Papunta sa Yotsuya-no-Senmaida Bago pagmasdan mula sa itaas ang mga hagdang palayan, magpahinga muna habang kumakain ng Gohei-mochi

May bango ng inihaw na miso ang Gohei-mochi na hawak ko. Huminto muna ako para magpahinga sa Yotsuya-no-Senmaida noong Hunyo. Sabik na ako sa meryendang ito bago pa umalis, pero pagtingin ko sa lambak, natigil ako sa kalagitnaan ng pagkain.

Nakaayos sa mga baitang ang maliliit na palayan sa pagitan ng mga bundok. Dumampi ang hangin sa laylayan ng rosas kong bestida, at gumaan ang pakiramdam ko pagkababa ko sa mainit na kotse. Naiwan ang pulang kotse sa paradahan sa kaliwa habang tinunton ko ng tingin ang lambak hanggang sa dulo nito.

Sabi nila, may mga lokal na magsasakang nagsasaka pa rin ng humigit-kumulang 400 palayan dito. Kanina, puro ganda lang ng tanawin ang nakikita ko; nang maalala ko iyon, naisip kong may mga taong patuloy na nag-aalaga sa mga palayan hanggang ngayon. Isa-isang inaalagaan ang maliliit na palayang nakaayos sa mga baitang.

Inangat ko malapit sa mukha ang Gohei-mochi at tinitigan ang bahaging inihaw. Tradisyonal itong pagkain sa Oku-Mikawa: minasa ang kanin, ikinabit sa tuhog, saka iniihaw. Kapag nakalatag ang mga palayan sa harap ko, mas napapansin ko ang kanin sa bawat kagat. Sakto pala sa pupuntahan ko ang dala kong meryenda.

Sa isang kagat, bumungad ang bango ng inihaw na miso, saka naiwan ang tamis ng kanin. Medyo gutom din ako, pero nanghihinayang akong kagatin agad ang kasunod, kaya ibinaba ko muna nang kaunti ang tuhog. Nang marinig kong dumidilig sa mga hagdang palayan ang tubig mula sa bukal sa gitna ng bundok, lalo kong ginustong namnamin ang pagkain habang pinagmamasdan ang lambak.

Iniligpit ko ang tuhog matapos kumain at tumingin pa nang kaunti sa bundok. Noong una kong marinig ang pangalang Senmaida, bilang lang ng palayan ang gusto kong malaman. Pag-alis ko, hindi ang bilang ang naalala ko, kundi ang magkakapatong na pader na bato at ang lambak sa unang bahagi ng tag-araw na pinagmamasdan ko habang kumakain.