh seterusnya. Tak perlu tergesa-gesa; saya lalui satu demi satu.

Nama Laluan Tengu Hikosan, yang digunakan untuk sebahagian Laluan Nasional 500, dikatakan berasal daripada legenda Tengu di Hikosan. Saya pernah dengar ada 99 selekoh berturutan, tetapi ketika memandu saya tak mengiranya; tumpuan saya hanya pada jalan di hadapan. Selepas turun dari kereta di tempat rehat, saya berkata kepada kawan saya, “Tadi kita asyik melalui kawasan gunung, ya.” Barulah saya sedar bahu saya terasa lega.

Sebaik mula berjalan, pepohon yang saya lihat dari dalam kereta terasa dekat sekali. Cahaya menembusi dedaun di hujung dahan, sementara daun gugur bertimbun di kaki saya. Saya berhenti seketika, mendengar bunyi daun kering di bawah tapak kaki. Saya mahu luangkan masa yang cukup untuk menikmati daun musim luruh begini selepas turun dari kereta.

Hikosan ialah salah satu daripada tiga pusat latihan Shugendō utama di Jepun, tempat yamabushi berlatih di gunung sejak dahulu. Sejarah itu masih terasa di Hōheiden, Hikosan Jingū. Bila datang ke gunung, selain seronok memandu di jalan begini, saya juga mahu menjejak sejarah keagamaan di sini. Sambil berbual tentang sejarah dengan kawan saya, hutan tebal yang baru kami lalui tadi pun terasa berbeza.

Kalau mahu berehat di kaki gunung, Soda Hikosan dari Kanyūsha Hikosan memang menarik perhatian saya. Katanya minuman berkarbonat tempatan ini dibuat menggunakan “Air Roh Gunung” yang dipam dari bawah tanah. Sambil memegang botol, saya berbual dengan kawan tentang daun musim luruh yang kami lihat di gunung tadi lalu meneguknya. Gelembung halusnya pecah di dalam mulut, dan saya jadi ingin berbual lebih lama tentang gunung hari ini.

Yuzu kosho pun masuk dalam senarai cenderamata saya. Menurut cerita, yuzu kosho pada asalnya dibuat oleh yamabushi di Hikosan sebagai makanan yang tahan lama; saya suka apabila sejarah gunung turut terasa di meja makan. Bila pulang nanti, saya mahu cuba meletakkannya sedikit dalam sup panas. Saya mahu membawa pulang kenangan tentang selekoh yang dilatari dedaun musim luruh dan pemandangan yang saya tatap sambil mendongak.