Mamasyal sakay ng kotse sa Hagdan-hagdang Palayan ng Higashi-Ushirobata Sinag bago magtakipsilim, sumasalamin pati sa tubig ng palayan

Ipinark ko ang kotse sa itinalagang paradahan at naglakad kami ng kaibigan kong babae papunta sa tanawan. Pagdating namin sa tabi ng kahoy na bakod, sunod-sunod na hagdan-hagdang palayan ang nasa ibaba ko. Sa dulo niyon, ang Dagat ng Japan. Pumunta ako para panoorin ang paglubog ng araw, pero nauna akong mapahinto sa lawak ng mga palayang umaabot hanggang dagat.

Ipinatong ko ang mga bisig ko sa bakod at sinundan ng tingin ang mga pilapil pababa sa dalisdis. Hindi puro tuwid at parisukat ang mga palayan; may ilang paikot-ikot at mahahabang hanay. Sumasalamin sa tubig ang liwanag, at kita rin ang maninipis na hanay ng bagong tanim na palay. Kapag pumunta ka sa panahon ng pagtatanim, para bang nasa loob din ng palayan ang langit.

Itinuro ng kaibigan ko ang dagat at sabi niya, “Mukhang malapit nang lumubog.” Nang tumingala ako, malapit na pala ang araw sa tangway. Tumingin ako sa langit, sa ibaba, at muli sa dagat. Gusto kong namnamin ang bawat tanawin sa sandaling iyon kaya natagalan bago ko maigalaw ang kamay para kumuha ng litrato.

Nang sa wakas ay makakuha ako ng litrato, ibinaba ko ang cellphone. Kahit nakasama sa kuha ang tanawin, may mga palayan pang nagpapatuloy sa labas ng frame. Sa harap ko, mas malalaki ang mga kurba ng mga pilapil at mas malawak ang tanawin hanggang dagat kaysa sa naipakita ng litrato. Napuno ng saya ang dibdib ko dahil nakarating ako rito matapos magmaneho ngayong araw.

Kahit pinag-uusapan na namin ng kaibigan ko kung kailan kami aalis, hindi pa rin ako agad makaalis sa tabi ng bakod. Iba na ang itsura ng sinag na sumasalamin sa tubig ng mga palayan kaysa kanina. Bumaling ako ulit sa mga palayan, sabi ko sa sarili, isa pang tingin na lang. Nakatingin din pala pababa ang kaibigan ko. Pareho kaming hirap magpasiyang umalis.

Pagbalik namin sa paradahan, binuksan ko ang balot ng senbei na gawa sa itlog na nabili ko na bago kami pumunta sa tanawan. Bago paandarin ang kotse, kumagat muna ako sa kilalang meryendang gawa sa mga itlog mula sa Nagato. Sa tunog ng pagkagat ko, para bang oras na naman ng meryenda, kaya nagtawanan kami ng kaibigan ko. Kapag ipinipikit ko pa rin ang mga mata ko, lumilitaw sa isip ko ang liwanag sa mga palayan; gusto kong paulit-ulit ikuwento ang araw na iyon kahit pauwi na kami.