มุ่งหน้าสู่นาขั้นบันได Yotsuya-no-Senmaida พักกิน Gohei-mochi ก่อนชมวิวนาขั้นบันไดจากด้านบน

Gohei-mochi ในมือส่งกลิ่นมิโสะย่างหอม ๆ มาแตะจมูก ฉันจอดรถแวะพักที่นาขั้นบันได Yotsuya-no-Senmaida ในเดือนมิถุนายน ทั้งที่รอของว่างนี้มาตั้งแต่ก่อนออกเดินทาง แต่พอหันไปมองทางหุบเขา ฉันก็เผลอหยุดมือไปชั่วครู่

ผืนนาเล็ก ๆ ซ้อนกันหลายชั้นอยู่ระหว่างภูเขา ลมพัดมาสัมผัสชายกระโปรงสีชมพู พอลงจากรถที่ร้อนอบอ้าว ร่างกายก็รู้สึกเบาสบายขึ้น ฉันจอดรถสีแดงไว้ที่ลานด้านซ้าย แล้วไล่สายตามองลึกเข้าไปถึงท้ายหุบเขา

ได้ยินว่าทุกวันนี้เกษตรกรในชุมชนยังทำนาอยู่ราว 400 แปลง พอคิดถึงคำพูดนั้น นาที่เคยมองเป็นเพียงวิวสวย ๆ ก็กลายเป็นผืนนาที่มีคนกำลังลงมือปลูกข้าวอยู่ในวันนี้ พวกเขาดูแลนาผืนเล็ก ๆ ที่เรียงเป็นขั้น ๆ ทีละแปลงเลยนะ

ฉันยก Gohei-mochi ขึ้นมาใกล้หน้า พลางมองรอยย่างบนข้าวบด อาหารพื้นบ้านของแถบ Oku-Mikawa ทำจากข้าวบดเสียบไม้แล้วย่าง พอเห็นผืนนาข้าวอยู่ตรงหน้า ก็ยิ่งอยากลิ้มรสข้าวทุกคำให้เต็มที่กว่าเดิม ของว่างที่เตรียมมาวันนี้เข้ากับจุดหมายพอดีเลย

พอกัดไปหนึ่งคำ รสหอมของมิโสะย่างก็ตามมาด้วยความหวานของข้าวที่ยังติดปลายลิ้น ถึงจะหิวอยู่ แต่ก็เสียดายรสชาติจนรีบกัดคำต่อไปไม่ลง เลยลดไม้เสียบลงมานิดหนึ่ง พอได้ยินว่าน้ำที่ผุดจากไหล่เขาหล่อเลี้ยงนาขั้นบันไดอยู่ ฉันก็อยากเก็บช่วงเวลาที่ได้กิน Gohei-mochi พร้อมชมวิวตรงนี้ไว้ในความทรงจำ

ฉันเก็บไม้เสียบหลังจากกินเสร็จ แล้วมองภูเขาต่ออีกนิด ตอนแรกที่ได้ยินชื่อ Yotsuya-no-Senmaida ฉันมัวแต่สงสัยว่ามีนากี่แปลง พอถึงเวลาจะกลับ สิ่งที่ติดอยู่ในความทรงจำมากกว่าจำนวนแปลงนา คือกำแพงหินที่เรียงซ้อนกันกับภาพหุบเขาต้นฤดูร้อนที่ฉันมองขณะกิน Gohei-mochi